تماشاگه راز در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۴:

شرح جلالی بر حافظ – دکتر عبدالحسین جلالی:

معانی لغات غزل (404)
می فِکَنْ: بیفکن، بینداز.
صف: ردیف، قطار، گروه.
رندان: آزادگان، آنها که مقیّد به قیود و مرید مراد نبوده و وارسته از تعلّقات اند.
لطف: مهربانی.
سخت: (قید برای خوب) بسیار.
قَدَرْ: قَدْرْ، مقدار (به حکم ضرورتِ وزن شعر با فتح اول و دوم).
ناصح: نصیحت کننده، اندرزگو.
هنر: امتیاز، فضیلت، لطف و مزیّت.
خواجه: سَرْوَر، بزرگوار.
رود: فرزند، پسر.
گرامی: عزیز.
کِلْک: نی، قَلْمْ.
شکرین: شیرین.
میوهْ نبات: (اضافه مقلوب) نباتِ میوه، درختِ میوه.
شکرینْ میوهْ نباتْ: درختی با میوه شیرین.
در این باغ: در این دنیا، در این گلزار ادب جهان.
معانی ابیات غزل (404)
(1) به دار و دسته رندان و آزادگان بیشتر از این عنایت داشته باش و از برابر میخانه بهتر و خوشبینانه تر از این عبور کن.
(2) این لطف و مهربانی که لب تو در حقّ من می کند بسیار خوب است اما انتظاز بیشتر از این را دارم.
(3) به آن کسی که اندیشه اش گره گشای کار جهانیان است بگو که در کار ما بیش از این توجه و عنایت داشته باشد.
(4) اندرزگو از من پرسید که عشق جز غم چه هنر و مزیّتی دارد؟ (به او گفتم) ای سَرْوَر دست بردار! چه هنر و مزیّتی از این بهتر.
(5) اگر دل به آن فرزند دلبند و عزیز نسپارم چه کار کنم؟ چرا که مادرِ دهر فرزندی از این بهتر نیاورده است.
(6) وقتی که من سفارش می کنم که جام باده را سرکش و لب ساقی را ببوس از جان و دل بشنو که کسی دیگر بهتر از این حرفی به تو نمی زند.
(7) قلم حافظ درختی با میوه شیرین است. میوه آن را بچین زیرا در این باغ دهر و گلزار ادب جهان میوه‌یی بهتر از این نخواهی یافت.
شرح ابیات غزل (404)
وزن غزل: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فعلات
بحر غزل: رمل مثمّن مخبون مقصور
٭
روابط شاه شجاع و حافظ در اوایل سلطنت شاه شجاع بسیار حسنه بود و حافظ در غالب مجالس خصوصی و ادبی سلطان شرکت می جست. و قراینی در دست است که شاه شجاع در تمجید اشعار حافظ و حمایت از او اظهار‌نظر‌هایی داشته و این امر سبب افتخار حافظ و برانگیختن حسّ حسادت رقیبان می شده است.
حافظ همانطور که خود بالصّراحه و بکرّات اقرار می کند عاشقی رند است که چندان به دستورات عقلی پایبند نیست چنین شخصیتی با همه هوشیاری و زیرکی و تخصص در امر کارگزاریِ امورِ دولتی و فداکاری و یکرنگی، در پیشبردِ مقاصد شاه شجاع، از آنجایی که به امر احتیاط و سیاست مردم داری چندان اعتنایی نمی کند به تدریج محیط حسن نیّت و صمیمیت را به ضرر خود تغییر می دهد و شاه شجاع نیز از اواسط حکومت خود از او فاصله می گیرد.
این غزل مربوط به اوایل حکومت شاه شجاع و زمانی است که هنوز کدورت فیمابین شدت نیافته بوده است. حافظ در این غزل اشاره به اولین رگه و عامل اختلاف سلیقه فیمابین کرده و از شاه می خواهد که نسبت به کارهای رندانه و تظاهرات مستانه و باده نوشی های او با نظر مساعد بنگرد.
آنانکه معتقد به ملامی بودن حافظند عقیده دارند که عارف پاک نهاد مایل است ذهن شاه شجاع را به اصل اعتقادی ملامتیان متوجه ساخته و نظر او را بر مصالح عالیه عقیدتی این قوم برگرداند.
احتمال بیشتر این است که این شاعر عارف مسلکِ پاک نهاد به سبب مخالفت با متشرّعین و صوفیان ریاکار، خواهی نخواهی به ماجرای مبارزه و رودررویی با آنها کشیده شده و راه برگشت را بر خود می بندد و به حکم عقیدت و پافشاری بر آن حمایتهای شاه را از دست می دهد.
اجمالاً در این غزل حافظ در مطلع غزل تقاضای بذل توجه بیشتری به شیوه و رفتار اجتماعی خود داشته و در بیت دوم از اینکه شاه شجاع گاهگاه به حمایت از شعر او لب بر سخن گشوده تشکر می کند و توقع و انتظار بیشتر از این را هم دارد.
اما منظور حافظ در بیت سوم به آن کسی که فکرش گره از کار جهان می گشاید به ظنّ قوی خواجه تورانشاه وزیر است که حافظ از شاه شجاع می خواهد که سفارش او را به وزیر با تدبیر خود بکند.
منظور شاعر در بیت پنجم از آوردن عبارت (رودِ گرامی) بدون شک شخص شاه شجاع است که 15 سال از حافظ جوانتر بود و در زمان ولایت عهدی و به هنگام مبارزه برای رسیدن به سلطنت و خلع امیر مبارزالدین تابع دستورات حافظ و محتاج به همکاری های فکری او بوده است.
شاعز در بیت ششم این غزل شاه را به شادخواری و عیش و نوش تشویق می کند و این شیوه کلام را بعدها به کرّات در غزلهای متعددی بازگو و می نمایاند و بالاخره در مقطع کلام توجه شاه شجاع را به غزلها و اشعار خود جلب می سازد.
پس به طور خلاصه همانطور که از مفاد بیت بیت این غزل بر می‌آید طرف سخن حافظ شخصیتی با مقام و مرتبه عالی است که جز شاه شجاع نمی تواند کسی دیگر باشد و همانطور که اشاره شد شاعر در بیت سوم بدون آنکه نام ببرد از وزیر شاه سخن می گوید و ناصحی را که حافظ در بیت چهارم به آن اشاره می کند همان تورانشاه وزیر است که مردی عاقل و دوراندیش بود و حافظ را به احتیاط و پرهیز از درگیری ها اندرز می داد.
شرح جلالی بر حافظ – دکتر عبدالحسین جلالی

آرش در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۱۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۱:

چشم مست از تریوله بند رو حتما گوش بدبد

فاطمه در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۱۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۹:

در بیت سعدیا کنگره وصل بلن است و هر آنک/ پای بر سر ننهد دست وی آن جا نرسد
کنگره وصل استعاره مکنیه است؟

فاطمه در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۰۵ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۰:

استعاره در بیت طناب عمر مرا دست روزگار گسیخت/هنوز رشته امید از تو نگسستم چیست؟

ب م در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۱۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۶:

اِلَم تلفظ درست است

مصطفی قباخلو در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۵ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » ضحاک » بخش ۳ - کابوس ضحاک و پیشبینی موبدان برآمدن فریدون را:

سلام
این بیت رو یکی برای من معنی کنه
ممنون میشم
که گر زنده‌تان دار باید بسود
و گر بودنیها بباید نمود

محمد رضا در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۰۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱۴:

چون دلم زنده نباشد که تو در وی جانی
از آنجا که دل به طبع کششی روبه آینه ها (بیرون ز خویش) دارد تا برای سالک را در رنج به دریدن پرده و دیدن آنچه در آینه دیده در خود وادار کند
سالکان بعد از دریده شدن پرده های پندار و رسیدن به معنای جان ( جان ما در لامکان است و حضور اوست در ما که این چشم و قلب و مغز ... بی وجود جان نه ببیند نه بتبد نه تحلیلی کند) آن از رگ گردن به ما نزدیک تر... بعد از رسیدن به این حقیقت سالک بی دل شود زیرا در کمال شهود بی پرده ای با جان زیست کند و به قول حضرت سعدی بی دل شود ( منع بی دلان کردم لاجرم بی دل شدم
این بیت از نظر بنده حقیر اشاره بر این موضوع دارد که دلی دیگر ندارم چون تو جان من هستی

مهدی در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۵۲ دربارهٔ هلالی جغتایی » غزلیات » شمارهٔ ۸:

با جنابِ اصفهانی در موردِ تغییرِ «عیشم» به «عیشت» موافق هستم.
همچنین بیت 7 را به شکل زیر هم شنیده‌ام:
گفته‌ای خواهی هلالی را بکام دشمنان
این سزای من که با خود دوست می‌دارم ترا
چند بیتی از این شعر را «مقدّس نبی‌وا» خواننده‌ی شهیرِ تاجیکستانی سال‌ها پیش خوانده‌اند:
پیوند به وبگاه بیرونی

حبیب الله زارع کمالی در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۴:۵۲ دربارهٔ خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » بدایع الجمال » شوقیات » شمارهٔ ۳۲:

یکی از شعرهای زیبا و در عین حال، سخت وزن حضرت خواجو، همین شعر زیبای مذکور میباشد

دکتر بهمن محتشمی در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۴:۱۹ دربارهٔ سلمان ساوجی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۸۶ - در مدح دلشاد شاه:

بیت 5: قسمت آخر مصرع اول یعنی " که هست " اشتباهاً در ابتدای مصرع دوم نوشته شده، تصحیح شود.
بیت 11: در مصرع اول پس از " پرده ها " یک "ی" اضافه شود.

