حرف آخر قافیه

شماره ۱: بار بر دل فتاده است مرا - کار مشکل فتاده است مرا

شماره ۲: خانه آباد خود ویرانه می‌سازیم ما - بر سر کوی که یا رب خانه می‌سازیم ما

شماره ۳: شب که به یاد آورم حال دل خراب را - داغ فتد ز گریه‌ام چادر مهتاب را

شماره ۴: هر پریشان نسزد همسری کاکل را - نکنم قافیه‌اش بار دگر سنبل را

شماره ۵: سری نمانده ز دردت به می‌ کشی ما را - ز بزم رفتی و گردن زدیم مینا را

شماره ۶: حرف خنک چه می‌زنی ای بت من خدای را - می‌روم اینک از درت گرم نکرده جای را

شماره ۷: ندانم چیست در سر یا رب آن شوخ جفاجو را - که از مردم چو ابرو تیغ او دزدیده ابرو را

شماره ۸: خبر از گردش دوران ندارد مرد بی‌جوهر - به چرخ اصلا سروکاری نیفتد تیغ چوبین را

شماره ۹: گر شود مجروح سر تا پای از خنجر مرا - بهتر از زخم زبان مرد بی‌جوهر مرا

شماره ۱۰: سیل چون بی تو از درم بگذشت - بشنو این ماجرای رنگین را

شماره ۱۱: به جرم عشق بر دارم کشیدی - جزاک‌الله فی‌الدارین خیرا

شماره ۱۲: عاقبت از چاک جیب غنچه طبعم شگفت - گشت مبارک چو گل جامه در بدن مرا

شماره ۱۳: رنگ می‌بازم اگر دولت به من رو آورد - زرد گردد چهره از اکسیر همچون خس مرا

شماره ۱۴: بود به قدر نگین اعتبار خاتم را - بلند چون نشود از تو قدر خانه ما

شماره ۱۵: بخت افسرده من بس که خنک افتاد است - نگذارد که کنم گرم به بزمت جا را

شماره ۱۶: ای آنکه تو آموخته‌ای جور و جفا را - از یاد مبر سابقه مهر و وفا را

شماره ۱۷: گشتم آواره چو یار از نظر افکند مرا - من چه کردم که چنین در بدر افکند مرا

شماره ۱۸: شد بلند این همه از مهر رخت پایه ما - که هما کسب سعادت کند از سایه ما

شماره ۱۹: دلم خون شد ز بس از عمر دیدم بی‌وفایی را - خضاب ریش می‌سازم کنون اشک حنایی را

شماره ۲۰: روزی که دل به طره جانان شد آشنا - با صدهزار فکر پریشان شد آشنا

شماره ۲۱: کشم به دیده خود از خیال آن خوش‌چشم - چو توتیای قلم خاک پای نرگس را

شماره ۲۲: زوال دولت معشوق نتوان دید ای بلبل - بیفکن تا در قفس پیش از خزان خود را

شماره ۲۳: چون سالکان به راه طریقت نهند پا - همچو عصا ز چوب تراشند رهنما

شماره ۲۴: شور در خلق پدیدار شد از گریه ما - وادی عشق نمکزار شد از گریه ما

شماره ۲۵: به تربتم چو دهم جان ز انتظار بیا - برای تلافی مافات بر مزار بیا

شماره ۲۶: نرگس فتان او بردست هوش فتنه را - پنجه مژگان او مالیده گوش فتنه را

شماره ۲۷: ز لعل او نوید دلنوازی می‌دهم دل را - مگر خامش شود از گریه بازی می‌‌دهم دل را

شماره ۲۸: نیست مردن جان من دشوار ناشاد تو را - جان شیرین باختن سهل است فرهاد تو را

شماره ۲۹: سرشته‌اند حریص جنون دماغ مرا - گرسنه چشم نمک کرده‌اند داغ مرا

شماره ۳۰: تا نیاید جان به لب از درد تنهایی مرا - همچو عمر ای بی‌وفا بر سر نمی‌آیی مرا

شماره ۳۱: از مسی رنگین نمودی تا دهان تنگ را - ساختی تاریک در چشمم جهان تنگ را

شماره ۳۲: شب ز بی‌تابی نیاساید دل بی‌تاب ما - دشمن بیدار ما ای دیده بی‌خواب ما

شماره ۳۳: عشق تو در دل ما تا گرم کرده جا را - جانان ز هر دو عالم دلسرد گشته ما را

شماره ۳۴: روزی که دل به طره جانان شد آشنا - با صدهزار فکر پریشان شد آشنا

شماره ۳۵: اقبال دولت است بلا بهر جان ما - از سایه هما شکند استخوان ما

شماره ۳۶: ترسمت کنی روزی رنجه خاطر گل را - باغبان مکن ویران آشیان بلبل را

شماره ۳۷: عمری است که از درد خرابست دل ما - همبستر چندین تب و تاب است دل ماگ

شماره ۳۸: آن‌چنان کرد عشق داغ مرا - که نه دل ماند و نی دماغ مرا

شماره ۳۹: می‌روم می‌کنم وداع تو را - ندهم بعد ازین صداع تو را

شماره ۴۰: غمت بسیار ویران کرد ما را - دگر آباد نتوان کرد ما را

شماره ۴۱: دردا که صرف شد به عبث روزگار ما - کاری نکرده‌ایم که آید به کار ما

شماره ۴۲: بت من گر ندهد دست وصال تو مرا - ثانی اثنین وصال است خیال تو مرا

شماره ۴۳: گر نهبود گل به گریبان ما - خون کسی نیست به دامان ما

شماره ۴۴: مقدر است به تیغ تو گر شهادت ما - زهی شهادت ما و زهی سعادت ما

شماره ۴۵: چرا در جست‌وجوی وصل سرگردان کنم خود را - صبوری پیش گیرم خوگر هجران کنم خود را

شماره ۴۶: به من رسید خطا گشته تیر او ز نصیب - یقین من شده اکنون که النصیب نصیب

شماره ۴۷: چنان دارم از دوریت اضطراب - که ماهی در آتش سمندر در آب

شماره ۴۸: کرده‌ام کسب معنی از هر باب - می‌توانم روم به جلد کتاب

شماره ۴۹: جواب صاف مده ساقیات سرت گردم - توان شکست خمار مرا به درد شراب

شماره ۵۰: دل را ز سینه یار ستمگر گرفت و رفت - از آشیانه باز کبوتر گرفت و رفت

شماره ۵۱: شمع شب‌ها روز با من کرده است - تا سواد گریه روشن کرده است

شماره ۵۲: دل به چین زلف او گم شد صبا داند کجاست - از پریشانی خطا گفتم خدا داند کجاست

شماره ۵۳: داغ دست بوالهوس پر بی‌دماغم کرده است - گرمی بی‌جای داغ عشق داغم کرده است

شماره ۵۴: چشم تا وا کرده گل خود را پریشان دیده است - ظاهرا در خواب آن لب‌های خندان دیده است

شماره ۵۵: رسید یار و گریبان من درید و گذشت - به داد کوتهی دست من رسید و گذشت

شماره ۵۶: گر نوشتیم که از چشم تو نرگس چه کم است - چشم‌پوشی کن و بگذار که سهوالقلم است

شماره ۵۷: من از تب عشق می کنم زیست - تب نیست حرارت غریزی است

شماره ۵۸: افروخته رویت ز فروغ نظر کیست - روغن به چراغ تو ز خون جگر کیست

شماره ۵۹: این شور که در جهان فکند است - گرد نمک تبسم کیست

شماره ۶۰: رنگ گردید غباری که به روی تو نشست - پوشد آن گرد که بر دامن موی تو نشست

شماره ۶۱: مجنون که شریک غم ما بود کجا رفت - محنت‌زده همدم ما بود کجا رفت

شماره ۶۲: آن شوخ کمر دوش به انداز جفا بست - معلوم نشد هیچ که را کشت و که را بست

شماره ۶۳: پروانگی شمع رخت کار نظر نیست - قمری‌شدن سرو قدت طوق به‌سر نیست

شماره ۶۴: ای سنگدل به حال منت این عتاب چیست - خواهد شکست شیشه جانم شتاب چیست

شماره ۶۵: دل چه گویم این‌قدر یا آن‌قدر می‌خواهدت - روز و شب می‌جویدت شام و سحر می‌خواهدت

شماره ۶۶: رنگ رویم زرد از دل خوردن است - خوردن دل گوییا گل خوردن است

شماره ۶۷: از شیوه گرفتن خوش بی‌خبر فتاده است - دست شکسته منت بر گردنم نهاده است

شماره ۶۸: تو را ز خوردن خون من اجتنابی نیست - گرفتم اینکه حلال است بی‌حسابی نیست

شماره ۶۹: درد هجران توام از بس لب از گفتار بست - در نیام خامشی تیغ زبان زنگار بست

شماره ۷۰: زین خسته فراق دمی چند مانده است - تا منزل فنا قدمی چند مانده است

شماره ۷۱: شمشاد چون قد تو سرافراز برنخاست - برخاست سرو لیک به این ناز برنخاست

شماره ۷۲: در میان هیچ از نشانش نیست - نام دارد ولی نشانش نیست

شماره ۷۳: سوز عشق که سرمایه رعنایی ماست - شمع‌سان شعله سر و برگ خودآرایی ماست

شماره ۷۴: اگر منکر شود کس از قیامت - دلیل از قامت خود کن اقامت

شماره ۷۵: در حریمش گریه‌های زار خواهم کرد و رفت - خیر باد آن در و دیوار خواهم کرد و رفت

شماره ۷۶: بر پای تو گر صبح و گر شام فتادست - زلفت چه بلا نیک سرانجام فتادست

شماره ۷۷: دلم به یاد دهان تو آن‌چنان تنگ است - که همچون غنچه مرا در نظر جهان تنگ است

شماره ۷۸: بوسه‌ای از لعل آن شیرین پسر خواهم گرفت - هرچه باداباد من حق‌النظر خواهم گرفت

شماره ۷۹: نقاب سوز رخ از حسن خود نما این است - اسیر آیینه جز خویش مبتلا این است

شماره ۸۰: نوبهار آمد دگر گل در چمن خواهد شکفت - من درین فکرم که آیا طبح من خواهد شکفت

شماره ۸۱: من عاشقم و شیوه دیرین من این است - ترسم من و آیین من و دین من این است

شماره ۸۲: پیش تو عرض خوبی مه را کجا مجال است - با عارض تو خورشید در معرض زوال است

شماره ۸۳: خطش که صفحه گل از سبزه تو راست - آزاد نامه غیر خط غلامی ماست

شماره ۸۴: پامال تو را کی هوس اوج‌گزینی است - چون نقش قدم هستی‌اش از خاک‌نشینی است

شماره ۸۵: داغم سیاه‌پوش نشسته است در رهت - زخمم به فال گوش نشسته است در رهت

شماره ۸۶: چشم شوخت که فسون سازی او دام دلست - مژه بر هم زدنش آفت آرام دلست

شماره ۸۷: برخاست تا ز گلشن آن شوخ فتنه‌قامت - با سرو گفت قمری قد قامت القیامت

شماره ۸۸: به‌غیر درد انیس دل حزینم نیست - قسم به درد که جز داغ دلنشینم نیست

شماره ۸۹: در قفس بسکه خاطرم شاد است - ورد من ذکر خیر صیاد است

شماره ۹۰: تا یار ز چهره پرده برداشت - آمد خورشید و گرده برداشت

شماره ۹۱: عشق آن گل بر دل من باز زور آورده است - بلبل طبع مرا دیگر به‌شور آورده است

شماره ۹۲: چرا با تیره‌روزانت نگه نیست - نگه را سرمه‌ساکردن گنه نیست

شماره ۹۳: عشق تو رگ زین دل بی‌تاب کشاد است - کز دیده من چشمه سیماب کشاد است

شماره ۹۴: ز خاک دیگران گر لاله‌ها رست - ز خاک ما جگر پرکاله‌ها رست

شماره ۹۵: چون غبار او جواهر سرمه‌ام منظور نیست - می‌شناسم توتیا از خاک چشمم کور نیست

شماره ۹۶: برآر تیغ به حال منت تغافل چیست - به خون خویش رضا داده‌ام تأمل چیست

شماره ۹۷: آن جلوه‌ای که مست و خرابم کند کجاست - آن آتشین رخی که کبابم کند کجاست

شماره ۹۸: نظر به حال منت آن‌چنان که باید نیست - گذار مهر و وفا در دل تو شاید نیست

شماره ۹۹: جای بودن در میان خلق چون تقسیم شد - خانه زنجیر را مجنون به پای خود گرفت

شماره ۱۰۰: تا به کی خواهد به‌جا ماند این طلسم قیرگون - عاقبت خواهد شکستن آسمان هم شیشه است

شماره ۱۰۱: ز چسپان اختلاطی‌های یاران خاطرت شاد است - حذر کن کز برای مرغ روحت قهر صیاد است

شماره ۱۰۲: دوش آن شوخ گذاری به سرم کرد و گذشت - تا خبردار شوم بی‌خبرم کرد و گذشت

شماره ۱۰۳: ز دهان تو بوسه یا دشنام - هرچه باشد لطیف عجبیست

شماره ۱۰۴: نکنی پاره نامه شوقم - که به خون جگر نوشته شده است

شماره ۱۰۵: افشان به کاغذم چو رسید می‌شود شرار - چون من ستاره سوخته‌ای در جهان کجاست

شماره ۱۰۶: حال این دیده مپرس آه که چون نرگس موم - دید تا آتش رخسار تو را آب شده است

شماره ۱۰۷: تا در غمخانه دل گاه گاه - می‌توان آمد که ره مخطور نیست

شماره ۱۰۸: آن دل که ز وصل زنده باشد - تاریخ وفات او جدایی است

شماره ۱۰۹: از صد هزار سوخته جانست یادگار - این دود خط که صبح تو را شام کرده است

شماره ۱۱۰: در دیاری که عشق سکه زند - درم داغ رایج الوقت است

شماره ۱۱۱: فلک دارد دو چشم از ماه و خورشید - یکی شب کور و دیگر روز کور است

شماره ۱۱۲: مکن او را جدا از طره خویش - دلم دیوانه زنجیر زیب است

شماره ۱۱۳: اختر تیره‌ام فتاد از چرخ - خوب شد روی زمین خال نداشت

شماره ۱۱۴: دو بوسه وعده به من کرده بود برگردید - شکرفشان لب او صادق الحلاوت نیست

شماره ۱۱۵: خون در تن من شهد شد از یاد لب تو - صدبار خدنگت به سر انگشت چشید است

شماره ۱۱۶: بر امید لب‌گزیدن‌های تیغش چون انار - قطره‌های خون من گردید دندان زیر پوست

شماره ۱۱۷: ای چرخ بی‌مروت از دولت تو ما را - نقدی که دست داده پول سیاه داغست

شماره ۱۱۸: سایل کم طالعم چون ماه نو در روزگار - نقره گردد از گدایی گر طلا آرم به‌دست

شماره ۱۱۹: سرنوشت خویش روشن شد مرا یعنی چو شمع - شور عشقت هر سر موی مرا خواهد گرفت

شماره ۱۲۰: بر سر داغم که هم با شمع ماند هم به گل - در میان بلبل و پروانه جنگ افتاده است

شماره ۱۲۱: سینه وا کرده آمدی به برم - جان به قربان دوستی‌هایت

شماره ۱۲۲: با من از همرهان درین وادی - سایه‌ام مدظله ماند است

شماره ۱۲۳: اینکه دل می‌کشد به پیکانش - از ره جذب بالمشاکله است

شماره ۱۲۴: خال بر رخسار او دیدم به حسرت سوختم - کاتش سوزان برین هندو گلستان گشته است

شماره ۱۲۵: شکر او را ز دل چه‌سان گویم - حضرت عشق ولی‌نعمت ماست

شماره ۱۲۶: ابلق عمر می‌رود به شتاب - جنبش نبض تازیانه اوست

شماره ۱۲۷: قصه نازک‌دماغی‌های او - بر حریر بوی گل خواهم نوشت

شماره ۱۲۸: شد سیاهی صرف از چشمم غمت ننوشته ماند - آنچه باقی مانده از خون جگر خواهم نوشت

شماره ۱۲۹: گله طالع خود پیش که آریم که صبح - در قفای شب ما تیغ به‌دست افتاد است

شماره ۱۳۰: گر میانت را بگفتم رشته رنجیدن نداشت - این گناه سهل بر انگشت پیچیدن نداشت

شماره ۱۳۱: می‌کشد دل به توی سر سمن بر ما را - ورنه در باغ جهان سرو و سمن بسیار است

شماره ۱۳۲: در عهد خطش عافیت دیده نباشد - این گرد ندانیم برانگیخته کیست

شماره ۱۳۳: آن شوخ کمر دوش به انداز جفا بست - معلوم نگردید که را کشت و که را سوخت

شماره ۱۳۴: کی تو را از بی‌دماغی تاب شور بلبل است - پرده‌های گوش تو نازک‌تر از برگ گل است

شماره ۱۳۵: یک‌جا نصیب من ز جان رنج و راحت است - آن راحتم رسیده که جزو جراحت است

شماره ۱۳۶: در میان هیچ از میانش نیست - نام دارد ولی نشانش نیست

شماره ۱۳۷: زین خسته فراق دمی چند مانده است - تا منزل وفا قدمی چند مانده است

شماره ۱۳۸: به تغافل توجه یار است - که کفایت شعار سرکار است

شماره ۱۳۹: من نگویم که دل ندیم غم است - حاضرالخدمت قدیم غم است

شماره ۱۴۰: در دیاری که بود عزت مرد از سر سودا - پای بی‌سلسله آنجا سر بی‌‌دستار است

شماره ۱۴۱: شد سیاهی ختم از چشمت غمت ننوشته ماند - آنچه باقی ماند از خون جگر خواهم گرفت

شماره ۱۴۲: به‌هوش باش دلا تا فریب او نخوری - اگرچه در نظرات دوست می‌نماید نیست

شماره ۱۴۳: افکنده بود صدمه بی‌دردی‌ام ز پا - خوش باد درد باز که بازوی من گرفت

شماره ۱۴۴: غنچه گفتم دهنت را و بسی دلگیرم - چه توان کرد که میدان عبارت تنگ است

شماره ۱۴۵: ای چرخ بی‌مروت از دولت تو ما را - نقدی که دست داده پول سیاه داغ است

شماره ۱۴۶: من به پای گردباد این دشت را گردیده‌ام - آن‌قدر خاکی که بر سر می‌توان کردن نداشت

شماره ۱۴۷: مژه گیراتر از سرپنجه شهباز می‌آید - شکارم تا کند ظالم به این انداز می‌آید

شماره ۱۴۸: ز روی عالم‌افروزی دلم آتش به جان دارد - که چو خورشید منت بر زمین و آسمان دارد

شماره ۱۴۹: نه عاشق است که از دوست کام دل گیرد - بریده باد زبانی که نام دل گیرد

شماره ۱۵۰: در کوی تو ناکام مرا نام نهادند - محنت‌کش ایام مرا نام نهادند

شماره ۱۵۱: به خنده لب بگشا تا دلم شکفته شود - مپرس حال مگر یک دو حرف گفته شود

شماره ۱۵۲: کی صبا خاطر دلگیر مرا بگشاید - نیست دل غنچه که از کسب هوا بگشاید

شماره ۱۵۳: ماندست ز بیمار فراق تو دمی چند - وقت است اگر رنجه نمایی قدمی چند

شماره ۱۵۴: تا شیون مرا ز قفس گوش کرده‌اند - مرغان باغ نغمه فراموش کرده‌اند

شماره ۱۵۵: در غم هجران او بر لب من جان رسید - یار نیامد به سر عمر به پایان رسید

شماره ۱۵۶: دلم از کوچه زلفش پریشان‌حال می‌آید - هزار آشفتگی همراه بدین منوال می‌آید

شماره ۱۵۷: ازان لیلی نسب هنگامه‌ای در باغ برپا شد - که مجنونی دگر از سایه هر بید پیدا شد

شماره ۱۵۸: عاشقان در عهد ما افسوس ناپیدا شدند - قمری و پروانه و بلبل همه عنقا شدند

شماره ۱۵۹: مصور از پی نقشم چو خامه بردارد - به چشم من چو رسد جا سفید بگذارد

شماره ۱۶۰: دل آزرده از پیغام وصل او کجا خندد - مگر این غنچه افسرده بر سعی صبا خندد

شماره ۱۶۱: از نظر رفتی و شد این دیده گریان سپید - حیرتی دارم که کرد این خانه ویران سپید

شماره ۱۶۲: در دلم پیکان جانان جای خود وا می‌کند - چون رسد در خانه مهمان جای خود وا می‌کند

شماره ۱۶۳: بتان بکشتن من غمزه را اشاره کنید - وگر مضایقه‌ای باشد استخاره کنید

شماره ۱۶۴: هر که ابروی آن صنم بیند - ماه نو را به چشم کم بیند

شماره ۱۶۵: خبر هرچند از حال من آن غافل نمی‌گیرد - مرا از ناله و فریاد هرگز دل نمی‌گیرد

شماره ۱۶۶: بی‌تو امشب دستگاه عیش از بس تنگ بود - باده در مینا چه گویم آتشی در سنگ بود

شماره ۱۶۷: در سراغ تو دل به‌سر گردید - کوبه‌کو رفت دربه‌در گردید

شماره ۱۶۸: در چمن گر بهار نیست چه سود - ور بهار است یار نیست چه سود

شماره ۱۶۹: نگاه از چشم زه‌گیرش به حال ما کجا افتد - مگر سویم گذار تیر آن ترک از خطا افتد

شماره ۱۷۰: تا جلوه کرد قامت او اشک من دوید - یعنی قیامت آمد و طفل از پدر رسید

شماره ۱۷۱: زین سرا رفتم ولیکن نقش ما تا دیر ماند - سایه‌ام از ضعف بر دیوار چون تصویر ماند

شماره ۱۷۲: جامه زیبی آمد و سوز دل من تازه کرد - آتشم افسرده بود از باد دامن تازه کرد

شماره ۱۷۳: ز خاک دیگران گر لاله روید - ز خاکم داغ چندین‌ساله روید

شماره ۱۷۴: خالی از درد دل من به چه تدبیر شود - گریه گر سرکنم آن نیز گلوگیر شود

شماره ۱۷۵: زلف خط سبز جانان را پرستش می‌کند - همچو هندوی که ریحان را پرستش می‌کند

شماره ۱۷۶: مرا گر می‌کشد دستش مگیرید - دریغ از نرگس مستش مگیرید

شماره ۱۷۷: گوهر سر ازل در گره دل بستند - لیک صد حیف که بستند و چه مشکل بستند

شماره ۱۷۸: زیر لب دشنام آن شیرین‌دهن می‌پرورد - زهر در شکر برای جان من می‌پرورد

شماره ۱۷۹: از نگاه تو تغافل تا دید - سرمه پیراهن کاغذ پوشید

شماره ۱۸۰: زمانه شور عزا دارد و به هم دارد - فلک خمی است که هم نیل و هم بقم دارد

شماره ۱۸۱: هم‌نشین دیدی که با من هجر یار من چه کرد - با دل بی‌صبر و جان بی‌قرار من چه کرد

شماره ۱۸۲: هر که‌ را شوق قدم‌بوس تو در سر باشد - شرط راه است که با خاک برابر باشد

شماره ۱۸۳: درین عهد کس از که دارد امید - که دل‌ها سیه گشت و خون‌ها سفید

شماره ۱۸۴: پیری رسید بر سر وین ناتوان دو مو شد - در حیرتم که یارب یک مو چه‌سان دو مو شد

شماره ۱۸۵: نی همین در شرح شوقت خام‌ها فرسوده شد - دست در تحریر حسرت‌نامه‌ها فرسوده شد

شماره ۱۸۶: دست و پای من برای آن جفاجو سوده شد - تا به بازو دست و پایم تا به زانو سوده شد

شماره ۱۸۷: با خدنگی کرد یادم خاطر او شاد باد - آن کمان را خانه یا رب مو به مو بر باد داد

شماره ۱۸۸: از گلستان رفتی و گل رنگ و بو بر باد داد - زلف خود را کنده سنبل مو به مو بر باد داد

شماره ۱۸۹: به من جانان سر پرخاش دارد - محبت شاید این پاداش دارد

شماره ۱۹۰: من ندانم ز کدام آب و گلت ساخته‌اند - که چنین دل‌شکن و سنگ دلت ساخته‌اند

شماره ۱۹۱: ز رفتن تو نه دلی نی دماغ می‌ماند - مرو که خانه من بی‌چراغ می‌ماند

شماره ۱۹۲: اضطراب شب به یاد یار سیم‌اندام بود - لخت دل چون پاره سیماب بی‌آرام بود

شماره ۱۹۳: یاد تو چه گویم به دل تنگ چه‌ها کرد - آن کرد که با غنچه به گلزار صبا کرد

شماره ۱۹۴: دلم در گریه در عشق بتان یاری طمع دارد - زهی نادان که از سیلاب معماری طمع دارد

شماره ۱۹۵: صد دل شده دوش از پیش بود - پروای کسی کجا کیش بود

شماره ۱۹۶: چشمت به روی خلق در فتنه باز کرد - مژگان شوخ دست تطاول دراز کرد

شماره ۱۹۷: جلوه فرما بر سر خاکم خزان گل می‌شود - ریزه‌های استخوان منقار بلبل می‌شود

شماره ۱۹۸: اندرین باغ که هر مرغ نوای دارد - ناله بلبل ما طرز جدای دارد

شماره ۱۹۹: چون تو گر سنگدلی دل‌شکنی ساخته‌اند - جور بردار تو مانند منی ساخته‌اند

شماره ۲۰۰: داغم که همدمان همه گرم سفر شدند - چون ماه رفته‌رفته نهان از نظر شدند

شماره ۲۰۱: یار آمیخت به اغیار خدا خیر کند - خوب ن رفته به اغیار خدا خیر کند

شماره ۲۰۲: چو تنها می‌شوم تاب شکیبایی نمی‌ماند - تو چون از در درآیی درد تنهایی نمی‌ماند

شماره ۲۰۳: دماغش از نراکت نکهت گل برنمی‌تابد - مزاجش از لطافت شور بلبل برنمی‌تابد

شماره ۲۰۴: وصف رخسار تو گفتم سخنم رنگین شد - از لبت حرف نوشتم خط من شیرین شد

شماره ۲۰۵: شب از یاد تو شوری در در و دیوار پیدا شد - چو نی از کوچه ما ناله‌های زار پیدا شد

شماره ۲۰۶: آن روز که در زلف تو نه پیچ و نه خم بود - در گردن دل سلسله درد و الم بود

شماره ۲۰۷: گر نه پیکان یار فرماید - که به‌جا خالی دلم آید

شماره ۲۰۸: رفتی و رفت از پی‌ات دل و جان - این‌چنین رفتن از تو می‌آید

شماره ۲۰۹: خندان نیامد از درم آن شوخ و شب رسید - زخم مرا ز شوق نمک جان به لب رسید

شماره ۲۱۰: دلم تا کی ز کوی او ز جان بیزار برگردد - خدا سازد که از خوی بد خود یار برگردد

شماره ۲۱۱: دماغش از نزاکت نکهت گل برنمی‌تابد - مزاجش از لطافت شور بلبل برنمی‌تابد

شماره ۲۱۲: یار خوش‌کام من ناکام داد - نام پرسیدم ازو دشنام داد

شماره ۲۱۳: همین نه عاشق بیتاب کشته می‌گردد - ز زهر چشم تو سیماب کشته می‌گردد

شماره ۲۱۴: نیست در مکتب وحدت سبقان حرف دویی - یک سخن از دو زبان همچو قلم می‌آید

شماره ۲۱۵: سخت خون‌ریز ابروی داری - با تو شمشیر برنمی‌آید

شماره ۲۱۶: مست عشق تو هر کجا نالد - مرغ و ماهی کباب می‌گردد

شماره ۲۱۷: چین پیشانی شیرازه نیارم دیدن - دفترم را بگذارند پریشان باشد

شماره ۲۱۸: جان به جای نامه دادم قاصد او را ولی - بود چندان بار جان سنگین او جانبر نشد

شماره ۲۱۹: شده نزدیک گرفتاریت ای مرغ چمن - کز پروبال تو بوی قفسی می‌آید

شماره ۲۲۰: کندن جان من چو دید از عشق - تیشه از دست کوهکن افتاد

شماره ۲۲۱: شکوه حسن تو جایی رسیدست که مهر - بر تو همچو کف رعشه‌دار می‌لرزد

شماره ۲۲۲: ای صبر دلم سوختن آغاز نمود است - مگذار که از آتش من دود برآید

شماره ۲۲۳: با من از بس که دل اهل وطن صاف نبود - به سفر رفتم و کس آب بر آینه نزد

شماره ۲۲۴: به باغ غارت ترکانه کردی و رفتی - هنوز گل به سر شاخسار می‌لرزد

شماره ۲۲۵: ره نمی‌یابد سکندر هم به دولت‌خانه‌اش - حیرتی دارم که چون آیینه را رو می‌دهد

شماره ۲۲۶: شود چون ز می آتشین چهره او - سپندانه جانش به جستن درآید

شماره ۲۲۷: دگر مرا به کجا می‌برد نمی‌دانم - جهان بگشتم و پایم هنوز می‌خارد

شماره ۲۲۸: لذتی دارم ز آزارش که گویم صبح و شام - هیچ‌کس یا رب به غیر از من گرفتارش مباد

شماره ۲۲۹: چنان گم‌گشته‌ام از خویش در فکر دهان او - که هیچ از هستی موهو خود یادم نمی‌آید

شماره ۲۳۰: باید که چو داغ برصش عیب شمارد - در دست فقیری که درم داشته باشد

شماره ۲۳۱: ز ربط سوخته‌جانی به عرصه محشر - به صبح دعوی خون چراغ خواهم کرد

شماره ۲۳۲: به‌جز سراغ میان تو کز میان رفت است - چه یافت است دل من که خویش را گم کرد

شماره ۲۳۳: من کیستم که سجده نیازم به پیش تو - در حضرت تو زلف زمین بوس می‌کند

شماره ۲۳۴: تمام نور نظر را به راه یوسف باخت - چراغ دیده یعقوب تا کجا سوزد

شماره ۲۳۵: بیداد خط و خال بتان را ز من مپرس - من زنده دیده‌ام که مرا مور می‌خورد

شماره ۲۳۶: درین زمان ز غلو سگان عجب نبود - که استخوان ز برای هما به‌هم نرسد

شماره ۲۳۷: چاره از خوردن ندارد آدمی - نیست گر روزی غم روزی خورد

شماره ۲۳۸: به محفلی که شود کوک ساز ناله من - خرت به چند به طنبور کس نمی‌گوید

شماره ۲۳۹: آن عندلیب تشنه ذوق اسیریم - کز کوزه قفس دل من آب می‌خورد

شماره ۲۴۰: زود دل برنگردد از کویش - دیر آید کسی که دور رود

شماره ۲۴۱: دل بارها گداخت ولیکن نشد درست - این شیشه را به ساعت سنگین شکسته‌اند

شماره ۲۴۲: بتی بی‌رحم و خونین دست قصابی که من دارم - به قیمت می‌خرد دل را و آخر قیمه می‌سازد

شماره ۲۴۳: کسی مثل تو بر روی زمین نیست - مگر در خانه آیینه باشد

شماره ۲۴۴: در سراغ یوسف گم‌گشته دل - رفت در چاه فراموشان فتاد

شماره ۲۴۵: لعل خوش‌حرف تو از بس که گهر می‌ریزد - هر که در بزم تو ره یافت سخن‌چین گردد

شماره ۲۴۶: مرد یاران رقیب کافر مرد - همه فی‌النار والسقر گویید

شماره ۲۴۷: خوش‌ چشم صورتی پسران ادا فروش - دل‌های مردمان به دو بادام می‌خرند

شماره ۲۴۸: ما خوار شدیم از عزیزان - آن یار را عزیز گویید

شماره ۲۴۹: چشم شوخش به عین بیماری - حکمته‌العین درس می‌گوید

شماره ۲۵۰: کمان عشق کشیدن اگرچه آسان نیست - تو گر اشاره ابرو کنی کشیده شود

شماره ۲۵۱: دل به زلف یار می‌جستم به خود پیچید و گفت - دست بردار از دل اکنون داخل سرکار شد

شماره ۲۵۲: به من از بس که دارد خار صحرای جنون الفت - یکی گر می‌گذارد دامنم را دیگری گیرد

شماره ۲۵۳: قیمت خویشتن شناخته‌ام - خودفروشی نمی‌توانم کرد

شماره ۲۵۴: خوش آن روزی که آن روی جهان‌افروز می‌آید - خدا آن روز بنماید خدا آن رو بنماید

شماره ۲۵۵: کوهکن را به یاد عارض یار - بی‌ستون باغ چهل ستون دارد

شماره ۲۵۶: ای دل از دامن آه سحری دست مدار - کاین کلید است که هر قفل ازو باز شود

شماره ۲۵۷: هوای ملک محبت همیشه یکسان است - درین دیار بهار و خزان نمی‌باشد

شماره ۲۵۸: خانه صیاد می‌بایست نزدیک چمن - تا به من آواز مرغان گلستان می‌رسد

شماره ۲۵۹: غرور حسن کی حکم خمیدن می‌دهد او را - مگر دل را رسایی‌های زلف از خاک بردارد

شماره ۲۶۰: قانون نشاط می‌نوازد - آن کس که زمانه ساز باشد

شماره ۲۶۱: چه بگویم به ما جفا کم کن - یار بسیار خوب می‌گوید

شماره ۲۶۲: کوته نگشت قصه سوز و گداز من - مانند شمع گرچه زبانم دراز بود

شماره ۲۶۳: دلم شکسته رسید از سفر پس از دیری - که گفته است که دیر آید و درست آید

شماره ۲۶۴: یک ره به یار سرکش من ای صبا بگو - گاهی سری به جانب ما می‌توان کشید

شماره ۲۶۵: گر همه سنگ است آرد سجده پیش جلوه‌ات - چون تو در بتخانه آیی بت برهمن می‌شود

شماره ۲۶۶: نتوانم ز یاد او رفتن - ناتوانی به کار من آید

شماره ۲۶۷: معتبر نیست خط خوبی مهر - تا به مهر تو مزین نشود

شماره ۲۶۸: ازان عاشق چه پرسی لذت عشق - که معشوقی دل‌آزاری ندارد

شماره ۲۶۹: سخت خونریز ابروی داری - با تو شمشیر برنمی‌آید

شماره ۲۷۰: سیر گردیده‌ام ز دیدن او - اتفاقا مگر دوچار شود

شماره ۲۷۱: فلک چون دردها می‌کرد تقسیم - جدایی را برای من جدا کرد

شماره ۲۷۲: دل جانان ز عالم دگر است - سنگ و آهن چنین نمی‌باشد

شماره ۲۷۳: گریه من خلعت بیتابی دارد به بر - طفل اشکم جامه سیمابی دارد به بر

شماره ۲۷۴: در چمن رفتی شکست از جلوه‌ات شأن بهار - گل که می‌خندید شد چاک گریبان بهار

شماره ۲۷۵: نظر به خاک در یار سرمه بی‌سنگ است - کشیده‌ام به ترازوی دیده چندین‌بار

شماره ۲۷۶: اسیر کافری گشتم ز تقدیر - چه تدبیر ای مسلمانان چه تدبیر

شماره ۲۷۷: دلبران دارند گر ذوق نگاه از یکدگر - بی‌دلان را هم بود حظی از آه یکدگر

شماره ۲۷۸: نی به سرو این گلستان نی به گل الفت بگیر - بر لب آب روان بنشین دمی عبرت بگیر

شماره ۲۷۹: یار می‌آید شنیدم پیش رفتن شد ضرور - ناتوانم چون کنم از خویشتن رفتن ضرور

شماره ۲۸۰: صبا ز چشم من این خاک پا دریغ مدار - به مردمی ز من این توتیا دریغ مدار

شماره ۲۸۱: قطره‌های گریه مستانه چون بندد قطار - سبحه صددانه را آنجا که آرد درشمار

شماره ۲۸۲: تا دید چشم مستت از پا فتاد نرگس - اوراق خوش نگاهی بر باد داد نرگس

شماره ۲۸۳: فشارد گرچه در میدان خوش چشمی قدم نرگس - ز خجلت پیش چشم یار خواباند علم نرگس

شماره ۲۸۴: از مردن ما نوحه و افغان نکند کس - در ماتم ما موی پریشان نکند کس

شماره ۲۸۵: سرگذشت دل مگو مشنو مپرس - قصه مشکل مگو مشنو مپرس

شماره ۲۸۶: دل خون می‌خوریم در دنیا - هم چو مهمان به خانه مفلس

شماره ۲۸۷: خط پشت لب شیرین شما - آیه فیه شفاء للناس

شماره ۲۸۸: ز بس در فن گیرایی بود استاد مژگانش - برآرد ریشهای جوهر فولاد مژگانش

شماره ۲۸۹: ز خون من سرانگشتان خضاب‌آلوده بینندش - هنوز از ناز بر حالم عتاب‌آلوده بینندش

شماره ۲۹۰: هزار بار گذشتست از دلم تیرش - هنوز در پی من هست چشم زهگیرش

شماره ۲۹۱: مانند شیشه هر که بود سرکشی فنش - باید که دیگری بدهد خم به گردنش

شماره ۲۹۲: ز مشت استخوان من هما رزق تو حرمان شد - برو این قرعه افتادست بر نام سگ کویش

شماره ۲۹۳: ز ابنای جنس کی شود اصلاح کار کس - ناید به کار طره شمشاد شانه‌اش

شماره ۲۹۴: خدا داند ز شست کیست این تیری که من خوردم - گمان بر چشم او دارم که بادامی است پیکانش

شماره ۲۹۵: قطع نظر نمودم از لطف گاه‌گاهش - روزی که شد تغافل داروغه نگاهش

شماره ۲۹۶: از بوی درد مغز تو را کی خبر شود - نا ناله نشنوی چو نی از استخوان خویش

شماره ۲۹۷: به کام دیگران یک عمر کردی ای فلک گردش - به حسب مدعای ما نکردی حیف یک گردش

شماره ۲۹۸: می‌خورم از غم هجران دل خویش - خشم درویش به جان درویش

شماره ۲۹۹: من که باشم تا نشیند نقش من در صحبتش - همچو شمعم بس بود استادگی در خدمتش

شماره ۳۰۰: کار کردم مدتی بر گفته دلدار خویش - بعد ازان چون کوهکن کردم به یک دم کار خویش

شماره ۳۰۱: میانه من و زلف است بر سر دل بحث - کجاست خط که کند زلف بحث را مقراض

شماره ۳۰۲: شب که گرم سوختن شد داغ سودا همچو شمع - تا سحر مغز سرم می‌ریخت در پا همچو شمع

شماره ۳۰۳: تیره‌روزان تو را سرمایه حسن است داغ - قشقه پیشانی هندوی شب باشد چراغ

شماره ۳۰۴: نی همین سررشته گم کرده است آهم زیر اشک - همچو تار اشک پنهان شد نگاهم زیر اشک

شماره ۳۰۵: درین چمن بشکفتن نموده‌ایم درنگ - که از شکفتن ما جای کس نگردد تنگ

شماره ۳۰۶: به عشق ساده رویان زاری دل - عجب داریم از پرکاری دل

شماره ۳۰۷: نه در کنج قفس از دوری گلشن به فریادم - به فریادم ازین غم کز فراموشان صیادم

شماره ۳۰۸: روزی که مبتلای تو ای جان گسل شدم - از بس گداختم همه تن مضمحل شدم

شماره ۳۰۹: من به بزم تو نه بر رغم حسود آمده‌ام - دل من بی‌تو به جان آمده بود آمده‌ام

شماره ۳۱۰: بر سر کوی کسی دوش ز پا افتادم - چشم بد دور که بسیار به جا افتادم

شماره ۳۱۱: ز دامن تو فتاد است تا جدا دستم - به هیچ کار نمی‌گردد آشنا دستم

شماره ۳۱۲: تا کی سر نیاز بر آن آستان نهم - خواهم که از جفای تو سر در جهان نهم

شماره ۳۱۳: از برای خویش هر دم قاتلی خوش می‌کنم - قابل کشتن نیم اما دلی خوش می‌کنم

شماره ۳۱۴: شکایت از مژه شوخ آن پسر دارم - هزار سوزن الماس در جگر دارم

شماره ۳۱۵: چو نیست قوت آن کز زمانه بگریزم - ز پا فتم اگر از جای خویش برخیزم

شماره ۳۱۶: بوی آن گل پیرهن آورده باد صبحدم - خرده جان را به پایش ریختم حق‌القدم

شماره ۳۱۷: نه من به کعبه نه در دیر خانه می‌خواهم - بلا مشارکت الغیر خانه می‌خواهم

شماره ۳۱۸: زین سعی عبث آه به جای نرسیدم - از آبله صد کفش درین راه دریدم

شماره ۳۱۹: حال دل زار چون نویسم - غم‌نامه مگر به خون نویسم

شماره ۳۲۰: ما ز آب دیده خاک کوی او گل کرده‌ایم - رفت و آمد بر خود و بر غیر مشکل کرده‌ایم

شماره ۳۲۱: نه امروزیست ناصح کاین چنین دیوانه عشقم - نمی‌آمد به طفلی خواب بی‌افسانه عشقم

شماره ۳۲۲: ز جا چگونه من دردمند برخیزم - به زور ناله مگر چون سپند برخیزم

شماره ۳۲۳: ز بالین دل امشب ناتوان و زار برگشتم - به تقریب عیادت رفتم و بیمار برگشتم

شماره ۳۲۴: از دوری تو خون جگر تا به کی خورم - آیا بود که با تو نشینیم و می خوریم

شماره ۳۲۵: آن شوخ نمی‌پرسد بیمارم و می‌گریم - چون شمع به بزم او تب دارم و می‌گریم

شماره ۳۲۶: تا نشنوم دگر سخن خون‌چکان زخم - خواهم که مهر داغ زنم بر دهان زخم

شماره ۳۲۷: چه‌سان ز غصه نپیچم به خود که محبوبم - لفافه خط اغیار کرده مکتوبم

شماره ۳۲۸: نه من تسبیح می‌خواهم نه زنار آرزو دارم - تکلف بر طرف زان زلف یک تار آرزو دارم

شماره ۳۲۹: گر تیر زنی بر دل من دست تو بوسم - قربان کمان تو شوم شست تو بوسم

شماره ۳۳۰: از بزم تو شب گریه فرو خوردم و رفتم - در سینه خود آبلها کردم و رفتم

شماره ۳۳۱: من به شهر خوش نگاهان بی‌نصیب افتاده‌ام - چون مسلمان در فرنگستان غریب افتاده‌ام

شماره ۳۳۲: غم را به یاد او طرب‌آمیز کرده‌ام - در عین گریه خنده چو گلریز کرده‌ام

شماره ۳۳۳: به‌حمدالله شب وصل تو را می‌خواستم دیدم - من این روز مبارک از خدا می‌خواستم دیدم

شماره ۳۳۴: پنجه شوق شدم ره به گریبان بردم - تحفه خاک گرفتم سوی دامان بردم

شماره ۳۳۵: یاد کن گاهی خراب درد توام - ای خدا ناترس که ویران توام

شماره ۳۳۶: ما مبتلای حسن و جمال تو گشته‌ایم - افیونی نظاره خال تو گشته‌ایم

شماره ۳۳۷: خواهم حدیث طره جانان خود کنم - تعبیر خواب‌های پریشان خود کنم

شماره ۳۳۸: من آن نیم که سیر گلستان هوس کنم - آزادم ار کنند طواف قفس کنم

شماره ۳۳۹: ستم رفته است زان دست حنایی بس که بر جانم - به رنگ زخم خون می‌اید از چاک گریبانم

شماره ۳۴۰: ز کویش بخت گمره می‌برد با چشم گریانم - زهی قسمت که پیش آمد سفر در عین بارانم

شماره ۳۴۱: کوه غم بر دوش با صد سخت‌جانی می‌برم - می‌روم این‌بار از کویت گرانی می‌برم

شماره ۳۴۲: ز مستی دوش دامان ادب از کف رها کردم - گرفتم دامن آن شوخ و اخذ مدعا کردم

شماره ۳۴۳: هر کجا داغیست سوزد در هوای سینه‌ام - هر کجا دردیست نالد از برای سینه‌ام

شماره ۳۴۴: آمد چو درد عشق به صحرای سینه‌ام - شد خیمه‌گاه گاه داغ سراپای سینه‌ام

شماره ۳۴۵: مگو همدم مگو بیهوده جوشی می‌زند خونم - که جوشی از هوای سرخ‌پوشی می‌زند خونم

شماره ۳۴۶: به ذوقی جگرپارها می‌خورم - که گویی شکرپارها می‌خورم

شماره ۳۴۷: در نامه آنچه هست ز صد یک نوشته‌ام - بسیار دان من به تو اندک نوشته‌ام

شماره ۳۴۸: بر بیت ابرویش چو نظر باز می‌کنم - بر انتخاب خود چقدر ناز می‌کنم

شماره ۳۴۹: برونم کردی از محفل تو را از یاد هم رفتم - مرا غم سوخت خاکستر شدم بر باد هم رفتم

شماره ۳۵۰: نارسایی داردم ناکام زان تنگ شکر - کاش پا چون مور یا پر چون مگس می‌داشتم

شماره ۳۵۱: چو بینم آیینه از شرم چشم می‌پوشم - خجل ز روی خودم زان دوچار خود نشوم

شماره ۳۵۲: خوش‌نشینان چمن را ای صبا از من بگو - کز قفس آزاد گردیدم به خدمت می‌رسم

شماره ۳۵۳: از برت رفتم از درت رفتم - شاد بنشین ز کشورت رفتم

شماره ۳۵۴: بر دلبر و دلنوازی که دارم - زنم زخمه بر تار سازی که دارم

شماره ۳۵۵: دانی چه‌ها ز دست و بی‌باک می‌کنم - تا خاک را بقاست به سر خاک می‌کنم

شماره ۳۵۶: اگر بسوخته‌ای چون شرر دوچار شویم - ز ذوق صحبت گرمش یکی هزار شویم

شماره ۳۵۷: ز بیم مرگ نه امید زیستن دارم - ز دوری تو چه حالست اینکه من دارم

شماره ۳۵۸: ز درد خویش پیش یار بیش‌وکم نمی‌گویم - نمی‌پرسد مرا آن بی‌وفا من هم نمی‌گویم

شماره ۳۵۹: دردی ز تو دارم که به درمان نفروشم - درمان چه بود بلکه به صد جان نفروشم

شماره ۳۶۰: همچو جوش ز بس که زبان و دلم یکی است - تا رفته است دل ز بزم بی‌زبان شدم

شماره ۳۶۱: وارث فرهاد و مجنون مرد عاشق‌پیشه‌ام - هم به‌ پا زنجیر هم در دست باشد تیشه‌ام

شماره ۳۶۲: ای درد چه کرده‌ای اسیرم - بگذار به مرگ خود بمیرم

شماره ۳۶۳: کامی به بی‌خودی سر راهش گرفته‌ام - از خویش رفته‌ام سر راهش گرفته‌ام

شماره ۳۶۴: در لباسی فارغ از کج‌بازی دوران نیم - گر شوم گوی گریبان ایمن از دوران نیم

شماره ۳۶۵: یاد کن گاهی خراب درد نسیان توام - ای خدا ناترس تعمیری که ویران توام

شماره ۳۶۶: من گرفتم که شوم سایه و افتم به قفاش - او که از سایه خود می‌رسد این را چه کنم

شماره ۳۶۷: سر کوی تو به درد آمده از ناله من - سر خود گیرم و درد سر ازینجا ببرم

شماره ۳۶۸: گریه کورم کرد لیکن از برای دیدنت - عینک‌‌آسا دیده را از سنگ پیدا می‌کنم

شماره ۳۶۹: یارم از خیل سگان خود به در کرد ای دریغ - چند روزی پیش ازین من نیز آدم بوده‌ام

شماره ۳۷۰: تشنه رفتم بر لب آب بقا همراه خضر - حسرت تیغ توام گذاشت تا لب تر کنم

شماره ۳۷۱: کس نخواهد مرا به صفحه دهر - حرف مکتوب غیرملفوظم

شماره ۳۷۲: قدم ازخانه زنجیر برون نگذارد - دارد از تنگی این دشت خبر مجنونم

شماره ۳۷۳: ما را رگ گل رشته پا نیست چو بلبل - ما از سر شاخی که پریدیدم پریدیم

شماره ۳۷۴: می‌شدم در کوچه‌ای سرو روانی یافتم - در تلاش پیر می‌گشتم جوانی یافتم

شماره ۳۷۵: به بخت خویش من این روشنی کجا دارم - که همچو شمع به بزمت شبی به یاد آرم

شماره ۳۷۶: جانانه رفت من ز پیش نقش پا شدم - خاکم به سر که از قدم او جدا شدم

شماره ۳۷۷: چراغ عالمی از سایه تو روشن شد - روا مدار که من تیره‌روز بنشینم

شماره ۳۷۸: خواب دیدم که سر زلف تو دارم در دست - پای من بود به زنجیر چو بیدار شدم

شماره ۳۷۹: چنان حریص شهادت شدم که چو شنجرف - به خون نشستم ازان پیشتر که کشته شوم

شماره ۳۸۰: چرا چو نی بنالم من که از بی‌برگی قسمت - ز خلعت‌خانه هستی همین یک آستین دارم

شماره ۳۸۱: چشم بد دور ازین گرم روی‌ها چو سپند - ناله‌ای کردم و در ناله کشیدن رفتم

شماره ۳۸۲: شب هجر در گرستن کمی‌ای نکرده‌ام من - چو نماند در دلم خون مدد از جگر گرفتم

شماره ۳۸۳: من که از نکهت گل نیز سبک‌روح‌ترم - وه چه کردم که بران خاطر عاطر بارم

شماره ۳۸۴: خون‌فشانی‌های مژگان رنگ‌ها را زرد کرد - ارغوان گشتیم و حاصل زعفران برداشتیم

شماره ۳۸۵: چرخ کج رو پی ما افتادست - نگذارد که نفس راست کنم

شماره ۳۸۶: همچو جرس ز بس که زبان و دلم یکی است - تا رفته است دل ز برم بی‌زبان شدم

شماره ۳۸۷: زخمم از خونم سخن پیوسته گوید گرچه من - لقمه‌های خویش از مرهم گذارم در دهن

شماره ۳۸۸: به فکر کشتن عاشق چو بنشینند خوش‌چشمان - بسان دسته نرگس کمر بستند خوش‌چشمان

شماره ۳۸۹: کام بخش که لب همچون عسل خواهد شدن - تلخی عیشم به شیرینی بدل خواهد شدن

شماره ۳۹۰: دانسته از خم می‌ ای محتسب گذر کن - از باطن بزرگان بهر خدا حذر کن

شماره ۳۹۱: به جست‌وجوی تو کردم ز بس که پیشه دویدن - به زیر خاک بود کار من چو ریشه دویدن

شماره ۳۹۲: جفا کن جور کن بیداد کن یا مهربانی کن - گرفتارم اسیرم هرچه خواهی هر چه دانی کن

شماره ۳۹۳: در کوی تو افتادم و خون شد جگر من - ای کاش به کویت نفتادی گذر من

شماره ۳۹۴: هر گل که بعد مرگ بروید ز خاک من - باشد نمونه‌ای ز دل چاک‌چاک من

شماره ۳۹۵: نوبهار آمد دلا شوری ز بلبل قرض کن - در گریبان گر نداری چاک از گل قرض کن

شماره ۳۹۶: با غیر تو را کنایه کردن - ظلم است صریح در حق من

شماره ۳۹۷: غم دل به سوی تو ای مهربان - من ادنک نوشتم تو بسیار دان

شماره ۳۹۸: نگویم ناصح نصیحت مکن - نصیحت کن اما فضیحت مکن

شماره ۳۹۹: نوبهار آمد به مستی عهد و پیمان تازه کن - گل شگفت ای دل تو هم چاک گریبان تازه کن

شماره ۴۰۰: بی‌برگی آنچه کرد با من - برقی نکند به هیچ دشمن

شماره ۴۰۱: مرهم آورده است روغن - ای داغ دلم چراغ روشن

شماره ۴۰۲: چنان شده است به وحشت قرین طبیعت من - که نیست در دو جهان یک نفر به نفرت من

شماره ۴۰۳: به نامم نامه‌ای ننوشت هرگز خوش‌کلام من - زبان خامه‌اش را ننگ می‌آید ز نام من

شماره ۴۰۴: بود گو نکته‌گیری‌ها بجا نتوان پسندیدن - که حال شمع گردد تیره در هنگام گل چیدن

شماره ۴۰۵: استخوام کرسی پیکان او شد عاقبت - حمدلله آنچه دل می‌خواست شد کرسی‌نشین

شماره ۴۰۶: تا بعد مرگ قدر تو روشن شود به خلق - باید به‌سان شمع تو را خوب زیستن

شماره ۴۰۷: بر دل خون‌شده‌ام دست نه از رحم گذاشت - غرضش بود همین دست حنایی کردن

شماره ۴۰۸: مو به منقار ز ابرو مه من کندن چیست - دخل بیجا چه کنی مطلع استاد است این

شماره ۴۰۹: هرگز نکردم پیش کس اظهار درد خویشتن - دارم خجالت گونه‌ای از رنگ زرد خویشتن

شماره ۴۱۰: دل من می‌رود زان دم که گردیدم اسیر او - گربان چاک چون سوفار در دنبال تیر او

شماره ۴۱۱: دور چشم بد چه شوخ افتاده طور چشم تو - پسته بر بادام می‌خندد به دور چشم تو

شماره ۴۱۲: نه اشک کارگر افتد نه آه در دل تو - دگر چگونه توان کرد راه در دل تو

شماره ۴۱۳: شام شد دل برنگشت از کوی او - ماند گویا در خم گیسوی او

شماره ۴۱۴: صبح رسانید مرا بوی او - باد صبا سلمه ربهو

شماره ۴۱۵: بی‌غرور حسن نبود عضوی از اعضای او - می‌زند رنگ حنا را کفش بر سر پای او

شماره ۴۱۶: باور نکردی یار پریشانی مرا - هرچند گفت زلف مکرر به گوش او

شماره ۴۱۷: آزادیم مباد الهی ز بند تو - عمر دراز یافته‌ام در کمند تو

شماره ۴۱۸: ز باغ دهر به خود هیچ بر مدار و برو - گذار بار خود اینجا شکوفه‌وار برو

شماره ۴۱۹: شرمنده مروت بالای توست سرو - آزادکرده قد رعنای توست سرو

شماره ۴۲۰: روزی ما شد ز خوان چرخ نان سوخته - سوخته‌نانی بس است از بهر جان سوخته

شماره ۴۲۱: غفلت از کار جهان خوب است هوشیاری مخواه - تا توانی خواب راحت کرد بیداری مخواه

شماره ۴۲۲: یابیم سراغی مگر از یار رمیده - کشتیم بسی دل به دل و دیده به دیده

شماره ۴۲۳: در باغ جلوه‌گر شو کوتاه کن بهانه - دارد ز شوق زلفت شمشاد درد شانه

شماره ۴۲۴: درین آوارگی با ما رفیقی کی به جا مانده - نمی‌بینم غیر از سایه همراهی به ما مانده

شماره ۴۲۵: گذشته عمر به پایان نمی‌رسد این راه - که گفته است که عمر سفر بود کوتاه

شماره ۴۲۶: در آرزوی زلفت ماییم و آه و ناله - بگذار بی‌مروت این حیله و حواله

شماره ۴۲۷: عمریست که از گرمی هنگامه دردی - در سینه نداریم به غیر از دم سردی

شماره ۴۲۸: ای آیینه چو محرم جانان من شوی - باید وکیل دیده حیران من شوی

شماره ۴۲۹: ای دل از من دو سه روز جدا می‌باشی - پهلویم جای تو خالیست کجا می‌باشی

شماره ۴۳۰: به تیر جفا سینه‌ام ریش داری - کمان ابروی من عجب کیش داری

شماره ۴۳۱: فتادیم مستانه امشب به کوی - شمیدیم بویی کشیدیم هویی

شماره ۴۳۲: به فردا مرا وعده قتل دادی - ولی ترسم امروز میرم ز شادی

شماره ۴۳۳: مرا با تو افتاده کار ضروری - خدا را مکن دیگر از بند دوری

شماره ۴۳۴: چو در مکتب غیرم یاد کردی - مرا هم شاد و هم ناشاد کردی

شماره ۴۳۵: یارب به آب دیده ما نیز رحم کن - محروم از در تو نرفت است سائلی

شماره ۴۳۶: یک نگه آیینه دیدی مبتلای خود شدی - ای بلاگردان نازت من بلای خود شدی

شماره ۴۳۷: نگه لطف به حال دگران می‌داری - ما چه کردیم که ما را نگران می‌داری

شماره ۴۳۸: فتد به دست من ای کاش خنجرش روزی - که گیرم از لب او بوسه گاوسوزی

شماره ۴۳۹: خواهم سپرد جان را زین درد بعد چندی - خاکم کنید یاران پهلوی دردمندی

شماره ۴۴۰: دل از کف داده‌ام ناصح تو از جانم چه می‌خواهی - نمی‌فهمم چه می‌گویی نمی‌دانم چه می‌خواهی

شماره ۴۴۱: سخن با من نمی‌گویی در آزارم چرا داری - لبت را معجز عیسی است بیمارم چرا داری

شماره ۴۴۲: مرا حال از غم عشقت دگرگون شد نپرسیدی - ز دل با چشم من یک دجله خون شد نپرسیدی

شماره ۴۴۳: شب فتاده‌ای می‌گفت سر به پای دیواری - خواب اگر نمی‌آید مرگ را چه شد باری

شماره ۴۴۴: شتابان از برم مانند عمر ای بی‌وفا رفتی - سراغت از که پرسم کس نمی‌داند کجا رفتی

شماره ۴۴۵: ای دل به عشق کار نداری چه‌کاره‌ای - تو دلنه‌ای به خدا سنگ‌پاره‌ای

شماره ۴۴۶: به خون بی‌دلان آهنگ کردی - خدا دل داده بودت سنگ کردی

شماره ۴۴۷: نداری پای کم از شمع بزمت در نظربازی - که سرگرم تماشای توام در عین سربازی

شماره ۴۴۸: قامت سرو و رخ گل داری - یک قشون قمری و بلبل داری

شماره ۴۴۹: چو زخم از خنده خون گریم ز حال من چه می‌پرسی - نشاطم راست این رنگ از ملال من چه می‌پرسی

شماره ۴۵۰: منظور او نگردید یاری و دوستداری - ای اشک در چه فکری ای آه در چه کاری

شماره ۴۵۱: غم نیست کشتیم شد در فقر اگر تباهی - هر تخته پاره آن گردید تخت شاهی

شماره ۴۵۲: دارم از زلف و خطش حال تباهی عجبی - شب تاری عجبی روز سیاهی عجبی

شماره ۴۵۳: در کوی جانان یک دل نیابی - کز تیغ حسرت بسمل نیابی

شماره ۴۵۴: دلی دارم که از بس نامرادی - ز غم میرد چو گیرم نام شادی

شماره ۴۵۵: من مستم و رند و لاابالی - ناصح تو مکن دماغ خالی

شماره ۴۵۶: فتادی بر کنار از خلق نی دیدی نه وادیدی - مبارک باد ای دل همچو تنهای تو را عیدی

شماره ۴۵۷: جامه شیر و شکر پوشیدی - از حلاوت به دلم چسبیدی

شماره ۴۵۸: ای آیینه به ساده‌رخان چهره می‌شوی - خاکستری به چشم عجب بی‌حیا شدی

شماره ۴۵۹: نمی‌ترسد از معصیت تیره طینت - ندارد خطر زنگی از روسیاهی

شماره ۴۶۰: هزارگونه بلا وین دل فگار یکی - هزار حیف ندانی ازین هزار یکی

شماره ۴۶۱: از ریش خود دلا بر آن لب سخن مگو - از زخم شکوه پیش نمکدان چه می‌بری

شماره ۴۶۲: ز درد دوریت هرچند من در آتشم اما - تو نزدیک نیایی جامه کبریتی داری

شماره ۴۶۳: فلک را نیست هرگز بر دل افگار ما رحمی - به چاک سینه‌ام گندم ندارد آسیا رحمی