علی احمدی در ‫۸ ماه قبل، شنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۴:

خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

به هر دَرَش که بخوانند بی‌خبر نرود

آنچه باید همیشه برای عاشق مهم باشد نظر و عنایت معشوق است . در اینجا معشوق دیگری جلوه کرده و نظر عاشق را به خود جلب کرده و عاشق را وا داشته که از پی نظرش جذب چنین معشوقی شود.غزل با چنین حسرتی آغاز می شود که ایکاش همیشه دل به سوی جلوه هر معشوقی که دید حرکت نکند و از هر طرف که به او گفتند « بیا» بدون آگاهی نرود .

طمع در آن لبِ شیرین نکردَنَم اولی

ولی چگونه مگس از پِی شکر نرود

 اما در این بیت به مطلب مهمی اشاره می کند . موضوع عشق با عقل و آگاهی نمی سازد و اگر معشوقی جلوه کند کششی رخ می دهد که چه بخواهی یا نخواهی خودت می روی . می گوید بسیار خوب ، من که هوس آن لب شیرین را نداشتم ولی مگر می شود مگس به دنبال شکر نرود یعنی لبی شیرین و شکرین جلوه ای دارد که دل را می رباید و دیگر اراده نقشی ندارد و جذب خواهی شد ( حتی اگر بعدها بفهمی که این حرکت اشتباه بوده است .

سوادِ دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشوی

که نقشِ خالِ توام هرگز از نظر نرود

این طور نیست که تو را که معشوق ازلی و اصلی من هستی از یاد برده باشم این مردمک چشمهایم یادگار خال رخ تو هستند و مرا همیشه به یاد تو می اندازند گویا همیشه نظر به آن خال دارم پس باعث نشو که اشک سیاهی چشمانم را بشوید و از فراق تو سپید گردد.

ز من چو بادِ صبا بویِ خود دریغ مدار

چرا که بی سرِ زلفِ توام به سر نرود

تو همیشه بوی خود را به باد صبا می سپاری این بوی امید را از من هم دریغ نکن و بگذار همیشه امیدوار به زلف تو باشم که بدون این سرِ زلف ( راه عاشقی ) زندگی هیچ است .

دلا مباش چنین هرزه گَرد و هرجایی

که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود

نهیبی به دل می زند که ای دل چرا از هرسو که جلوه ای بود معشوقی برمی گزینی و می روی به این ترتیب و با این هنر کارت پیش نخواهد رفت و در راه عاشقی به جایی نخواهی رسید.

مکن به چشمِ حقارت نگاه در منِ مست

که آبرویِ شریعت بدین قَدَر نرود

در اینجا مخاطب حضرت حافظ خوانندگان غزل هستند که به آنها ( ما) می گوید به من مست با چشم حقارت نگاه نکنید . مستی من آبروی دین و شرع را نمی برد . باید نگاهتان را وسیع تر کنید و با دیدن شراب و مستی من به بی دینی من حکم نکنید.

منِ گدا هوس سروقامتی دارم

که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود

 شما در شریعت به دنبال خدایی می گردید که حضورش را درک نکرده اید ، ولی من خود را گدا و محتاج آن بالا بلندی می دانم که از بخشندگی وقتی دست به پهلویش می برد فقط برای آن است که ازهمیان ثروتش بخشش کند.

تو کز مکارمِ اخلاق عالَمی دگری

وفایِ عهدِ من از خاطرت به در نرود

تو ای خواننده شنونده غزل که از بزرگان اخلاق دنیای دیگری هستی و وفای به عهد را می شناسی به عهد من هم وفا کن و با شنیدن این سخن ها به پیمان با من وفادار باش  و سخن مرا نیز بازگو کن.

سیاه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینم

چگونه چون قلمم دودِ دل به سر نرود

بدان که  از خود گناهکار تر کسی را نمی بینم نامه عمل من از همه سیاه تر است و به همین خاطر این دوده سیاه دل من است که بر قلم می آید و ثبت می شود.

به تاجِ هدهدم از رَه مَبَر که بازِ سفید

چو باشه در پِی هر صیدِ مختصر نرود

من چون باز سفیدی این راه را انتخاب کرده ام و به دنبال شکار ارزنده ای هستم مرا قرقی فرض نکنید که با تاج هدهدی فریب خورده و از راه عاشقی منحرف شود.

بیار باده و اول به دستِ حافظ ده

به شرطِ آن که ز مجلس سخن به در نرود

 حالا که مرا شناختی آن شراب را بیاور و اول به دست من حافظ بده . تعجب نکن که من حافظم و باده می نوشم.ولی حواست باشد که از این مجلس سخنی برملا نشود.

 

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، شنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۱۶ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۸:

نیست مرا ز هیچکس، هیبتِ نیم جُو زِ من؟

نیست مرا ز هیچکس، هیبتِ نیم جوز من؟

به نظر ، "من" انتهایی ، به سادگی قابل توجیه نمی باشد

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، شنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۴۶ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۵ - نکوهش القاب بی مورد:

پنجه و بالِ کرکس التّجار

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، شنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۰۹ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰:

با توجه به اشکالات عدیده ی متن غزل ، بازنویسی می گردد

ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰

  نه عمرِ رفته ، دگر باره ،  آید اندر دست
نه تیر ، چون ز کمان جست ، آید اندر شست

چو عمرِ رفته ، نیاید به دست ، آن بهتر
که در حوادثِ آینده ، خفته باشی و مست

تو را ز خوابِ چهل ساله ، ننگ و عار مباد
از آنکه دامنِ خوابَت ، به مرگ در پیوست

بخُسب تا که ببینی ، ز انقلابِ زمان
ستاره ها شده تاریک و آسمانها پست

چو طشتِ عمر ، ز بام  اوفتاد و کرد صدا
تفاوتی نکند گر شکست یا نشکست

ستورِ لاشه ، چو پرداخت کالبد ز روان
نه بار بُرد و نه خربنده اش بر آخور بست

دوباره دوشَش ، سنگین نشد ز بارِ گران
دوباره پشتَش ، از آسیبِ خُشکریش نخَست

چِدار و آخیه و داغ و لاشه و افسار
ز لوحِ حافظه فرَموش کرد و از غم رست

نه مرده ریگَش ، در دستِ مفتیان افتاد
نه کَس به حیله زنَش ..اد و جایِ او بنشست

خری بمُرد و خری بسته شد ، بر آخورِ وی
قَراقِری به شکم اوفتاد و بادی جَست

تو نیز ای پسر ، ار آدمی ، نه ای خَرزی
اگر فرشته نه ای ، با دَدان مشُو همدست

رهینِ آخورِ خود شُو ، که مرغ و ماهی را
طمع به دام در افکند و آرزو در شست

ز خیر اگر خبرَت نیست ، سویِ شرم گرای
که در میانه ی این هر دو نیز ، چیزی هست

ستور بارکِش ، از مردِ آدمی کُش بِه
شکم پرست نکوتر بوَد ، ز نفس پرست

" امیریا " ، سخن آهسته گو ، که باده کِشان
شرابِ رَز نشناسند ، از شرابِ الست

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، شنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۰۷ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۵ - نکوهش القاب بی مورد:

با توجه به اشکالات صوری متن غزل ، متن بازنویسی می گردد

ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۵ - نکوهش القاب بی مورد
 
آفرین باد ، بر سروشُ الملک
که از او ، عاطل است هوشُ الملک

گر بدینسان حساب پردازد
سویِ گردون روَد خروشُ الملک

نه به تنها ، من ام در این خلوت
سرخوش از جامِ مِیفروشُ الملک،

که به هر گوشه ، صد هزار چو من
تا قیامت بوَد ، خموشُ الملک

از زمانی که حجّتُ الاسلام
خفته زیرِ کجاوه پوشُ الملک

بَقَرالمسلمین ، ز فرطِ خَری
شد لگدزن ، به گاوِ دوشُ الملک

روبهُ الدّوله و پلنگ نظام
هر دو در وحشت ، از وحوشُ الملک

اُمَرا ، مستِ نشاَةُ الملک اند
فقرا ، گرمِ دیگجوشُ الملک

خورده پهلویِ اُشترالدّوله
لگد ، از استرِ چموشُ الملک

مادیانُ الوزاره ، قاطر زاد
از نتاجِ دراز گوشُ الملک

عرعرُالسّلطنه زند سیلی
بر بنا گوشِ پیلگوشُ الملک

گشته ، بَبرُ العداله رقص کنان
همچو میمون ، سوارِ دوشُ الملک

ای دریغا ، که گربةُ السّلطان
کرده ، قصدِ شکارِ موشُ الملک

روحِ توشه چینان ، ثنا خواند
بر روانِ پلنگتوشُ الملک

چه شود ، کاسمانِ مار افسای
نیشِ افعی کِشد ز موشُ الملک

یا گشاید خدا ، در این کشور
نظرِ پاکِ حق نیوشُ الملک

یا بپوشد ، بر این عروسِ عبوس
ستری ، از غیبِ پرده پوشُ الملک

گربه شیرالایاله لُنگ انداخت،
روزِ میدان ، لیک موشُ الملک

شده این شیرِ اژدها پیکر
رامِ افسونِ ماردوشُ الملک

چدَن الواعظین ، ز بس زِیبَق
ریخت ، در گوشِ هفتجوشُ الملک

پنجه و بالِ کرکسُ النُجبا
خسته شد ، زیرِ چنگِ قوشُ الملک

ای " امیری" ، از آن بتَرس ، که باد
این حکایت بَرَد ، به گوشُ الملک

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، شنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۰۳ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۹:

