مهرگان در ۳ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۷:۳۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶:
منظوز از بیت 8 چیه؟
میم در ۳ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۵:۰۱ در پاسخ به ستاره دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵:
مرگ بیگ بنگ ها ؟!! جسارتا با اخترشناسی که مشخص هست آشنایی ندارید ، زبان انگلیسی هم آموزش ندیدید ؟؟ شاید منظور جنابعالی مرگ سیاه چاله ها هست ؟؟؟
میم در ۳ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۴:۵۳ در پاسخ به روفیا دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵:
خوب منظور استادتون چی بوده ؟ یعنی چی ؟ من و شما باور کنیم یا خیر ، جام لطیفی ساخته و پرداخته می شود و بعد در هم می شکند ، آیا استاد گرانقدر سعی در نفی این واقعیت داشته است ؟ یا شاید استاد گرانقدر منظورشون به چالش کشیدن خدا بوده ؟ چطور اول وجود خدا را قبول می کند و بعد آن را به چالش می کشد ؟ غیر منطقی است . واقعا یر منطقی است . . .
میم در ۳ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۴:۴۸ در پاسخ به عباس دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵:
آتیئیست چه اصراری بر سرودن در مورد خدا دارد ؟ برای آتیئیست وجودی به اسم خدا نیست ... بعد هم اولینش رو از کجاتون آوردید ؟ ؟ ؟
میم در ۳ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۴:۴۴ در پاسخ به آرش محمدی دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵:
اتفاقا تفسیر شما ، از تمام تفاسیر دیگه شخصی تر و خام تر هست. کجا گفته شده جلوی شکتستن جام را نمی تواند بگیرد ؟ نوشته خودش جام را بعد از ساختن می شکند ؟
میم در ۳ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۴:۴۰ در پاسخ به حمید رضا۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵:
واقعا تفسیری خارج از منطق است . انسان عاقل چه کسی است ؟ خدا جام ساخته شده را می شکند ولی انسان عاقل آن را تحسین می کند ! خوب منظور از این که میفرمایید اصلا چیست ؟ اگر منظورتون این هست که خیام سعی در نفی خداوند دارد، که اصلا با این که فرمودید در تضاد است . چون خداوند است که جام را می شکند (و البته که جام واقعا می شکند) . اگر سعی در ساختن وجودی به اسم انسان عاقل در برابر وجود خدا دارید که باز مسخره هست که در این نبرد خداوند هست که برنده هست و جام را می شکند ؟ منظور شما از انسان عاقل چیست ؟ آیا این انسان عاقل جز تحسین کاری ازش بر نمی آید ؟
امین در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۴۱ دربارهٔ نظامی » خمسه » خسرو و شیرین » بخش ۴۲ - به خشم رفتن خسرو از پیش شیرین و رفتن به روم و پیوند او با مریم:
حکیم نظامی :
بر آن عزمم که ره در پیش گیرم
شوم ( یا روم ) دنبال کار خویش گیرم
شیخ اجل سعدی :
بنشینم و صبر پیش گیرم
دنباله کار خویش گیرم
امین در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۳۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۲۰:
درود بر دوستداران زبان پارسی
در بیت نخست حضرت مولانا یک نیمه تضمینی از شعر حکیم والامقام نظامی آورده است.
حکیم نظامی : مرا پرسی که چونی چونم ای دوست
جگر پردرد و دل پرخونم ای دوست
حضرت مولانا : مرا پرسی که چونی بین که چونم
خرابم بیخودم مست جنونم
در پناه حق
امین در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۳۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۱:
اوه اوه چه پیچ در پیچ شد
طبق فرمایش محمدرضای عزیز... بله
بیت آخر خود حضرت میفرماید که همانطور که حکیم نظامی میفرماید : بعد مصرعی از حضرت فرخی آورده.
فرخی سیستانی » دیوان اشعار » قطعات و ابیات بازماندهٔ قصاید » شمارهٔ ۳ - نیز او راست
امین در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۱۸ دربارهٔ سعدی » مواعظ » مراثی » ترجیع بند در مرثیهٔ سعد بن ابوبکر:
درود بر دوستداران زبان پارسی
انتظار داشتم که در حواشی این شعر از حضرت شیخ اجل این نکته را می یافتم که متاسفانه نبود
در بیت پنجم بند سوم شعر ، تضمینی زیبا از شعری از حکیم والا مقام نظامی گنجوی وجود دارد.
حکیم نظامی :
مرا خود کاشکی مادر نزادی
و گر زادی به خورد سگ بدادی
(خسرو و شیرین)
شیخ اجل :
خردمندان پیشین راست گفتند
مرا خود کاشکی مادر نزادی
و با توجه به شرح حالی که از حکیم نظامی توسط علامه شبلی نعمانی خواندم ، گویا مراد شیخ از "خردمندان" همین حکیم گنجوی بوده است.
در پناه حق
عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۲۲:۱۲ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۸۸:
ابیات عربی را با حرکت گذاری کامل تقدیم می کنم. در متن چند ایراد وجود داشت که اصلاح شده است
1- فان در بیت دوم نباید به صورت فانی باشد. صحیح آن فانِ می باشد. در عربی کلماتی که بر وزن فاعل هستند و در پایان آنها حرف «ی» است در حالت رفع حرف ی حذف می شود.
