سید اسماعیل سادات در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۴۵ دربارهٔ حزین لاهیجی » قصاید » شمارهٔ ۳۲ - در مدح حضرت علیّ بن ابیطالب علیه السلام:

ز تقلید و قیاست کی فروغ معرفت خیزد
شما تقلید و قیامت نگاشته اید.
سپاس.

حسین در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۳۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۶:

کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ
زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد
یا ابا عبد الله الحسین
کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ
زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

mhoseinabbasi در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۴۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۷:

این شعر رو محسن نامجو به اسم چشمی و صد نم خونده لطفا داخل فرم "این آهنگ رو چه کسی خوانده" بگذارید ممنون.
پیوند به وبگاه بیرونی

پیر مغان در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۳۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶:

درود!
*در رهن شراب* درسته یا *پر دُرد شراب* ؟

همایون در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۴۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۳:

غزل یار غار
فرهنگ جلال دین که نتیجه همنشینی با شمس است، بر رابطه و دوستی و همنشینی دو انسان استوار است
درست مانند مَثَل یک دست صدا ندارد، عرفان جلال دین با دوستی دو انسان کار دارد و اینگونه شکل میگیرد و پیش میرود
یار غار ریشه دیرینه در فرهنگ ایران دارد و از آیین مهر بجای مانده است که با گردهم آیی یاران در غار با حضور پیر صورت میگرفت و سپس مهرابه ها ساخته شدند
البته نمونه افسانه ای چند یارمسیحی دوره دقیانوس بنام اصحاب کهف هم داریم و هم قصه ای در باره مصطفی و یارانش
ولی در فرهنگ جلال دین معنی دیگری بخود میگیرد و رابطه بسیار کمیاب و با ارزشی است که میان دو یار جانی و عارف و صاف پیدا میشود که به شکار معنی و نوسازی معنا ها می پردازند
که جلال دین آن را به خورشید و ماه تعبیر میکند و جای این دو عوض میشود گاهی این خورشید است و دیگری ماه و گاه برعکس و اصلن تفاوتی که میان ماه و خورشید آسمان است آنجا صدق نمی کند بلکه فقط تمثیل است

علی اکبر ملازهی در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۷:۱۳ دربارهٔ خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » سفریات » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۷:

فارد:
[رِ] (ع ص) یگانه. || درخت یکسو و تنها. (اقرب الموارد). || آهوی مادهء جدامانده از گله. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || سکر فارد؛ شکر جید و سپید. (اقرب الموارد). || (اِ) یکی از بازیهای نرد است، و آن به فرید شهرت دارد. (برهان). خانه گیر. رجوع به فرید و خانه گیر شود.

همایون در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۵۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۲:

غزل به ظاهر کمی دشوار می نماید اما در پایان با معنی 'جمع بودن' پیام غزل روشن میشود
جلال دین جمع بودن را آرمان خود و همچنین آرمان هستی می داند و آدم را پدیده ای میداند که جمع بودن هستی را ممکن میسازد
آفریدگاری هر لحظه یا به عبارتی هر روز و یا هر صبح حضور می یابد چون شاه و گوهری و بخششی را به هستی پیش کش میکند آن موجودی که همه بخشش های هستی را میتواند در یک جا جمع کند همانا انسان است
و اگر کسی این را باور نکند سنگ خواهد خورد و تبار شیطان است
آنچه که گوهر ها وبخشش ها را در می یابد دل است و آنکه آنرا بکار میگیرد و خرمی می آفریند جان است و آنچه که عقل را مست می کند عشق است و کسی که این بخشش های نو و تازه را نمی فهمد مذهبی کهنه پرست است که آنرا فتنه قلمداد میکند و همواره برایش سئوال برانگیز است
ولی عشق میداند که کهنه و نو و قدیم و جدید در هر لحظه بهم تبدیل میشوند و جای معلومی برای عبادت مانند قبله نداریم، همانگونه که عناصر هر لحظه بهم تبدیل میگردند، انسان جمعیت خود را در خود و در یار خود که آنهم انسان است می یابد و جمعیت در هستی با انسان پیدا میشود و اگر انسان نبود هستی پراکنده بود و پراکندگی هستی نامیده نمی شود و معنی هستی و معنی های دیگر با انسان که سینه صاف دارد پیدا میشوند

حسین غریب در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۰:۵۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۰:

با عرض سلام و خسته نباشید خدمتت تمامی استادان عزیز وحافظ شناسان

حسین غریب در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۰:۵۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۰:

خدا

علی در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۰:۵۲ دربارهٔ حافظ » اشعار منتسب » شمارهٔ ۵۰:

چقد شبیه شعر خیامه

علیرضا در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۳۷ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ - تنبیه و موعظت:

بیت به این صورت صحیح است:
فی الجمله روح و جسم ز هم منفرق شوند
مرغ از قفس برآید و در آشیان شود

احمد مرشدلو در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۳۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵:

منظور از درویش در این شعر همان عشق است که انسان ها آن را تنها گذاشته و به دامن کینه و خشم افتاده اند

سیدکاظم محمدی در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۴۵ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۴۵ - ترجیح نهادن شیر جهد و اکتساب را بر توکّل و تسلیم:

در بیت دوم به جای پیغامبر، پیغمبر باید بیاید./

جواد در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۴۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴:

این رباعی عمر خیام عزیز در کتاب خطی 560 ساله به خوشنویسی شیخ محمود پیربوداقی که در کتابخانه دانشگاه آکسفورد نگهداری می‌شود اینچنین نوشته شده است
تا بتوانی طعنه مزن مستانرا
ازدست بهل تو حیله و دستانرا
گرزانک زعمر خویش خواهی آسود
یک لحظه مده ز دست مر پستانرا

سیدکاظم محمدی در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۴۰ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۴۵ - ترجیح نهادن شیر جهد و اکتساب را بر توکّل و تسلیم:

یکی از دوستان می گقت:
گفت پیغمبر به آواز بلند
با توکل قفل فرمان را ببند!

سیدکاظم محمدی در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۳۴ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۴۳ - جواب گفتن شیر نخچیران را و فایدهٔ جهد گفتن:

سلام
لطفا کزدم به کژدم تغییر یابد

Polestar در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۲۷ دربارهٔ سعدی » مواعظ » مثنویات » شمارهٔ ۳۶:

سعدی به مذهب اشعری پایبند بود که به جبر معتقدند و این ابیات موافق با مذهبشه.

حسین مرکزی در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۹:۳۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲۲:

ای که نیازموده ای صورت حال..‌.
ای کسی که حالات ظاهری عاشقان واقعی را میبینی / چون حال درونی آنها را تجربه نکرده ای، آن را عشق مجازی میپنداری (با عشقهای هوسی مقایسه میکنی).

خسرو ماهدادیان در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۱۹ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۶:

اساتید بزرگوارم اگر کسی شخصیت بو طالب نعمه رو میشناسه یه توضیحی هم به ما بده،،،با تشکر

الیاس در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، جمعه ۲۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۵۶ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۲۳ - گره گشای:

سلام. به نظر میاد در بیت یکی مونده به آخر, مصرع دوم کلمه تا و کلمه که با هم جابجا شدند و وزن شعر درست در نمیاد. (رشته ام بردی, که تا گوهر دهی)