بخش ۷ - پناه طوس و گودرز بر کوه هماون، پذیرفتن رای هومان و تاختن او با سیهزار سوار
سپه برنشاند و بنه برنهاد
وزان کشتگان کرد بسیار یاد
ازین سان همی رفت روز و شبان
پر از غم دل و ناچریده لبان
همه دیده پر خون و دل پر ز داغ
ز رنج روان گشته چون پر زاغ
چو نزدیک کوه هماون رسید
بران دامن کوه لشکر کشید
چنین گفت طوس سپهبد بگیو
که ای پر خرد نامبردار نیو
سه روزست تا زین نشان تاختی
بخواب و بخوردن نپرداختی
بیا و بیاسا و چیزی بخور
برامش و جامه بنمای سر
که من بیگمانم که پیران بجنگ
پس ما بیاید کنون بیدرنگ
کسی را که آسودهتر زین گروه
به بیژن بمان و تو برشو بکوه
همه خستگان را سوی که کشید
ز آسودگان لشکری برگزید
چنین گفت کین کوه سر جای ماست
بباید کنون خویشتن کرد راست
طلایه ز کوه اندر آمد بدشت
بدان تا بریشان نشاید گذشت
خروش نگهبان و آوای زنگ
تو گفتی بجوش آمد از کوه سنگ
همآنگه برآمد ز چرخ آفتاب
جهان گشت برسان دریای آب
ز درگاه پیران برآمد خروش
چنان شد که برخیزد از خاک جوش
بهومان چنین گفت کاکنون بجنگ
نباید همانا فراوان درنگ
سواران دشمن همه کشتهاند
وگر خسته از جنگ برگشتهاند
بزد کوس و از دشت برخاست غو
همی رفت پیش سپه پیشرو
رسیدند ترکان بدان رزمگاه
همه رزمگه خیمه بد بیسپاه
بشد نزد پیران یکی مژدهخواه
که کس نیست ایدر ز ایران سپاه
ز لشکر بشادی برآمد خروش
بفرمان پیران نهادند گوش
سپهبد چنین گفت با بخردان
که ای نامور پرهنر موبدان
چه سازیم و این را چه دانید رای
که اکنون ز دشمن تهی ماند جای
سواران لشکر ز پیر و جوان
همه تیز گفتند با پهلوان
که لشکر گریزان شد از پیش ما
شکست آمد اندر بداندیش ما
یکی رزمگاهست پر خون و خاک
ازیشان نه هنگام بیم است و باک
بباید پی دشمن اندر گرفت
ز مولش سزد گر بمانی شگفت
گریزان ز باد اندرآید به آب
به آید ز مولیدن ایدر شتاب
چنین گفت پیران که هنگام جنگ
شود سست پای شتاب از درنگ
سپاهی بکردار دریای آب
شدست انجمن پیش افراسیاب
بمانیم تا آن سپاه گران
بیایند گردان و جنگآوران
ازان پس بایران نمانیم کس
چنین است رای خردمند و بس
بدو گفت هومان که ای پهلوان
مرنجان بدین کار چندین روان
سپاهی بدان زور و آن جوش و دم
شدی روی دریا ازیشان دژم
کنون خیمه و گاه و پردهسرای
همه مانده برجای و رفته ز جای
چنان دان که رفتن ز بیچارگیست
نمودن بما پشت یکبارگیست
نمانیم تا نزد خسرو شوند
بدرگاه او لشکری نو شوند
ز زابلستان رستم آید بجنگ
زیانی بود سهمگین زین درنگ
کنون ساختن باید و تاختن
فسونها و نیرنگها ساختن
چو گودرز را با سپهدار طوس
درفش همایون و پیلان و کوس
همه بیگمانی بچنگ آوریم
بد آید چو ایدر درنگ آوریم
چنین داد پاسخ بدو پهلوان
که بیداردل باش و روشنروان
چنان کن که نیکاختر و رای تست
که چرخ فلک زیر بالای تست
پس لشکر اندر گرفتند راه
سپهدار پیران و توران سپاه
به لهاک فرمود کاکنون مایست
بگردان عنان با سواری دویست
بدو گفت مگشای بند از میان
ببین تا کجایند ایرانیان
همی رفت لهاک برسان باد
ز خواب و ز خوردن نکرد ایچ یاد
چو نیمی ز تیره شب اندر گذشت
طلایه بدیدش بتاریک دشت
خروش آمد از کوه و آوای زنگ
ندید ایچ لهاک جای درنگ
بنزدیک پیران بیامد ز راه