2- در بیت چهارم «العناقی» صحیح نیست. چون این «ی» هیچ دلیلی بر آمدنش نیست. اگر یاء متکلم بگیریم آن وقت با بودن ال بر سر کلمه ناسازگار است چون مضاف ال نمی گیرد. صحیح آن «الْعَناقِ» است و در خواندن العناقی خوانده می شود.
3- در بیت دهم کلمه «مُدْلَهِمّا» صحیح نیست چون منصوب است و هیچ نقشی برای آن نمی توان در نظر گرفت. باید «مُدْلَهِمٌّ» باشد و خبر برای اللیل
یا غایةَ الأَمانی قلبی لَدَیْکَ فانِ
شخصی کما تَرانی مِن غایة اشتیاقی
ای نهایت آرزوها، دلم در نزد تو فانی و پیر و فرتوت است. وجودم از شدت عشق و اشتیاق آن طور است که می بینی.
یا سَعْدُ کَیفَ صِرْنا فی بَلْدَةٍ هَجَرْنا؟
مِن بَعْدِ ما سَهِرْنا و الأَیدِی فی الْعَناقِ
ای سعدی چطور شدیم در سرزمینی که از آن دوری و هجرت گزیدیم؟ بعد از آنکه شب را بیدار ماندیم و دست ها در گردن ها بود
خانَ الزّمانُ عَهْدی حَتّی بَقِیتُ وَحْدی
رُدّوا عَلَیَّ وُدّی بِاللّهِ یا رِفاقی
دوران به من بی وفایی و خیانت کرد به گونه ای که تنها ماندم. ای رفیقانم به خدا سوگند که عشق و دوستی را به من برگردانید
إِنْ مُتُّ فی هواها دَعْنی أَمُتْ فِداها
یا عاذِلی نَباها ذَرْنی و ما أُلاقی
اگر در هوس و هوای دوستیش بمیرم مرا رها کنید (ملامتم نکنید) بگذارید تا بمیرم و فدایش شوم. ای که به خاطر دوری او مرا سرزنش می کنی مرا رها کن با آنچه بر سرم آمده ( آنچه دیده ام)
قام الغیاثُ لَمّا زُمَّ الجِمالُ زَمّا
و اللیلُ مُدْلَهِمٌّ و الدَّمْعُ فی الْمَآقی
هنگامی که مهار شتران کشیده شد فریاد و فغان برخاست در حالی که شب تاریک است و اشک در گوشه های چشم است
در سکوت در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۸:۴۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۷:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
در سکوت در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۸:۴۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۶:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
در سکوت در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۸:۴۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۵:
این غزل را "در سکوت" بشنوید
محمدجواد محمدزهی در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۵:۲۹ دربارهٔ قاآنی » ترکیببندها » شمارهٔ ۵ - در ستایش شاهزادهٔ کیوان سریر اردشیر میرزا دام اقبالهالعالی گوید:
قاآنیخوانی استاد سرآهنگ، نغمهخوان شهیر افغانستان:
آرمان وکیلی صادقی در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۵:۲۲ در پاسخ به همایون دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۹:
عالی..
محسن جهان در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۲:۲۷ دربارهٔ کلیم » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۷:
تفسیر بیت ۹:
چه زیبا و نغز بیان میکند این شاعر بزرگوار.
قانون وزش گردباد اینست که هر آنچه خار و خاشاک سبک وزن است به هوا بلند میکند و به اجسام سنگین لطمهای وارد نمیگردد.
مثال افراد پر هیاهو و سبک مغز است که غوغا و سفاهت آنها گوش فلک را پر کرده ولی از درون بسیار توخالی و کم خرد هستند.
عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۱۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۷:
در این غزل سعدی دارد با دوست و محبوب راز و نیاز می کند
خیالبافی می کند در وصل دوست
برای خودش عالمی دارد و شیرین زبانی می کند
یک آن به خود می آید و همه را خواب و خیال می بیند که بتواند هم کلام دوست باشد چه رسد به وصلش
و در اینجا انگار از عالم خواب و خیال خوش، بیدار می شود و خودش را در رؤیا می بیند به همین خاطر خطاب می کند:
سعدی تو کیستی که در این حلقه کمند
چندان فتاده اند که ما صید لاغریم
رؤیا پردازی تمام حتی ارزش نداری که در کمند هم بیفتی چون در عشق و در نظر محبوب خیلی لاغر و ضعیف هستی
عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ۴ سال قبل، شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۰۲:۰۴ در پاسخ به Merce دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۷:
درود بر شما و همه دوستداران سعدی یعنی دوستداران قند پارسی
با اجازه، بنده کمی توضیح شما را واضح تر کنم
حلقه در اینجا دو معنا دارد
حلقه اول همان اجتماع و جمع دوستان است
حلقه دوم حلقه ای است که بر روی در است
ما با تو در یک حلقه و جمع هستیم ولی از این حلقه بیرون هستیم مانند حلقه در که پشت در واقع می شود
در سکوت در ۳ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۱، ساعت ۱۱:۱۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۸: