در این بخش شعرهایی را فهرست کرده‌ایم که در آنها اوحدالدین کرمانی مصرع یا بیتی از افضل‌الدین کرمانی را عیناً نقل قول کرده است:
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۲۷۰ :: افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » دیباچه
اوحدالدین کرمانی (بیت ۱): جان در تن تو نفس شماری بیش است - و این کالبد تو یادگاری بیش است
افضل‌الدین کرمانی (بیت ۳۵): جان در تن تو دم شماری بیش است - واین نیک و بد تو یادگاری بیش است
در این بخش مجموعه شعرهایی از دو شاعر را که توأماً هموزن و همقافیه هستند در گروه‌های مجزا فهرست کرده‌ایم:
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۷۱:چندانک نگاه می کنم از چپ و راست - می ترسم از آن دمی که آن دم نه سزاست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۱۷۴ - الاسرار:در نقطهٔ خویشتن مرا مشکلهاست - همچون سر و پای دایره ناپیداست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها » شمارهٔ ۸۲ - الحقیقة:این مردمک دیده سحرگه برخاست - برخاست صَلای عاشقان از چپ و راست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۸۰:دلدار به دل گفت گرت رغبت ماست - از خاک درم دیدهٔ تو دور چراست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۲۲۰:اکنون که تو را امید آزادی خاست - مشغول شدن به دیگری سخت خطاست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات » شمارهٔ ۹:می باید ساختن گرت برگ صفاست - با نیک و بد و خرد و بزرگ و کژ و راست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات » شمارهٔ ۵۸:با یار بگفتم به زبانی که مراست - کز آرزوی روی تو جانم برخاست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الخامس: فی حسن العمل و ما یتضمّنه من المعانی ممّا اطلق علیه اسم الحسن » شمارهٔ ۴۰:می باید ساختن گرت برگ صفاست - با نیک و بد و خرد و بزرگ و کژ و راست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۱۳:عشق تو همه دینی و دنیاوی ماست - در عشق تو گر هیچ نداریم رواست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۲۰:در عشق تو هستی جهان حاصل ماست - اشکال جهان زقصّهٔ مشکل ماست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۳۱:بی عشق دوان است دلت از چپ و راست - تا عشق نباشد نشود کار تو راست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۱۸۶:تا لعل لب تو روی خوبی آراست - با قد تو سرو از سر دعوی برخاست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب التاسع: فی السفر و الوداع » شمارهٔ ۵:هر بازو را زور کمان تو کجاست - وین سخت کمان چه درخور بازوی ماست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الحادی عشر: فی الطامات و فی الاقاویل المختلفة » الفصل الاول - فی الطامات » شمارهٔ ۱۱:در میکده چون جمال معشوقهٔ ماست - باز آمدن از کعبه به بتخانه رواست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » رباعیات الحاقی » شمارهٔ ۸:ای آمدهٔ به وعده بازآمده راست - بر دیده نشین که جات بر دیدهٔ ماست
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۲۱ - گفتار در ذکر رفتن اتابک محمد به خدمت ملک بهرام‌شاه به دارالملک بم و آوردن او به دارالملک بردسیر:زاین طایفه کار ما نخواهد شد راست - تا چند از این نشست، باید برخاست
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۱۱۴:ای از همه بی نیاز و ای بنده نواز - و از تست که کار من نمی گیرد ساز
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۱۱۵:نه چارهٔ آنک با تو گردم همراز - نه زَهرهٔ آنک از تو برآرم آواز
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۱۱۶:ای آنک تو را به هیچ کس نیست نیاز - کوتاه کن این قصّه که شد کار دراز
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها » شمارهٔ ۱۲۲ - طلب الآخرة:چون از شدگان یکی نمی آید باز - خیز ای شدنی تو نیز رفتن را ساز
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها » شمارهٔ ۱۲۳ - طلب الآخرة:زان پیش که گویند که جا واپرداز - جا واپرداز و توشهٔ راه بساز
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۷۰:تا چند چو بلبلان برآری آواز - چون باز خموش باش و با معنی ساز
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۲۸۵:اندر همه عمر من شبی وقت نماز - آمد بر من خیال معشوق فراز
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۹۴:گر در ره عشق او نباشی سرباز - زنهار مکن حدیث عشقش آغاز
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۲۸۱:مادام که جویی تو حقیقت زمجاز - بر خود در هر درد سری کردی باز
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها » شمارهٔ ۲:تا تو دل را زکبر و زشهوت و آز - وز حقد و حسد بجملگی نکنی باز
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الحادی عشر: فی الطامات و فی الاقاویل المختلفة » الفصل الاول - فی الطامات » شمارهٔ ۲۱:ای ساقی از آن راح خوش روح افراز - کاو شیشه به بوی او کند جان پرواز
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » رباعیات الحاقی » شمارهٔ ۵۵:آنها که ندانند حقیقت زمجاز - مشغول نمازند به شبهای دراز
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۱۳ - گفتار در رفتن اتابک محمد از بردسیر به جانب بم به خدمت ملک ارسلان و آمدن توران‌شاه با لشکر فارس و رفتن بهرام‌شاه به طرف خراسان و آمدن ملک ارسلان از بم و انهزام توران‌شاه و فارسیان:من می‌نکنم خصومت از راه مجاز - من ملک پدر به تیغ می‌جویم باز
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۱۲۶:استاد چو صانع آمد و چابک دست - آسان باشد به نزد او بست و شکست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۲۱۱ - القضا و القدر:سرّ قدر از جهانیان پنهان است - آن سر به طریق عقل نتوان دانست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها » شمارهٔ ۱۰۷ - التوبه:ای آنک به توبه کرده ای عزم درست - اسرار نهان توبه بشناس نخست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۱۴۲:عالی نسبا چرا بننشینی پست - وز ملک جهان پاک نیفشانی دست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۲۰۷:مستم دارد زباده ساقی پیوست - مستی که بود جام می اش دور از دست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات » شمارهٔ ۵۷:در دست سری مدام شیخا پا بست - پا بر سر خود نه ار تو را دستی هست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۲۶:گر عاشقی ای سرزدهٔ عشوه پرست - از عربده ها کو که کند عاشق مست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۲۷:آن کس که حریف عشق باید پیوست - دایم زشراب بیخودی باشد مست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۲۲۹:تا دست وصال تو نگیرم در دست - وز دولت مسکونت نگردم سرمست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۲۵۸:مردار چه به کار خویش سرگردان است - هم چارهٔ او ازو بود گردانست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السابع: فی خصال الحمیده عن العقل و العلم و ما یحذو جذو هذا النمط » شمارهٔ ۴۶:ثابت قدمان راه صحبت پیوست - از دوست نشویند به هر گردی دست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها » شمارهٔ ۸۳:امروز که در جوی حیات آبی هست - در نیکی کوش تا توانی پیوست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب التاسع: فی السفر و الوداع » شمارهٔ ۳۵:در پای تو گردد سر هر گردن پست - وز دست تو نالد دل هر تن پیوست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب التاسع: فی السفر و الوداع » شمارهٔ ۴۵:مسکین دل برخاسته هر جا که نشست - ببرید زعقل و در بلایی پیوست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الحادی عشر: فی الطامات و فی الاقاویل المختلفة » الفصل الاول - فی الطامات » شمارهٔ ۵:مستم دارد زباده ساقی پیوست - مستی که بود جام میش اندر دست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » رباعیات الحاقی » شمارهٔ ۱۳:دوش از سر پای یار با من بنشست - باز از سر دست عهدم امروز شکست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » رباعیات الحاقی » شمارهٔ ۱۴:عشقِ تو به عالمِ دل آمد سرمست - صد جامِ شرابِ بی‌نیازی در دست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » رباعیات الحاقی » شمارهٔ ۱۵:شوریده دلانیم نه هشیار و نه مست - سرگشته و پای بسته و باد به دست
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » رباعیات الحاقی » شمارهٔ ۱۶:دل را خطری نیست سخن در جان است - جان افشانم که وقت جان افشان است
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۲۶ - گفتار در آمدن ملک ارسلان از یزد با اتابک یزد به دارالملک بردسیر و عزم جیرفت کردن و مانع شدن ایبک دراز، دخول ملک را با اتابک یزد و مراجعت اتابک و رفتن ملک به میان حشم کرمان:مجلس خالی و یار سرمست به دست - انصاف دهد که جای هر شادی هست
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۱۲۸:بگذر زمکان و کون عالم به طلسم - وز هستی لامکان تصوّر کن قسم