بدو آگهی داد ز ایران سپاه
که ایشان بکوه هماون درند
همه بسته بر پیش راه گزند
بهومان بفرمود پیران که زود
عنان و رکیبت بباید بسود
ببر چند باید ز لشکر سوار
ز گردان گردنکش نامدار
که ایرانیان با درفش و سپاه
گرفتند کوه هماون پناه
ازین رزم رنج آید اکنون بروی
خرد تیز کن چارهٔ کار جوی
گر آن مرد با کاویانی درفش
بیاری، شود روی ایشان بنفش
اگر دستیابی بشمشیر تیز
درفش و همه نیزه کن ریزریز
من اینک پساندر چو باد دمان
بیایم نسازم درنگ و زمان
گزین کرد هومان ز لشکر سوار
سپردار و شمشیرزن سیهزار
چو خورشید تابنده بنمود تاج
بگسترد کافور بر تخت عاج
پدید آمد از دور گرد سپاه
غو دیدهبان آمد از دیدهگاه
که آمد ز ترکان سپاهی پدید
بابر سیه گردشان برکشید
چو بشنید جوشن بپوشید طوس
برآمد دم بوق و آوای کوس
سواران ایران همه همگروه
رده برکشیدند بر پیش کوه
چو هومان بدید آن سپاه گران
گراییدن گرز و تیغ سران
چنین گفت هومان بگودرز و طوس
کز ایران برفتید با پیل و کوس
سوی شهر ترکان بکین آختن
بدان روی لشکر برون تاختن
کنون برگزیدی چو نخچیر کوه
شدستی ز گردان توران ستوه
نیایدت زین کار خود شرم و ننگ
خور و خواب و آرام بر کوه و سنگ
چو فردا برآید ز کوه آفتاب
کنم زین حصار تو دریای آب
بدانی که این جای بیچارگیست
برین کوه خارا بباید گریست
هیونی بپیران فرستاد زود
که اندیشهٔ ما دگرگونه بود
دگرگونه بود آنچ انداختیم
بریشان همی تاختن ساختیم
همه کوه یکسر سپاهست و کوس
درفش از پس پشت گودرز و طوس
چنان کن که چون بردمد چاک روز
پدید آید از چرخ گیتی فروز
تو ایدر بوی ساخته با سپاه
شده روی هامون ز لشکر سیاه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
طوس گیو بیژن پیران هومان افراسیاب کیخسرو رستم (اشاره) گودرز لهاک
هوش مصنوعی: در این بخش از داستان کاموس کشانی، سپاه ایران به رهبری طوس و گودرز به کوه هماون میرسند. آنها از غم ناشی از کشتگان در جنگ و بیخبری پیران و دشمن نگران هستند. طوس به نیروهایش دستور میدهد که استراحت کنند و آماده نبرد شوند، زیرا احتمال میدهد که پیران دشمن به جنگ بیایند. هومان، سردار تورانی، به سپاه خود دستور میدهد که درنگ نکنند و به سمت ایران بیفتند. در نهایت، گودرز و طوس در حال آمادهسازی برای نبرد باقی میمانند و باید تصمیم بگیرند که چگونه با دشمن مقابله کنند. آنها در حال فکر کردن به استراتژیهای جنگ هستند و نگران آمدن رستم از زابلستان به میدان هستند.
هوش مصنوعی: طوس سپاه را سوار کرد و بار و بنه را بست و از کشتهشدگان جنگ با اندوه بسیار یاد کرد.
هوش مصنوعی: سپاه ایران به همین حال شب و روز راه میپیمود؛ دلها پر از غم بود و لبها به خوراکی نرسیده بود.
هوش مصنوعی: چشم همه پر از اشک خونین و دلشان پر از داغ بود و از رنج، جانشان چون پر زاغ تیره و سیاه شده بود.
هوش مصنوعی: چون طوس به نزدیک کوه هماون رسید، لشکر را به دامنهٔ آن کوه برد.
هوش مصنوعی: طوس، سپهسالار، به گیو گفت: ای پهلوان خردمند و نامدار و دلیر.
هوش مصنوعی: سه روز است که اینگونه پیوسته تاختهای و به خواب و خوراک نپرداختهای.
هوش مصنوعی: بیا و بیاسای و چیزی بخور و تن به آرامش و جامهٔ تازه بسپار.
