سپهبد بیامد فرستاد کس

به‌نزدیک یاران فریادرس

همی گفت شادی ترا مایه بس

بفردا نگوید خردمند کس

سرانجام زو بهره خاکست و بس

رهایی نیابد ز او هیچ کس

ز گیتی برادر ترا گنج بس

همان کین و آیین به بیگانه کس

بگرز و بخنجر سخن گوی و بس

چرا باشد این روز بر کوه‌کس

به گیتی نباشد کم از طوس کس

که او از در بند چاهست و بس

ازین برف و سرما تو فریادرس

نداریم فریادرس جز تو کس

ازان پس بایران نمانیم کس

چنین است رای خردمند و بس

بلشکر چنین گفت هومان که بس

ازین مهتران مفگنید ایچ کس

نگفتم سه روز این سخن را به کس

مگر پیش دادار فریاد‌رس

همان زنگ زرین و زرین جرس

که اندر جهان آن ندیدست کس

بتاراج بینی همه زین سپس

نه برگردد از رزمگه شاد کس

نباشد جز ایرانیان شاد کس

پی رخش و ایزد مرا یار بس

بپاداش تو نیست‌مان دسترس

زبانها پر از آفرینست و بس

همه مرز را رنج زویست و بس

تو باش اندرین کار فریادرس

نماند بدین رزمگه زنده کس

ترا از هنرها زیانست و بس

بدین بزمگه بر ندیدیم کس

ترا دیدم ای سرو آزاده بس

ز گیتی نبینم همی یار کس

بجز ایزدم نیست فریادرس

بدان تا ز ایرانیان زین سپس

نیارد بتوران نگه کرد کس

مرا خود ز گیتی هم او بود و بس

چه انده گسار و چه فریادرس