دکتر کریمی در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۲۵ دربارهٔ رهی معیری » منظومهها » ساز محجوبی:
محجوبی اینقدر برای رهی عزیز بوده، برایش شعر گفته، چاپ هم شده، بعد استاد گلپایگانی هم اینقدر زیبا خواندهاند.چندتایی نشستند دورهم و عجب چیزایی ساختن که ما تو این دوره خفقان بشینیم گوش کنیم کیف کنیم و حسرتشون رو بخوریم. روحشان شاد.
عبدالعزیز میرخزیمه در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۲۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۱:
من بی من و تو بی تو ، در آییم در این جو
زیرا که در این خشک ، بجز ظلم و ستم نیست
این جوی کند غرقه ، ولیکن نکشد مرد
کو آب حیاتست ، بجز لطف و کرم نیست
یعنی من بی من بشوم ، تو بی تو بشوی ، ما در آییم در این جو .جو یعنی آب روان ، کدام آب روان ؟ همان آب روانی که خودش میگوید :
در وجود آدمی جان و روان
می رسد از غیب چون آب روان
مثنوی _ دفتر نخست ، بیت 2221
همان آبی که همان زندگی که الان در شما دمیده میشود ، و از شما میخواهد عبور کند ، و شما با من ذهنی جلوی آن را گرفته اید ، و به این دلیل مریض جسمی و روانی شده اید . و برای اینکه در این خشک _ در این من ذهنی که الان داریم زندگی میکنیم _ غیر از ظلم و ستم نیست. و وقتی که من بی من میشوم و تو بی تو می شوی عشق شروع میشود و عشق در کمال شدتش بروز می کند . پس وقتی من بی من و تو هم بی من بشوی ، می بینید که این در واقع به نوعی عشق ورزی خدا با خداست ، زندگی با زندگی ست .بقول مولانا در جای دیگر :
راستی کن ای تو صدر راستان
ای تو صدر و من درت را آستان
آستان و صدر در معنی کجاست ؟
ما و من کو؟ آن طرف که یار ماست
این من و ما بهر آن بر ساختی
تا تو با خود نرد خدمت باختی
و حافظ میفرماید :
کی بندد طرف وصل از حسن شاهی ؟
که با خود عشق ورزد جاودانه
بده کشتی می تا خوش برآییم
از این دریای ناپیدا کرانه
میگوید : این جوی کند غرقه ولیکن نکشد مرد ؛ پس این جوی غرقه میکند و مرد را یا انسان را نمی کشد .
کو آب حیاتست ،
که این آب زندگی ست ، غیر از آب زندگی چیز دیگری نیست.
کو آب حیاتست ، بجز لطف و کرم نیست
پس آن چیزی که الان دمیده میشود به ما _ این عنصر خدایی _ بجز لطف و کرم چیز دیگری نیست ، ما باید در آن غرقه بشویم
اقتباس از جلسه 58 گنج حضور استاد شهبازی
nabavar در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۳۷ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۰:
گرامی مصیب
آئینهٔ زنگ خورده و جام جمیم
همه ی این رباعی حکایتی از وجود انسان است که تمام تضاد های درونی اش در رفتار و روحیاتش اثر گذار است.
در مصرع آخر هم به این تضاد اشاره دارد که هم کدورتی چون آیینه ی زنگار زده داریم و هم چون جام جم [جام کیخسرو} روشن و جهان نمائیم
همه چیز از خود ماست، شادی و غم، و ،،،،،،،
الهام در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۱۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۷۴:
زیبا .. زیبا
فوق العاده .. فوق العاده
عالی .. عالی
محمد در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۵۴ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۳۷ - رفتن ذوالقرنین به کوه قاف و درخواست کردن کی ای کوه قاف از عظمت صفت حق ما را بگو و گفتن کوه قاف کی صفت عظمت او در گفت نیاید کی پیش آنها ادراکها فدا شود و لابه کردن ذوالقرنین کی از صنایعش کی در خاطر داری و بر تو گفتن آن آسانتر بود بگوی:
به نام ایزد
سلام
شاید دیگه کسی این و نخونه ولی خیلی مختصر میگم بعد از چندین سال تخقیق فهمیدم زمین تخت هست و دور تا دور زمین کوه قاف که زمرد رنگ میباشد و گنبد آسمان بر آن بنا شده و باعث نیلگون ی آسمان دوستان هر چه تا امروز آموختید دروغی محض میباشد ما در نقطه ای پرت در زمینی کروی زندکی نمیکنیم ما در زمینی مسطح و بسیار بزرگ هستیم که همه خورشید و ماه و ستارگان یدور ما میچرخند و ما بطور ویژه ای با گنبد آسمان محفوظ شده ایم و دردانه ایزد منان هستیم .
مصیب در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۴۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۰:
کسی نمی گه جواب سوال منو
بی نشان در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۲۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۹۷:
سلام و عرض احترام
حقیقت امر اینکه این ارتباطات مربوط و نامربوطی که در پهنه و گستره ی این گنجخانه ی بیکران توسط اعزه ی دوستان قید میشه فارغ از میزان صحتش حقیقتا قابل ارج ستایش بهره وری و شادکامی است ....
این کمترین چند کلمه ای برداشت صرفا شخصی ابدا بدون قصد و نیت شرح و تفسیری که در قد و قواره ام نیست .....
غم خوردن توسط حضرت انسان نشانی از کژی طبع وی دارد (بسیار ژرف و عمیق و ذو وجوه است حتی با قرار دادنش در قالب نظریات روان شناسی و روان درمانی مدرن و امروزین )
چه گروهی طبعی راستین دارند ؟! مستان/ نه تنها مستان صرفا باده ای مصداقی بلکه توانایانی که در مواجهه با هر امری توان ارتباط گرفتن با وجه مستی آفرین آن را اکتساب وجودی نموده اند ....
مستان چگونه به جمعیت رسیده اند چونان گوینده ی شعری به کژ طبعی خویش واقف شده و در پی درمان برآمده به جمع مستان رسیده با اضافه شدن به بزم باده نوشان بزم تر و جمع ترشان نموده است ....
جناب مولوی با فرمایش قید کثرت صد هزاران غم ها را برای خوردن طبع کژ تمام ناشدنی می داند....
اعلا مرتبه ی باده همانا باده ی ابرار در مقام جواز یشربون است
با این ابرار بخوریم یعنی اینکه الان و همین دم و لحظه بخوریم یا اینکه از باده ای که اونها در زمان ماضی خوردند ما به تاسی و پیروی بخوریم ؟!
عارف را با گذشته چه کار او گذشته را احضار می کند در مرتبه ای و در مرتبه ای گذشته و آینده ازل و ابد نزد وی حاضرند ( جمع مستان را بخوان)
ماه شان ماه دیگری است و غم و ماتمشان از سنخی و جنسی دیگر....
ماتم زا و غم آفرین ترین حقیقت شامل و ناگزیر مرگ است اگر نسبت درستی با آن برقرار نشده باشد ... عاشقان نسبت خویش را با همه چیز به احسن وجه درست کرده اند لذا مرگ هم بر آنان عارض و حادث نخواهد شد به بسیاری دلایل حقیقی و خیالی ...
موسوی فاخر fakher۱۳۳۸@gmail.com در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۲۳ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۱۸:
این مصرع چنین باید باشد:
تنگ چشمی خار و خس در دیدۀ گرداب داد
امیر در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۲۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۱۷:
تو که مرا آفریده ای چرا از منِ نادان سوال می پرسی (حساب و کتاب می خواهی)؟! این شور و عشق و کنجکاوی ذهن و ماجراجویی و ... را که تو خودت به منِ نادان داده ای! من چه میدانم که اینها از کجا در من پیدا شده! پس از من مپرس زیرا آشفتگی موی حقیقتِ خلقت را شانه ی ناچبزِ عقل من کارساز نیست!
فاضلیان در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۴۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۱۱:
برای من مگری و مگو دریغ دریغ
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد
در این بیت از مثنوی دوغ به معنای فریب به کار رفته :
چونکه بی سوگند گفتش بُد دروغ،
تو میفت از مکر و سوگندش به دوغ.
اما در این غزل شمس، دام یا یوغ معنا را میرساند بدون تکلف.
مهراب در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۵:۳۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵:
جنگ هفتاد و دو ملت همه را، عذر بنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند
الان یکی میاد مینویسه منظور از هفتاد و دو ملت ال بوده یکی دیگه مینویسه نه منظور بل بوده و تنها چیزی که این وسط مورد توجه نیست حقیقته که باید دیده بشه (دیدن) نه حدس و ظن و گمان... یا تأویل به فراخور حال خود
حالا سر اینکه منظور از دیدن حقیقت چیه بین علماء اختلاف نیفته صلوات..
مسعود در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۲۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۴۸:
ای لولیان لالا با( لا) پریده بالا
Mojtaba در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۴۵ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۳ - تو بمان و دگران:
خدامیدونه ایشون چه حالی داشته وقتی این شعر رو گفته.غم عمیقی تو شعر های. ایشون وهوشنگ ابتهاج هست
حشمت الله ویسی در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۲۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴:
درود بر شما سروران گرامی.
همه ما و گذشتگان نزدیک ما، سعی داریم که فرموده و سروده شاعران بزرگ را عرفانی و حتی المکان قرانی تعبیر و تفسیر کنیم. حتی اگر از شاعر مذکور هیچ زندگینامه موثقی در دسترس نباشد. پیشنهاد این حقیر این است که سعی شود تفسیر از موقعیت و جایگاه و زمان آن شاعر متصور شود. نه اینکه همه را خواه ناخواه به قرآن و عترت و اهل بیت نسبت داده و تفسیری به جبر یا به خوش باش جهت عده ای خدای نکرده باشد. خیام در این رباعی کنایه به کسانی میزند که به می خواره گی او خرده میگیرند و خود هزار کار بد تر از می خوردن میکنند و ریاکارند.خیام می میخورده ولی میخواره نبوده.
ضیا ن در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۴۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۹۷:
هر کس عملی دارد من گوش به انعامی
از نظر بنده گوش درست است و مترادفست به گوش داشتن به امر حق. چون هر چیزیکه از جانب حق به ما داده شود جز پذیرفتنش گزینه دیگری نداریم. و امر با گوش اخٰذ میشود . چون حرف از روز قیام است بنا در اینجا مفهوم گوش دادن با گوش دل است نه با گوش ظاهری.
و کنایه به آنکه اهل دل ضرورتی به عمل اعمال خود ندارند چون همه اعمالش را در دلش حفظ دارد.
فرزانه در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۳۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۰:
با توجه به بیت قبلی که صحبت از روز جزا و عفو خداست و خود این بیت که ازش اینطور برداشت میشه: پدرم که پدرم بود روضه ی رضوان رو به دو گندم فروخته ( منظور حضرت آدم و ماجرای از بهشت رانده شدنشه)، من کی باشم که بخوام برای بهشت بهای بیشتری بپردازم و ریاضت بکشم. از طرفی کلیت شعر هم راجع به بیارزش دونستن ملک جهان و بیتوجهی به دنیا و مافیها نیست، اتفاقا برعکس، درونمایهی شعر راجع به بیخیالی نسبت به بهشترفتنه، خیالش راحته که اولا انسانها از ازل گناهکار بودن پس طبیعیه که به غایت دینداری نرسند ثانیا به بخشش خدا هم امید هست. پس به نظرم ناخلف باشم اگر من به جوی نفروشم درسته.
سحر در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۱:۴۵ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۹:
پرده راز نه پرده شرم ،شربت کفر نه شربت خمر
مریم در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۱۱:۴۲ دربارهٔ کسایی » دیوان اشعار » پنجاه سالگیِ شاعر:
زبان پارسی استوار باد تا همانگونه که ما این ابیات کهن را می خوانیم و لذت می بریم نسل های ما بتوانند نوشته ها و درد های ما را بخوانند و ما را بفهمند نرسد روزی که ذلیل کنیم زبان به این زیبایی را
مهدی شیخیانی در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۱۶ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۶۲ - در مدح جلالالوزراء احمدبن مخلص:
با سلام.
در بیت هفتم با توجه به معنی کلمه بوک( باشد که=امیدوارم که=خدا کند که) کلمه مرگ همانطور که وزن را هم به هم ربخته باید اشتباه تایپی باشد و صحیح آن مگر است که در قافیه همین بیت هم آمده.
و معنی بیت به شکل عامیانه این است که : عمر گرامیت را بر خدا کنه و اگر این بشه و اون نشه هدر نده/ که همین باشد نباشد و اگر مگر ها محنت و رنج آفریده برامون. با سپاس
حسن عمرانی فر در ۵ سال و ۵ ماه قبل، دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۳۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۹: