حرف آخر قافیه

شماره ۱: یار بی‌آرام می‌خواهد مرا - زلف او در دام می‌خواهد مرا

شماره ۲: رنگ عشرت بی تو آتش می‌زند جان مرا - گل به‌سان شمع می‌سوزد گریبان مرا

شماره ۳: به دریای غمت افتاده و بیچاره گردیدم - به چندین دست و پا کردن ندیدم روی ساحل‌ها

شماره ۴: نیم‌جانی مانده است از دوریت در تن بیا - پیش ازین دل بردی اکنون بهر جان‌بردن بیا

شماره ۵: ساقیا در گردشآور جام را - عزل فرما گردش ایام را

شماره ۶: تا معتقد به سبحه صد دانه‌ایم ما - یعنی مرید گریه مستانه‌ایم ما

شماره ۷: هیچ از گریه عشاق اثر نیست تو را - کوه تمکینی و از سیل خبر نیست تو را

شماره ۸: تهمت مستی است چون نرگس من ناکام را - ساقی دوران به دستم داده خالی جام را

شماره ۹: شمع‌سان شب همه شب گریه بود کار مرا - کاهش جان شده این دیده بیدار مرا

شماره ۱۰: پای رفتن نیست هرگز از سر آن کو مرا - رفته آنجا پا به گل از گریه تا زانو مرا

شماره ۱۱: در قفس یک همنفس محرم نشد راز مرا - حسرت صیاد بگرفته است آواز مرا

شماره ۱۲: تو را که گفت که از خون گذر ترحم را - ز چین جبهه به زنجیر کن تبسم را

شماره ۱۳: طاقت ناله ندارد دل غم‌پیشه ما - بی‌صدا می‌شکند سنگ صف شیشه ما

شماره ۱۴: تا کی کنم گوارا افسانه و فسون را - ای عشق گوشمالی این عشق ذوفنون را

شماره ۱۵: رسیده از قد او طرفه پایمال مرا - بسان ریشه دوانید این خیال مرا

شماره ۱۶: مزن آتش به جان من که یا بی‌دردمندی را - نگه دار از برای دفع چشم بد سپندی را

شماره ۱۷: چه می‌ترسانی از بیدادی رنگین‌قبا ما را - که از بستن کند گل سرخ‌روی چون حنا ما را ()

شماره ۱۸: کند شیخ و برهمن سجده جنگ دل‌نوازش را - مسلمان کعبه کافر بت شناسد سنگبارش را ()

شماره ۱۹: ضبط کنم در قفس ناله و فریاد را - رنجه نسازم ز خود خاطر صیاد را

شماره ۲۰: از خوبی آفریدند سر تا به پای او را - در حیرتم که گویم وصف کجای او را

شماره ۲۱: عمرم به سر رسید تو هم بی‌وفا بیا - سخت است حال بنده برای خدا بیا

شماره ۲۲: غزالی آفت آرام من شد از رمیدن‌ها - قیامت می‌کند در سینه من دل‌تپیدن‌ها

شماره ۲۳: زارم از درد جدایی ای دل زارم بیا - دردمندم لاعلاجم سخت بیمارم بیا

شماره ۲۴: تخت و کلاه تخته‌کلاه است پیش ما - جاه است آنچه پیش تو چاه است پیش ما

شماره ۲۵: ز سیل گریه‌ام شد جان مجنون تنگ در صحرا - میان ما و او افتاد آخر جنگ در صحرا

شماره ۲۶: وفا روزی که سازد خاک جسم ناتوانم را - سگ کویت کند تعویذ بازو استخوانم را

شماره ۲۷: بر سر کویش نه آسان جان به ‌دست آید مرا - خاک گردیدم ز محنت تا به ‌دست آید مرا

شماره ۲۸: باید به‌سان شمع گذشتن ز جان مرا - کین تب برون نمی‌رود از استخوان مرا

شماره ۲۹: چه رنگ همچو حنا پای آن جوان بوسم - مگر مدد رسد از پیر دستگیر مرا

شماره ۳۰: از گریه کنم سبز به یاد تو چمن را - از دیده دهم آب گل و سرو و سمن را

شماره ۳۱: از درد اسیری شده آتش نفس ما - ای وای به مرغی که شود هم‌قفس ما

شماره ۳۲: دیوانه پیغام نگار است دل ما - سودازده بوی بهار است دل ما

شماره ۳۳: ای دل بی‌خبر آن سرو روان را دریاب - های غفلت‌زده عمر گذران را دریاب

شماره ۳۴: زلف او دارد به‌دست از خوش‌نصیبی‌ها رقیب - کس مبادا همچو من از عمر یارب بی‌نصیب

شماره ۳۵: با اهل وفا از تو جفا نیست مناسب - اینها به تو ای بت به خدا نیست مناسب

شماره ۳۶: خانه من ز آه گشته خراب - خانه‌خیز است دشمنم چو حباب

شماره ۳۷: دارم از دست تو ای خانه‌خراب - دل پرآتش و چشم پرآب

شماره ۳۸: عمری گذشت رونق هامون نمانده است - گویا کسی ز دوده مجنون نمانده است

شماره ۳۹: تا دوچار غم هجران شده است - دیده سرچشمه طوفان شده است

شماره ۴۰: کی تو را از بی‌دماغی تاب شور بلبل است - پرده‌های گوش تو نازک‌تر از برگ گل است

شماره ۴۱: وانگردید دل غم‌زه یار آمد و رفت - گل نشد غنچه من فصل بهار آمد و رفت

شماره ۴۲: همیشه از غم دل بر جبین من چین است - بگو چه چاره کنم سرنوشت من این است

شماره ۴۳: در گوشه امنی که منم حرف‌زدن نیست - چون گوش اصم خلوت من جای سخن نیست

شماره ۴۴: اشک مرا پیام کسی بی‌قرار ساخت - این آب را نسیم عجب موج‌دار ساخت

شماره ۴۵: یار از برم به پیرهن لاله‌گون گذشت - چندان گریستم که ز سر سیل خون گذشت

شماره ۴۶: ز چشم یار حال من تباهی است - چه سازم آه این کافر سپاهی است

شماره ۴۷: ازینکه گل به سر بوالهوش نگارم ریخت - تمام لخت جگر دیده در کنارم ریخت

شماره ۴۸: همدمان درد من بیانی نیست - چون قلم زخم من زبانی نیست

شماره ۴۹: بدم بخنده که آن یار موسم شادیست - خوشم به گریه که با من رفیق هر وادی است

شماره ۵۰: انیس من غم و اندوه بی‌وفای هست - جلیس من دل بیگانه آشنای هست

شماره ۵۱: نوبهار آمد به گلشن راه پیداکردنی است - خنده گل گریه بلبل تماشاکردنی است

شماره ۵۲: بر خاطر ما گرد ستم بیخته کیست - در ساغر ما درد الم ریخته کیست

شماره ۵۳: دوش از ما بی‌خبر دل از پی جانانه رفت - خیر بادت هم نکرد این آشنا بیگانه رفت

شماره ۵۴: شد فنا در گریه‌اش این چشم گریان عاقبت - گشت شبنم محو در خورشید تابان عاقبت

شماره ۵۵: یا رب از دست قاتلی که مراس - چون برم جان به این دلی که مراست

شماره ۵۶: تا صوت دلکش تو به گوشم رسیده است - مطرب چه گویمت که چه هوشم رسیده است

شماره ۵۷: طالع‌نامه من بس که بلند افتاد است - در نوانخانه نی نغمه به بند افتاد است

شماره ۵۸: در داغ تو سینه باغ باغ است - از لاله و گل مرا فراغ است

شماره ۵۹: دل برون از سینه کردم حسرت یاری نداشت - چشم را برکندم از سر شوق دیداری نداشت

شماره ۶۰: از چه می‌رانی مرا از کوی خود جا تنگ نیست - پای من لنگ از وفا شد ورنه دنیا تنگ نیست

شماره ۶۱: هلاک نرگس او در زمانه بسیار است - خدنگ غمزه او را بهانه بسیار است

شماره ۶۲: هزار زخم توانم ز تیغ او برداشت - ولیک دل نتوانم ز آرزو برداشت

شماره ۶۳: هیچ رحمی به دل زار نکردی و گذشت - جان من پرسش بیمار نکردی و گذشت

شماره ۶۴: بی تو امشب خون گریستم همنشینم شاهد است - گوشه دامان و طرف آستینم شاهد است

شماره ۶۵: آنکه با مهر و وفا کار ندارد این است - وانکه درد دل بیمار ندارد این است

شماره ۶۶: رفتم ز پیش پی شهادت - گر کشته شوم زهی سعادت

شماره ۶۷: محشر آشوب و غوغا کوی توست - فتنه را بازار گرم از خوی توست

شماره ۶۸: دستم ز کار رفت گریبان دریدنی است - ضعم ز پا فکند و بیابان دویدنی است

شماره ۶۹: مرا در عشق حکم دم‌زدن نیست - چه گویم آه یارای سخن نیست

شماره ۷۰: خال در آن گوشه ابرو غریب افتاده است - در حریم کعبه آن هندو غریب افتاده است

شماره ۷۱: خون‌بهای دل ز ابروی بتان نتوان گرفت - داد پیکان خورده نخجیر از کمان نتوان گرفت

شماره ۷۲: یک خانه ز بیداد تو آباد نمانده است - بس کن که دگر هیچ ز بیداد نمانده است

شماره ۷۳: از دل زلف تو تاب برده است - چشم تو ز دیده خواب برده است

شماره ۷۴: دادیم تن به هجر چو جانان به من نساخت - با درد ساختیم چو درمان به من نساخت

شماره ۷۵: نقاب سوز رخ و حسن خود نما این است - اسیر آیینه بر خویش مبتلا این است

شماره ۷۶: هزار شکر که ممنون این دلی نشدم - زمانه هرچه مرا داده بود باز گرفت

شماره ۷۷: دل از بر من رفته به کوی تو نشست است - در آرزوی روی نکوی تو نشست است

شماره ۷۸: چون نپیچد ز غصه تاک به خود - دخترش در کشاکش افتاده است

شماره ۷۹: بر سر داغم که هم با شمع ماند هم به گل - در میان بلبل و پروانه جنگ افتاده است

شماره ۸۰: شرح تاریکی شب‌های جدایی چه دهم - تا به‌حدی است که احوال خودم روشن نیست

شماره ۸۱: نظر به حال منت آن‌چنان که باید نیست - گذار مهر و وفا در دل تو شاید نیست

شماره ۸۲: تو از جفا به دلم آنچه خواستی کردی - مرا گمان که هنوزت سر وفای هست

شماره ۸۳: مرا این معنی از نرگس عیان شد - که زر گردآور سیمین‌بران است

شماره ۸۴: نپرسیدی تو را پرسیدنی داشت - ندیدی حال زارم دیدنی داشت

شماره ۸۵: زمان حسن تو آخر شد و ادا باقی است - نمود گرد خط اما نما نما باقی است

شماره ۸۶: دردا که غم عشق به دامان تو آویخت - دامن چو کشیدم به گریبان من آویخت

شماره ۸۷: آن‌چنان دل شتاب می‌ سوزد - که تو را تا خبر شود واغ است

شماره ۸۸: شب جدایی آن رشک ماه در پیش است - مرا ببین که چه روز سیاه در پیش است

شماره ۸۹: سرمایه‌ای ز سوز درونم نمانده است - جز داغ حسرتم ز جنونم نمانده است

شماره ۹۰: مفتون تو را عالم دلگیر بهشت است - مجنون تو را خانه زنجیر بهشت است

شماره ۹۱: نتوان سخنی از دهان گفت - از غیب سخن اگر توان گفت

شماره ۹۲: فتنه برپا به دهر ازان بالاست - نیست بالا مگر بلای خداست

شماره ۹۳: به‌جا ز پیکر من گر یک استخوان باشد - برای تیر کمان ابروان نشان باشد

شماره ۹۴: دل در سواد زلف تو داغی به هم رساند - صد شکر تیره روز چراغی به هم رساند

شماره ۹۵: در گریه دوش یک مژه‌ام خواب برده بود - تا چشم بازگشت مرا آب برده بود

شماره ۹۶: او ز همراهان به محمل خفته غافل می‌رود - در پیش جان در پی جان دل پی دل می‌رود

شماره ۹۷: هر کجا آن قد و قامت باشد - راستی را که قیامت باشد

شماره ۹۸: کجا زمانه غم روزگار من دارد - ز صبح خنده به شب‌های تار من دارد

شماره ۹۹: مرگ در هجر دوست از من باد - زندگانی نصیب دشمن باد

شماره ۱۰۰: به غیر ناله که آن نیز جسته جسته برآید - کدام کار ز دست دل شکسته بر آید