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۱۲۳:در راه طلب به آخر آمد نفسم - و افسوس که نیست حاصلی جز نفسم
افضل‌الدین کرمانی » المضاف الی بدایع الازمان فی وقایع کرمان » بخش ۳ - قصه باز خواندن خواجه فخرالدین بندقه و آمدن فخرالدین عباس:رفتی که مباد بی‌تو خوش یک نفسم - وز گردش روزگار این درد بسم
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۱۴۶ - الرّضا و التّسلیم:آنجا که سعادت است چه تسبیح و چه چنگ - آنجا که شقاوت است چه نام و چه ننگ
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۱۴۷ - الرّضا و التّسلیم:گر هست سعادتت چه شکّر چه شرنگ - ور زانک شقاوت است چه صلح و چه جنگ
افضل‌الدین کرمانی » المضاف الی بدایع الازمان فی وقایع کرمان » بخش ۵ - فصل:با مور کسی تیغ کشد از پی جنگ؟ - بر پشه کسی رها کند تیر خدنگ؟
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۱۵۴ - الرّضا و التّسلیم:چون از خُم تست می چه صافی و چه درد - از تو چه بزرگ تحفه ای جان و چه خرد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۲۰۲ - الاسرار:این راز درونی مشمر کاری خُرد - کاینجای نه صاف می گذارند نه دُرد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۲۲۵ - التّقدیر:یک تن بنمای در جهان از زن و مرد - کاو از ستم زمانه خونابه نخورد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۲۳۰ - الخوف:انعام تو هر گرسنه را می پرورد - هر تشنه زجوی فضلت آبی می خورد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها » شمارهٔ ۱۴ - الطّاعة:زان پیش که از جمله فرو مانی فرد - آن کن که نبایدت پشیمانی خورد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها » شمارهٔ ۴۶ - الطریقة:هر مرد که او پای درین راه افشرد - در شیشهٔ جام او چه صافی و چه دُرد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۴۹:کو دل که بدان دل غم جان شاید خورد - کو جان که بدو دلی بشاید پرورد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۱۷۲:درویش کسی بود که در خود نگرد - خود را ز جهان نفس بیرون شمرد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۲۳۶:بس خون جگر که شیخ من با من خورد - تا کرد مرا چنین که می بینی مرد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۲۷۲:ای اطلس دعوی تو را معنی بُرد - فردا به قیامت این عمل خواهی بُرد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات » شمارهٔ ۶۰:چون آتش شهوت آبرویت را برد - در معرض هر بزرگ ماندی تو چو خرد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات » شمارهٔ ۷۹:زین مرتبه و قاعدهٔ بَردابَرد - ایمن منشین ز دولت کرداکرد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات » شمارهٔ ۱۲۸:هر پیر که دل به عشرت و لهو سپرد - یا حرف سکون زتختهٔ لَهو ستُرد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الخامس: فی حسن العمل و ما یتضمّنه من المعانی ممّا اطلق علیه اسم الحسن » شمارهٔ ۱۵:هان تا نکنی هرآنچ بتوانی کرد - بس کینه کش است روزگار ای سره مرد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها » شمارهٔ ۱۰۳:سیلاب محن رونق عمرم همه برد - شیرین همه تلخ گشت و صافی همه درد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها » شمارهٔ ۱۱۵:چون آتش شهوت آبرویت را برد - در معرض هر بزرگیی ماندی خرد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الحادی عشر: فی الطامات و فی الاقاویل المختلفة » الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان » شمارهٔ ۱۹:این راز درونی مشمر کاری خرد - کاین جای نه صاف می گذارند و نه دُرد
افضل‌الدین کرمانی » عقد العلی للموقف الاعلی » قسم دوم » بخش ۵ - فصل:نزدیک منی دست نیارم به تو برد - دردا که در آب تشنه می‌باید مرد
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۱۵۶ - الرّضا و التّسلیم:چون کار زاندازه نخواهد افزود - آن به که به هرچه هست باشی خشنود
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۲۱۸ - القضا و القدر:بر هرچ نهم دل که چنان خواهد بود - ایّامش از آن حال بگرداند زود
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۲۷۷:ای دل چو شمار کارها خواهد بود - از خود به بطالتی چرایی خشنود
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۲۷۸:ای دل تو بدین حال چرایی خشنود - کز عمر گذشته هیچ سود تو نبود
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۶۳:اول ره عشق تو مرا سهل نمود - پنداشت رسد به منزل وصل تو زود