با توجه به اشکالات عدیده ی صوری در متن غزل ،بازنویسی و مجددا درج میگردد 

ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۹
        
به سفر رفت نگارِ من و من شیفته وار
در صفِ باغ شدم ، با دلی از غصّه فکار

دیدم اندر لبِ جو ، سنبل و گل نرگسِ مست
گرمِ نظّاره و صحبت شده ، مانندِ سه یار

چون مرا دیدند ، از دیده سرشک افشانَم
بر رُخ از دیده ، چو بر سبزه ی تَر ، ابرِ بهار

گفت سنبل ؛ که چو شد یارِ تو ، میدار مرا
جایِ آن زلفِ کَجِ پُر شکنِ غالیه بار

گلِ سوری ، ز صفا گفت ؛  مرا دِه بوسه
جایِ رخساره ی آن سیمتنِ لاله عذار

گفت نرگس ؛ که چو از دیده ی او ، دور شدی
غمِ چشمانَش ، بر چشمِ ترِ من بگمار

گفتم ای سنبل ، زلفِ بت ِمن ، بارد مُشک
تو نه مُشکین ، بیغاره مزن دَم ، زنهار

ای گلِ سوری ، پیشِ رخِ او ، چهره بپوش
که بوَد گل بَرِ رخساره ی او ، خوار چو خار

نرگسا ، چشمِ تو گیرنده و مست است ولی
نیست چون آهویِ پیل افکنِ او ، شیرشکار

چون پریچهره نگارَم ، به چمن جلوه کند
شاهدان پیشِ جمالَش ، همه نقش اند و نگار

چهره اش لعل بوَد ، سیمِ بنا گوش سپید
دیده اش مست بوَد ، تُرکِ نگاهَش بیدار

زلف تاریک و شب و روزِ جهان ، زو روشن
چشم مخمور و دل و مغزِ مهان ، زو هُشیار

دوش "امیری" به دلَم گفت ؛ چرا در گردن
زلفِ لیلی وشی آویخته  ، مجنون وار

گفت ؛  پروانه ی آن شمعِ جهان افروز ام
عاشقِ بَدر ام و جوینده ی او در شبِ تار

خدابین در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۴۱ در پاسخ به کتایون فرهادی دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۲۲ - تخلیط وزیر در احکام انجیل:

صد هزاران درود بر شما که عمیق تر درک کردن این ابیات زیبا را برای ما ممکن کردید 

احمد خرم‌آبادی‌زاد در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۵ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قطعات » شمارهٔ ۳۵۶:

مصراع نخست بیت دوم به شکل «اکنون که چمن سبزْ سلب گشت سه لب داشت»، هم نامفهوم است و هم از نطر وزنی لنگ می‌زند. به استناد نسخه خطی مجلس به شماره ثبت 65077 به شکل زیر درست است:

«اکنون که چمن سبزْ سَلَب گشت سه لب خواه»،

با این ویرایش، معنی آن کاملا روشن خواهد بود: «اکنون که چمن سبز پوش شده است، سه لب را بخواه»

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۵۲ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۵ - نکوهش القاب بی مورد:

پنجه و بالِ کرکس النُّجَبا

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۱:۰۰ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۹:

که بوَد گل ، بَرِ رخساره ی او ، خوار چو خار

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۰:۵۷ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۹:

بر رخ از دیده ، چو بر سبزه ی تَر ، ابرِ بهار

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۰:۳۱ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰:

ستورِ لاشه ، چو پرداخت کالبد ز روان

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۴۳ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰:

تو نیز ای پسر ، ار آدمی نه ای ، خَرزی

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۴۳ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰:

تو نیز ای پسر ، ار آدمی ، نه ای خَرزی

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۳۱ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰:

چِدار و آخیه و داغ و لاشه و افسار

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۲۰ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰:

چو طشت عمر ، ز بام اوفتاد و کرد صدا

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۱۸ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰:

ستاره ها شده تاریک و آسمانها پست

Ebra . در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۸:۱۰ در پاسخ به رضا از کرمان دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۰ - دریغا کو مسلمانی:

نه. برعکس عرض کردی. تازیک یعنی غیر عرب. تزیک - تازیک - تاژیک - تاجیک

Ebra . در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۷:۲۷ در پاسخ به محمد علی‌پور دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی یزدگرد » بخش ۳ - نامهٔ رستم فرخزاد به سعد وقاص: نکوهش آز عرب و پند پرهیز از جنگ:

اصلا وجود ندارند برادر.
تو قدیمی ترین شاهنامه این ابیات نیست. پس اضافیات است

Ebra . در ‫۸ ماه قبل، جمعه ۱ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۱۷:۲۵ در پاسخ به آرمان وکیلی صادقی دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی یزدگرد » بخش ۳ - نامهٔ رستم فرخزاد به سعد وقاص: نکوهش آز عرب و پند پرهیز از جنگ:

به ابیات الحاقی نناز. برو قدیمی ترین شاهنامه رو برسی کن