شماره ۱۰۱: داغت پس از فنا به مزارم بهار کرد - چندان که مشت خاک مرا لاله‌زار کرد

شماره ۱۰۲: به غم عشق شاد باید مرد - گر همه نامراد باید مرد

شماره ۱۰۳: در گلشن کویش که صبا راه ندارد - غم نیست اگر ناله ما راه ندارد

شماره ۱۰۴: رفتی از گلشن و گل‌ها همه دلگیر شدند - در فراغ تو جوانان چمن پیر شدند

شماره ۱۰۵: جور چشم یار را ناچار می‌باید کشید - همچون ناز مردم بیمار می‌باید کشید

شماره ۱۰۶: دل شرح آتش ستم او نمی‌دهد - یعنی کباب می‌شود و بو نمی‌دهد

شماره ۱۰۷: دل بی‌درد مرا می‌سوزد - دوزخ سرد مرا می‌سوزد

شماره ۱۰۸: دل یک نفس در آتش هجران طپید و ماند - همچون سپند ناله‌ای گرمی کشید و ماند

شماره ۱۰۹: مریض عشق او بسیار بر بستر نمی‌ماند - اگر ماند شبی ماند شب دیگر نمی‌ماند

شماره ۱۱۰: ز بخت خرمیم در نظر نمی‌آید - زمین چو شور بود سبزه برنمی‌آید

شماره ۱۱۱: به وعده‌ای دل من شاد اگر کنی چه شود - خرابه‌ای تو هم آباد گر کنی چه شود

شماره ۱۱۲: شب هجران او می با دماغ من نمی‌سازد - چراغ تیره‌روز عشق را روغن نمی‌سازد

شماره ۱۱۳: نتوانم نفسی صلح به پیراهن کرد - با گریبان که چنین دست مرا دشمن کرد

شماره ۱۱۴: بخت چون شمع به غیر از تب و تابم ندهد - رخصت اینکه برد یک مژه خوابم ندهد

شماره ۱۱۵: چنان دوست در پهلوی من نشیند - که دشمن به پهلوی دشمن نشیند

شماره ۱۱۶: سرمه ناز ازان چشم سیه می‌ریزد - یک جهان فتنه ازان طرز نگه می‌ریزد

شماره ۱۱۷: اگر نقاب ز روی تو وا شود چه شود - نگاه اگر به نگاه تو آشنا شود چه شود

شماره ۱۱۸: ز بس کاری ز دست نارسای من نمی‌آید - اگر چاک افکنم در جیب تا دامن نمی‌آید

شماره ۱۱۹: دیده گریانست سیراب چمن خواهیم کرد - اشک خود صرف گل و سرو و سمن خواهیم کرد

شماره ۱۲۰: بود در کویت دل زاری نپرسیدی چه شد - تن به مردن داد بیماری نپرسیدی چه شد

شماره ۱۲۱: هزار حیف که کار دلم به کام نشد - غلام عشق نگردید و نیکنام نشد

شماره ۱۲۲: کشور حسن و خط زیر و زبر خواهد شد - دود نخوت ز دماغ تو به در خواهد شد

شماره ۱۲۳: شاید آن بی‌وفا نمی‌آید - که دل من به‌جا نمی‌آید

شماره ۱۲۴: جان جدا شد ز تنم لیک به جانان نرسید - آه از درد جدایی که به درمان نرسید

شماره ۱۲۵: تا یار راند گلگون اشکم ز پی روان شد - صبر گران رکابم آخر سبک عنان شد

شماره ۱۲۶: چنان دل از برای سرد مهر افسرده می‌آید - که از هر داغ او بوی چرا مرده می‌آید

شماره ۱۲۷: دلبران چون نقاب بردارند - فتنه‌ها سر ز خواب بردارند

شماره ۱۲۸: سفر از کوی یار نتوان کرد - ترک یار و دیار نتوان کرد

شماره ۱۲۹: شب که رویش ز می افروخته بود - شمع زو روشنی آموخته بود

شماره ۱۳۰: دل به گوشش چه سخن می‌گوید - حال چشم تر من می‌گوید

شماره ۱۳۱: تلخ عیش جدایی او را - شهد در کام زهر می‌گردد

شماره ۱۳۲: دل از اندیشه دارین غم پهلوی غم دارد - ز فکر این دو خانه چون کمان پشتم دو خم دارد

شماره ۱۳۳: ز صبح عید دلم بی تو شام ماتم دید - من آنچه دیده‌ام از دوریت کسی کم دید

شماره ۱۳۴: دل چه گویم که کجا دور ز من می‌گردد - تشنه گرد سر آن چاه ذقن می‌گردد

شماره ۱۳۵: چرا از تنگی دل خاطرم اندوهگین باشد - به رنگ غنچه شاید خاطر جمعم درین باشد

شماره ۱۳۶: آتش شوق تو‌ام بس که جگر سوخته بود - شمع همسایه شب از داغ من افروخته بود

شماره ۱۳۷: دل خون گشته می‌ترسم که از مژگان فرو ریزد - بیالاید کنارم را و در دامان فرو ریزد

شماره ۱۳۸: هر دم به جگر خون کندم دلبر دیگر - هر لحظه به من جور کند کافر دیگر

شماره ۱۳۹: کرا دماغ که سوزد چراغ در شب هجر - همین بس است که سوزیم داغ در شب هجر

شماره ۱۴۰: من کی‌ام نالان غریبی از وطن افتاده دور - بلبل حسرت نصیبی از چمن افتاده دور

شماره ۱۴۱: بس که بر بمسل شدن‌ها دل نهادم در قفس - با فراغ بال داد ناله دادم در قفس

شماره ۱۴۲: از غم دوری جانکاه مپرس - جوش اشکم بنگر آه مپرس

شماره ۱۴۳: فصل بهار آمد و من زنده در قفس - وز زندگی خود شده شرمنده در قفس

شماره ۱۴۴: نشد به ماشطه محتاج حسن دلجویش - جواب صاف به آیینه می‌دهد رویش

شماره ۱۴۵: چسبانده پاره‌ای زر مابین ابروانش - کار طلا ببینید بر قبضه کمانش

شماره ۱۴۶: یک صبح درآ از در و جانانه ما باش - آباد کن خانه ویرانه ما باش

شماره ۱۴۷: تا به کی از ناله‌ها شام و سحر آزارمش - می‌کنم ضبط نفس تا بر سر رحم آرمش

شماره ۱۴۸: دیدی ای دل که مرا باز چه کار آمد پیش - ساختن با ستم دوری یار آمد پیش

شماره ۱۴۹: به فاقه پا نگذارم برون خانه خویش - که بسته‌ام به شکم سنگ آستانه خویش

شماره ۱۵۰: بی‌سبب یار مرا از نظر انداخت دریغ - دل عبث در غم او صبر و خرد باخت دریغ

شماره ۱۵۱: دارم دلی از درد تو بیمار و تو غافل - جانی به لب از حسرت دیدار و تو غافل

شماره ۱۵۲: ما از جهانیان نشنیدیم بوی دل - خوش وقت آنکه دید ازین قوم روی دل

شماره ۱۵۳: دیوانه دل خویش به داغی نرساندیم - پروانه خود را به چراغی نرساندیم

شماره ۱۵۴: می‌توانم که دل از هر دو جهان بردارم - نتوانم نظر از روی بتان بردارم

شماره ۱۵۵: اگر حال دل محزون نویسم - مصیبت‌نامه‌ها از خون نویسم

شماره ۱۵۶: شنیدم تا حدیث خوبیت مشتاق گردیدم - چو دیدم روی نیکوی تو از عشاق گردیدم

شماره ۱۵۷: نه امروز است جا بیرون شهر از شور سودایم - که از طفلی به دامن پرورش کرد است صحرایم

شماره ۱۵۸: کام دل از علم و فن می‌خواستم - بود در عشق آنچه من می‌خواستم

شماره ۱۵۹: از خانه بی‌تو دوش به در می‌شتافتم - در آب دیده تا به کمر می‌شتافتم

شماره ۱۶۰: از اشک خانه ویران دیدم ندیده بودم - از قطره کار طوفان دیدم ندیده بودم

شماره ۱۶۱: زهد صد ساله به یک جرعه صهبا دادم - آنچه اندوخته بودم همه یک‌جا دادم

شماره ۱۶۲: ناله شد برق خرمنم چه کنم - خانه خیز است دشمنم چه کنم

شماره ۱۶۳: چون نیست یار آنکه دهم یار را سلام - در کوی او کنم در و دیوار را سلام

شماره ۱۶۴: جدا از روی او گر زنده مانم - ز رویش تا زیم شرمنده مانم

شماره ۱۶۵: جان نثار دل‌ربایان کرده‌ایم - آنچه ما را بود شایان کرده‌ایم

شماره ۱۶۶: خواهم که درد دل بر دلدار خود کنم - اندک شکایت از غم بسیار خود کنم

شماره ۱۶۷: سحر از یاد چشم او به نرگس زار افتادم - ز یاد گل فکندم بستر و بیمار افتادم

شماره ۱۶۸: بته سلسله موی توام - کشته نرگس جادوی توام

شماره ۱۶۹: درین دو روز که از بزم تو جدا بودم - مپرس آن ندانم که من کجا بودم

شماره ۱۷۰: خوشم به مفلسی خود غنا نمی‌خواهم - بس است فقر مرا کیمیا نمی‌خواهم

شماره ۱۷۱: سینه را بشکافتم دل یافتم - یافتم گم‌کرده خود یافتم

شماره ۱۷۲: من اگر درخور لطف و کرمت می‌بودم - بیش ازین کشته تیغ ستمت می‌بودم

شماره ۱۷۳: آن طالعم کجاست که قربان او شوم - رفتم که کشته از غم حرمان او شوم

شماره ۱۷۴: شب وصل از تو نی کامی گرفتم نی طرب کردم - تو با من آنقدرها گرم جوشیدی که تب کردم

شماره ۱۷۵: چو زلف یار به آشفتگی سری دارم - ز من مپر عجب حال ابتری دارم

شماره ۱۷۶: گرچه محروم شب عیش وصالت خفتم - تا سحر دست در آغوش خیالت خفتم

شماره ۱۷۷: اینکه من بعد از وداع گل به گلشن مانده‌ام - تا کنم با بلبلان امداد شیون مانده‌ام

شماره ۱۷۸: گر نه عشق اختیار می‌کردم - ای خدا من چه کار می‌کردم

شماره ۱۷۹: من نه آنم که علاج دل رنجور کنم - مشک بر زخم جگر پاشم و ناسور کنم

شماره ۱۸۰: بی‌تو کی میل به صهبا من غم پیشه کنم - خاک در چشم قدح خون به دل شیشه کنم

شماره ۱۸۱: راز من فاش شد از گریه الهی چه کنم - دیده بر درد دلم داد گواهی چه کنم

شماره ۱۸۲: از حرف شکوه طبع تو بر هم نمی‌زنم - شمشیر می‌زنی تو و من دم نمی‌زنم

شماره ۱۸۳: تن به مردم داده‌ام از یار دور افتاده‌ام - از طبیب خود من بیمار دور افتاده‌ام

شماره ۱۸۴: لطف آن سرو سهی می‌خواهم - قدر معتدبه می‌خواهم

شماره ۱۸۵: رفتی و بسی ملال دارم - از زندگی انفعال دارم

شماره ۱۸۶: کی بی‌تو جای یک مژه خواب است خانه‌ام - از درد هجر چشم پرآب است خانه‌ام

شماره ۱۸۷: تا آمدم به کوی تو از کار مانده‌ام - روی تو دیده پشت به دیوار مانده‌ام

شماره ۱۸۸: چنان شب بر یار نالیده بودم - که اغیار را گوش مالیده بودم

شماره ۱۸۹: در سراغ دل خود کام به تنگ آمده‌ام - از پیش بس‌که زدم گام به تنگ آمده‌ام

شماره ۱۹۰: به دعاها ز جفا باز نیایی چه کنم - تو بلایی ز بلاهای خدایی چه کنم

شماره ۱۹۱: چو بست غمزه آن شوخ شست بر دل من - هزار ناوک کاری نشست بر دل من

شماره ۱۹۲: آشفته‌تر ز طره یارم درین جهان - بیمارتر ز نرگس یارم درین جهان

شماره ۱۹۳: بسوزان یا بکش یا محرم بزم وصالم کن - ندارم هیچ حال ای هم‌نشین رحمی به حالم کن

شماره ۱۹۴: تا نگردد خان‌ها ویران ز آب چشم من - بر تو می گردد عیان حال خراب چشم من

شماره ۱۹۵: مجنون نداشت خاطر ناشاد همچون من - هرگز نبود غم‌زده فرهاد همچون من

شماره ۱۹۶: مصلحت نیست ز کوی تو جدایی کردن - پادشاهی است به کوی تو گدایی کردن

شماره ۱۹۷: پرده از رخ برفکن کز ابر ماه آید برون - جلوه کن تا عاشق از روز سیاه آید برون

شماره ۱۹۸: یار را از شکوه کردم خصم جان خویشتن - سوختم چون شمع یاران از زبان خویشتن

شماره ۱۹۹: نیست در عالم غریبی همچون من - دردمندی بی‌طبیبی همچو من

شماره ۲۰۰: بس که ز آتش غمت آب شد استخوان من - بر سر کوی او نماند هیچ به‌جا نشان من

شماره ۲۰۱: جان بر لب من آمد سوگند به جان او - گویند به من حرفی یاران ز زبان او

شماره ۲۰۲: سرو در باغ چنین قد نکشید است که تو - گل به این رنگ به گلشن ندمید است که تو

شماره ۲۰۳: مپسند تیره روز مرا ای پسر مرو - چشم منی چراغ منی ای پسر مرو

شماره ۲۰۴: بعد دیری آمدی ای یار گندم‌گون مر - باش تا من قصه خود عرض دارم جو به جو

شماره ۲۰۵: خورده‌ام تیری ز چشم شوخ کافرکیش تو - خود بگو پیش که نالم گر ننالم پیش تو

شماره ۲۰۶: کنم بی‌تو گاهی اگر سیر لاله - خورم خون خود را پیاله پیاله

شماره ۲۰۷: خورده‌ام از تیغ او زخمی که گویم واه واه - ای خدا از چشم زخم سوزنم داری نگاه

شماره ۲۰۸: مهری ندارد با عاشق آن ماه - تدبیری ای اشک تأثیری ای آه

شماره ۲۰۹: درین آوارگی با ما رفیقی کی به جا مانده - نمی‌بینم غیر از سایه همراهی به ما مانده

شماره ۲۱۰: گشتیم گرفتار تو المنهلله - شایسته آزار تو المنهلله

شماره ۲۱۱: شمشیر در کف می‌آید آن ماه - فردا الی‌الله فردا الی‌الله

شماره ۲۱۲: کرد زلف تو مرا سودایی - گشته‌ام همچو صبا هر جایی

شماره ۲۱۳: جانان ز تو ناز و سرگردانی - ماییم و نیاز و جان‌فشانی

شماره ۲۱۴: خانمان‌سوز گل و یاسمنی - لاله رویا ز کدامی چمنی

شماره ۲۱۵: ای آنکه به حسن آفتابی - بر کلبه من چرا نتابی

شماره ۲۱۶: کردم جگر کباب و تو مهمان نمی‌شوی - آخر چه کافری که مسلمان نمی‌شوی

شماره ۲۱۷: در کنار کسی نمی‌آیی - تو به کار کسی نمی‌آیی

شماره ۲۱۸: گر این‌چنین تو شوخ به سر فتنه‌گر شوی - می‌ترسمت که آفت جان پدر شوی

شماره ۲۱۹: خاموش کن ای دل دمی فریادو زاری تا به کی - بردی قرار عالمی این بی‌قراری تا به کی

شماره ۲۲۰: ای که از زلف دو رنجیر بلا داشته‌ای - از پی یک دل دیوانه ما داشته‌ای

شماره ۲۲۱: کسی به بزم تو چون گردد آشنای کسی - که جا نمی‌دهد آنجا کسی برای کسی

شماره ۲۲۲: خوشا روزی که با طور محبت آشنا بودی - برت می‌آمدم گر دیر می‌گفتی کجا بودی

شماره ۲۲۳: بر چشم ترم نظر نداری - از درد دلم خبر نداری

شماره ۲۲۴: تا به کی در کشتن ما بی‌دلان خنجر کشی - وقت آن آمد که بنشینی به ما ساغر کشی

شماره ۲۲۵: از سر ما چرا نمی‌گذری - از سر ما چرا نمی‌گذری

شماره ۲۲۶: یار اغیاری به من اظهار یاری می‌کنی - دشمن جانی زبانی دوستداری می‌کنی

شماره ۲۲۷: زین پاره‌پاره دل به سوی ما پاره‌ای - ای اشک پاره‌ای ببر ای ماه‌پاره‌ای

شماره ۲۲۸: بگویم آنچه من آورده‌ام از کوی بی‌دردی - به سر شوری به کف داغی به دل دردی به رخ گردی

شماره ۲۲۹: من رفتم از میان به کنارم نیامدی - کارم تمام شد تو به کارم نیامدی