زمین گشت روشن ز رخسار او

زمان شادمان شد ز دیدار او

فرستاده از هول رخسار او

وزآن هیبت زشت و دیدار او

نگه کرد هر کس به کردار او

بزرگان شدند از پی کار او

نگه داشت قارن همه کار او

خور و خواب و پوشش سزاوار او

مرا خواند شاه از پی کار او

بدان تا فرستد به پیگار او

چو آگاه شد قارن از کار او

سپه کرد و شد سوی پیگار او

گر نشد عاشق دو زلف یار بر رخسار او

چون ز ما پنهان کند هر ساعتی دیدار او

یک زمان در هجر و وصل او شود خرم دلم

این چه آفت رفت یارب بر من از دیدار او

غمزهٔ غماز او چون می‌رباید جان و دل

[...]

ای رخ و فرزین نهاده چرخ را در حل و عقد

جز تو کس را اطلاعی نیست بر اسرار او

چون رخ شطرنج پیش خدمت آمد انوری

می‌دهش چندان که چون فرزین شود رفتار او

سکندر شد آزرده از کار او

نهانی همی‌داشت آزار او

شه از کار دارا و پیگار او

سخن راند و پیچید در کار او

مباد آن گلستان که سالار او

بدین خستگی باشد از خار او

خرامنده سروی رطب بار او

شکر چاشنی‌گیر گفتار او

فرستاد نزلی سزاوار او

کمر بست بر خدمت کار او

سکندر ز گستاخی کار او

پسندیده نشمرد بازار او

خدنگی همه سرخ گل بار او

گلی خون تراویده از خار او

بفرمود بر ساختن کار او

به شرطی که باشد سزاوار او

شد اندیشناک از پی کار او

که با اژدها دید پیگار او

نه من مانده‌ام خیره در کار او

که گفت: آفرینی سزاوار او

پناهندهٔ بخت بیدار او

شدی یار او ساختی کار او

جوانمرد کاو بود غمخوار او

کمر بست در چارهٔ کار او