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۸۴:زاول که مرا عشق نگارم بُر بود - همسایهٔ من زنالهٔ من نغنود
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب العاشر: البهاریات » شمارهٔ ۶۵:دوش از سر خستگی مرا خواب ربود - ناگه صنمم خیال چون ماه نمود
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الحادی عشر: فی الطامات و فی الاقاویل المختلفة » الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان » شمارهٔ ۲۸:تا آتش رخسار تو را دود نبود - روزیم به بوسه ای نبودم خشنود
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » رباعیات الحاقی » شمارهٔ ۴۴:کامل صفتی راه فنا می پیمود - ناگه گذری کرد به دریای وجود
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۱۶ - گفتار در ذکر مصالحه ملک ارسلان و بهرام‌شاه و تسلیم دارالملک گواشیر به ملک ارسلان و رفتن بهرام‌شاه به جانب دارالملک بم و جدا شدن اتابک موید الدین ریحان از بهرام‌شاه و رفتن به یزد و مقیم شدن در آنجا:گر در اجلم مساهلت خواهد بود - روشن کنم این دیده به دیدار تو زود
افضل‌الدین کرمانی » بدایع الزمان فی وقایع الکرمان » بخش ۲۸ - گفتار در آمدن ملک ارسلان به در بردسیر و فروگذاشتن اتابک ایبک و در شدن به شهر و رفتن ایبک از در بردسیر به جانب بم:چون دید مرا بسی بزرگی فرمود - من نیز به پای او در افتادم زود
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۲۰۶ - القضا و القدر:در مطبخ عشق پاکبازان قضا - کردند به غربیل بد از نیک جدا
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۲۲۷ - التّقدیر:ای دل اگرت هست خرد راهنما - در هر سوری که آیدت بیش نما
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه » شمارهٔ ۵۲:بی آنک شود زما گناهی پیدا - هر روز کنندمان به نوعی رسوا
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱:در باغ ز عدل شاه فرخ سیما - آن سعد که دولت است بر وی ایما
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة » شمارهٔ ۲۰۹ - القضا و القدر:نیکی و بدی که در نهاد بشر است - شادی و غمی که در قضا و قدر است
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۷۱:جان از قبل زبان به بیم خطر است - کم گفتن مرد هم به جای سپر است
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها » شمارهٔ ۱۱۳:هر صاحب دل که او نه صاحب نظر است - در خورد عقوبت است و بس بر خطر است
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب التاسع: فی السفر و الوداع » شمارهٔ ۲۷:جانا غم تو زهر چه گویی بتر است - رنج تن و درد دل و سوز جگر است
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » رباعیات الحاقی » شمارهٔ ۱۲:از حال مرید شیخ اگر بی خبر است - بس شیخ و مرید را در این ره خطر است
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲:کردی ز جهان نظام عثمان کم و کاست - تا خود بنشینی اندر این ملکت راست
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۱۰۰:از دیده چه گویم که ازو دارم غم - وز دل چه خبر دهم که بودش همدم
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب » شمارهٔ ۱۱۲:گر تازه کنی مرا زسر تا به قدم - موجود شدم زعشق تو من زعدم
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۶:شو خاک دلی که باد دارد عالم - وز آب خرد کن آتش سودا کم
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید » شمارهٔ ۱۷۱:بادی که زکوی فقر گرد انگیزد - بر آتش کبر آب تواضع ریزد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الخامس: فی حسن العمل و ما یتضمّنه من المعانی ممّا اطلق علیه اسم الحسن » شمارهٔ ۲۱:آن به که دلت زهر بدی پرهیزد - گل کار که ارخار بکاری خیزد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب العاشر: البهاریات » شمارهٔ ۱۳:آبی که خللهای دماغ انگیزد - او را چه خوری که آبرویت ریزد
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب العاشر: البهاریات » شمارهٔ ۵۰:سالک چو مدام از خودی خود خیزد - نی چون جهلا در حرکت آویزد
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۷:طوطی لبش چو در شکر آویزد - از بحر دلش موج سخن برخیزد
-
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » الباب الحادی عشر: فی الطامات و فی الاقاویل المختلفة » الفصل الاول - فی الطامات » شمارهٔ ۲۲:ای کرده مرا عشق تو در عالم فاش - افکنده مرا تو در میان اوباش
افضل‌الدین کرمانی » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۴:امشب منم و لعل لب لؤلؤ پاش - پر جام می و خانه تهی از اوباش