دکتر بهمن محتشمی در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۴:۰۴ دربارهٔ سلمان ساوجی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۸۶ - در مدح دلشاد شاه:

بیت ماقبل آخر : " دول بخشت " باید " دل بخشت " باشد.

دکتر بهمن محتشمی در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۳:۴۶ دربارهٔ سلمان ساوجی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۹۵ - درمدح دلشاد شاه:

1- بیت 18 در مصرع دوم "که خود " زائد است.
2- بیت 25 : " خاممه " تصحیح شود: " خامه ".
3- بیت 30 مصرع دوم وزنش غلط است ولی اگر بگوییم " بادا مرا سیه همه کلک و کتاب روی " درست میشود.
4- بیت آخر، مصرع اول وزنش آلی است و باید بس مرجع مراجعه شود .

سپهر در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۳:۴۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷:

ای خواجه با دست و پا ، پایت شکستست از قضا ؟؟؟
دل‌ها شکستی تو بسی ، بر پای تو آمد جزا !!!
مولانای کبیر در فیه ما فیه میگه اتفاقات این جهان به نسبت اون جهان مانند خواب به نسبت بیداریه و مثالی هم که میزنه اینه که وقتی خواب میبینی کسی رو دار زدن تعبیرش اینه که اون شخص قراره رئیس بشه
خب ریاست کجا و اعدام شدن کجا ؟
پس دوتا چیز بی ربط در تعبیر به هم ربط پیدا میکنن
در این دنیا هم همینطور که در بیت اشاره کرده ممکنه شخصی دل دیگران رو بشکنه و اشک دیگرانو در بیاره و بعد از مدتی پای خودش بشکنه !
این جهان کوه است و فعل ما ندا
پس اگه بدی میبینیم به قول خود مولانا لابد بدی کردیم یا بدی اندیشیدیم که اینطور شده
پیشنهاد میکنم فیه ما فیه رو زیاد بخونید

رضا شمس در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۳۶ دربارهٔ عطار » منطق‌الطیر » عذر آوردن مرغان » گفتگوی سقراط با شاگردش در دم مرگ:

سلام به همه خوانندگان، در بیت چهارم «یابی تو باز» صحیحه، فاصله بین یا. و. بی. خوانش و محتوا رو دچار اشکال میکنه، ممنون از دوستان بابت پروژه ارزشمند گنجور

Abbas در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۴۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۷:

چون دوست دشمنست شکایت کجا بریم مراد از دوست توی این مصرع خدا میتونه باشه کسی میتونه تحلیلی از این مصرع داشته باشه

امید قاسمی در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۲۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۰۵:

متاسفانه خوانش دارای ایرادهایی می‌باشد.

امیرحسین ارجمندی در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۱۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹:

ممنون از امیرحسام عزیز که به شیوایی کامل توضیح فرمودید و همچنین از زهرا خانم بابت توضیح زیباشون

هادی در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۰۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۲:

سلام.
دوستان و اساتید لطفا شعر رو ترجمه ساده کنید تا من و امثال من بفهمیم معنی شعر را. حتی یک نفر هم شعر را معنی نکرده...

برگ بی برگی در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۳۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۴:

یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
رقم مهر تو بر چهره ما پیدا بود

بنظر میرسد غزل در باره هدفِ خداوند از آفرینشِ انسان است که حافظ از روزِ ازل و پیمان الست تا ورودِ انسان به این جهانِ مادی و فرایندِ محقق شدنِ این خواست به آن می‌پردازد. مصراع اول می‌تواند حکایت برگزیده شدن انسان توسط خداوند بمنظور بیان خویشتن در جهان فرم و ماده باشد و این از نظر لطف و عنایت خفیه حضرت معشوق به انسان بوده که او را از بین همه مخلوقات زمینی و آسمانی برگزیده و با عنایت عقل و خرد، او را سرور و اشرفِ بسیاری از مخلوقات قرار داده است. در مصرع دوم می‌فرماید با این گزینش، مهر و سایر صفات حضرتش بر سیمای ظاهر و باطن انسان رقم خورد و انسان نیز بالقوه دارای آن مهر و عشق خدایی گردید، به بیانی دیگر به انسان قابلیتِ تبدیل به آیینه تمام نمایِ خداوند عطا شد.
یاد باد آن که چو چشمت به عتابم می‌کشت
معجز عیسویت در لب شکرخا بود
این مهر ذاتی حضرت معشوق در انسان باید در این جهان فرم به فعل در آید و منظور از آفرینش انسان نیز همین بوده است ، اما انسان که در بدو ورود به این جهان از جنس ماده نبوده و بلکه از جنس خرد خالص خدایی میباشد با این جهان ماده بیگانه بوده و برای تطبیق شرایط زیستی خود ناچار از تشکیل خود و هویت دیگری از جنس جهان فرم خواهد شد که این خود برآمده از ذهن اوست، اما انسان برخلافِ پیمانِ الست این خود زمینی را بیش از حد لازم ادامه داده و خود اصلی را که هشیاری و خرد خالص خدایی ست فراموش کرده و غالبا تا پایان عمر با آن زندگی میکند . حافظ می‌فرماید غیرت چشم و نگاه خدا چنین خود توهمی را بر نمی تابد زیرا بنا بر عهد الست ، انسان بایستی در این جهان جانشینِ خداوند بوده و مهر یا صفات خدایی خود را در کل هستی و جهانِ مادی پراکنده کند ولی او در خود کاذب ذهنی گرفتار و زبون گشته ،هویت و هستی و آرامش خود را از جهان ماده طلب می‌کند. پس چشم و نگاه خدا به هستی با خشم و عتاب و به سختی این خود کاذب را در انسانهایی که در آنها طلب باشد می کشد و این کشتن خود توهمی ، عین حیات است ، همانطور که عیسی با دم خود اعجاز کرده و انسانها را زنده می نمود ، پس از این مردن به من کاذب و توهمی ، چنین انسانی به این دم شکر خای زندگی بخش ، از این پس طعم شیرینی زندگی واقعی را دریافت خواهد نمود .
یاد باد آن که صبوحی زده در مجلس انس
جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود
و با این زندگی دوباره، بار دیگر انسان به اصل خدایی خود بازگشته و در مجلس انس با حضرت معشوق همنشین میگردد ، یعنی با او درآمیخته  میشود همانطور که از آغاز و پیش از ورود به این جهان ماده با او یکی بود، و این میسر نمیشود مگر با دریافت می خرد ایزدی که صبحگاه و پیش از دیر شدن و از دست دادن ایام گرانقدر عمر انسان بدست آید .در مصرع دوم می‌فرماید چنین انسانی در این مجلس انس با یار یا خدا قابل تفکیک نبوده، یعنی دو نفر وجود نداشته بلکه کل هستی هشیاری و خرد واحد بوده و دوگانگی در کار نیست و این معنی وحدانیت میباشد , و آنکه ما او را خدا می‌نامیم نیز در همین مضمون وجود دارد، یار یا هشیاری جدا گشته از انسانی که به خدا زنده شده و خدا و انسان همه نور واحد و پیوسته می گردند.
یاد باد آن که رخت شمع طرب می‌افروخت
وین دل سوخته پروانه ناپروا بود
و پس از آنکه این مجلس انس و یگانگی پدید آید شادی و نور(شمع طرب) و برکت زندگی بر انسانی چون حافظ جاری میگردد تا آنجا که چنین انسان دلسوخته ای پروایی از آتش و نور حاصل از شمع رخسار حضرت معشوق نداشته و قصد درآمیختن بیشتر با او را دارد. دلِ سوخته دلیست که دلبستگی های دنیوی در آن از میان رفته و خدا جایگزین آن چیزها شده باشد و همچون پروانه به عشق نور حاصل از شمع رخ حضرتش ، از آتش و درد حاصل از  زدودن دلبستگی های غیر خدایی ، پروا نداشته و تا فنای مطلق ، گرداگرد رخسار جانان بگردد .
یاد باد آن که در آن بزمگه خلق و ادب
آن که او خنده مستانه زدی صهبا بود
حافظ میفرماید  آن مجلس انس که ذکر آن رفت  بزمگه خُلق و ادب است ، یعنی این که انسان باید به خدا زنده شود موضوعی  کاملآ جدی ست و در چنین مجلسی تنها شراب معرفت  الهی یا صهبا ست که مجاز به خنده های مستانه است، و آن شادی حاصل از دریافت شراب و بدونِ عوامل  بیرونی ست ، نه مانند شادی و قهقهه مستی و سرخوشی که از شراب چیزهای این جهانی ست .
یاد باد آن که چو یاقوت قدح خنده زدی
در میان من و لعل تو حکایت‌ها بود
تعبیری زیبا و عاشقانه از لحظه وصال انسان عارف با خدا و حکایت هایی که در این فاصله تصمیم انسان برای یکی شدن با اصل خود پدید آمدند ، موانعی که سرانجام برطرف شده و اکنون حضرت معشوق از او راضی و خوشنود است و همچون شراب یاقوت رنگ درون قدح خندیده و  می بیند که چنین انسانی ( حافظ) به عهد و پیمان با او وفا کرده است.
یاد باد آن که نگارم چو کمر بربستی
در رکابش مه نو پیک جهان پیما بود
پس از این خوشنودی و رضایت حضرت معشوق است که اگر نظر لطف او باشد حلالِ باریکِ ماهِ نوی چنین انسانی هر روز کاملتر می شود تا بمانند پیک حضرت معشوق جهان را برای رسانیدن پیغامهای او به سایر انسانها در نوردد .عارفانی مانند عطار و مولانا و حافظ از جمله این ماه های نو هستند که کامل شده و با دریافت نور خورشید آن را سخاوتمندانه به باشندگان جهان باز تاب میدهند زیرا آنان برای این منظور  کمر همت بر بسته و با کار معنوی به این مقام رسیدند .
یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مست
وآنچه در مسجدم امروز کم است آنجا بود
خرابات مکان نبوده، بلکه بیخودی و رهایی از خویشتن کاذب انسان است که این امر تنها با دریافت شراب خرد ایزدی میسر میگردد ، این چیزی ست که امروزه در مسجد و با عبادات و تصورات ذهنی از خدا یافت نمی‌شود و یا کمتر دیده میشود. هدف اولیه ادیان و مذاهب که وحدت وجودی انسان و خدا بوده است تغییر نموده و تعصبات بی مورد و باورهای تقلیدی جایگزین آن شده، باورهایی که غالبا با مضامین بیان شده در این غزل بیگانه بوده و خود را در یک سمت و خدای ساخته و پرداخته ذهن را در سوی دیگر می بیند .
یاد باد آن که به اصلاح شما می‌شد راست
نظم هر گوهر ناسفته که حافظ را بود

گوهرِ ناسفته یعنی گوهریهایی که هنوز تراش نخورده و سوراخ نشده اند، در نگاهِ نخست بنظر میرسد حافظ خطاب به شخصی سخن می گوید که غزلهایِ او را اصلاح می کند و غلط هایِ شعرش را می گیرد و برخی بزرگواران شاه شجاع را مخاطبِ بیت می دانند، این فکرِ ساده‌ انگارانه از مغزی تراوش می کند که کمترین درکی از جایگاهِ ادبی و هنریِ حافظ ندارد، برخی دیگر نیز این بیت را تعارف تلقی نموده اند اما حافظ که بارها از نظمِ اعجاب آورِ خود بحق ستایش کرده است در کجایِ دیوان بیتی دیگر با چنین تعارفی سروده است؟ تنها می توان به بیتِ تخلصِ غزل ۵۱ اشاره کرد ؛ آنکه در طرزِ غزل نکته به حافظ آموخت/ یارِ شیرین سخنِ نادره گفتارِ من است، که منظور از آن یارِ شیرین سخن همان لولیِ سرمست یا اصلِ خداییِ حافظ است که در متنِ غزل به آن پرداخته شده و هیچگونه تناسبی با موجودی زمینی ندارد.در معنیِ حقیقیِ بیت حافظ اندیشه هایِ پراکنده ای را که شاعرانِ پیش از او نیز بیان نموده اند اما با نظمی ضعیف و نازل، به آن گوهر هایی تشبیه کرده است که بوسیله نظمِ بی نظیرِ او تراش خورده و در دشوارترین مرحله سوراخ شده و به هم پیوستند تا تاجی شوند بر تارکِ ادبِ پارسی و با امید اینکه به اصلاحِ شما مردم و کسانی که در آینده آنها را می خوانند در مسیرِ راست و درستِ موردِ نظرِ خود بینجامد و اینچنین غزلهایِ زیبایی خلق شدند.

غزل گفتی و دُرّ سُفتی بیا و خوش بخوان حافظ

که بر نظمِ تو افشاند فلک عِقدِ ثریا را 

سعید نوری در ‫۵ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۴۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۶:

و چه شاهکاری فقط در شش کلمه:
شهری محدثان حسنت
الا متحیران خاموش
هر کس جز سعدی چطور می‌تواند یک بند مطلب را در شش کلمه به زیبایی خلاصه کند؟