هوش مصنوعی: زیرا یقین دارم که پیران اکنون بیدرنگ برای جنگ به دنبال ما خواهد آمد.
هوش مصنوعی: هر کس از این گروه آسودهتر است، با بیژن بماند و تو خود به بالای کوه برو.
هوش مصنوعی: همهٔ زخمیان را به سوی کوه بردند و از آسودهترها لشکری برگزیده شد.
هوش مصنوعی: گفت: سر این کوه جایگاه ماست و اکنون باید خود را آماده و سامانیافته کنیم.
هوش مصنوعی: پاسداران پیشرو از کوه به دشت آمدند تا دشمن نتواند از کنارشان بگذرد.
هوش مصنوعی: بانگ نگهبانان و صدای زنگها چنان بلند بود که گویی سنگ کوه به جوش آمده است.
هوش مصنوعی: در همان هنگام خورشید از آسمان سر زد و جهان چون دریایی روشن و درخشان شد.
هوش مصنوعی: از سراپردهٔ پیران بانگ و هیاهو برخاست، چنان که گویی از خاک جوشش برمیخیزد.
هوش مصنوعی: پیران به هومان گفت: اکنون برای جنگ نباید چندان درنگ کرد.
هوش مصنوعی: سواران دشمن همه کشته شدهاند و اگر کسی مانده، زخمی از جنگ گریخته است.
هوش مصنوعی: کوس جنگ را نواختند و از دشت غوغا برخاست و پیشروان پیشاپیش سپاه حرکت کردند.
هوش مصنوعی: ترکان به آن میدان نبرد رسیدند و دیدند سراسر آنجا خیمههایی بیسپاه بر جای مانده است.
هوش مصنوعی: مژدهآوری نزد پیران رفت و گفت که در اینجا هیچکس از سپاه ایران نیست.
هوش مصنوعی: از لشکر توران بانگ شادی برخاست و همه گوش به فرمان پیران سپردند.
هوش مصنوعی: پیران سپهسالار به خردمندان گفت: ای موبدان نامدار و هنرمند.
هوش مصنوعی: چه کنیم و رای شما در این باره چیست، اکنون که جای دشمن خالی مانده است؟
هوش مصنوعی: سواران لشکر، از پیر و جوان، همه با شتاب و تندی به پهلوان پاسخ دادند.
هوش مصنوعی: گفتند لشکر ایران از برابر ما گریخت و دشمن بداندیش ما شکست خورد.
هوش مصنوعی: سواران گفتند: اکنون میدان نبرد پر از خون و خاک مانده است و دیگر از ایرانیان جای ترس و نگرانی نیست.
هوش مصنوعی: باید دشمن را دنبال کرد؛ اگر در این کار درنگ کنی، جای شگفتی است.
گریزان از باد چاره ای ندارد جز اینکه به آب وارد شود ( از یک بلا به بلای دیگری روی بیاورد ) . اکنون شتابیدن بهتر از درنگ کردن است .
هوش مصنوعی: پیران پاسخ داد که در هنگام جنگ، شتاب بیجا کار را سست میکند و درنگ گاه بهتر است.
هوش مصنوعی: سپاهی بزرگ مانند دریا نزد افراسیاب گرد آمده است.
هوش مصنوعی: صبر کنیم تا آن سپاه بزرگ و پهلوانان و جنگجویانش به ما برسند.
هوش مصنوعی: پس از آن، از ایرانیان کسی را زنده نمیگذاریم؛ رای خردمندانه همین است و بس.
هوش مصنوعی: هومان به پیران گفت: ای پهلوان، جان خود را برای این کار اینهمه آزرده مکن.
هوش مصنوعی: سپاه ایران با آن نیرو و جوش و خروش چنان بود که دریا از آنان تیره و آشفته میشد.
هوش مصنوعی: اکنون خیمهها و تخت و سراپردههایشان همه بر جای مانده و خودشان از آنجا رفتهاند.
هوش مصنوعی: بدان که این رفتن از ناچاری است و بهیکباره به ما پشت کرده و گریختهاند.
هوش مصنوعی: نباید بگذاریم نزد کیخسرو برسند و در درگاه او سپاهی تازه گرد آورند.
هوش مصنوعی: رستم از زابلستان به جنگ خواهد آمد و این درنگ زیانی سهمگین برای ما خواهد داشت.
هوش مصنوعی: اکنون باید آماده شد و تاخت و نیرنگ و چارههای جنگی به کار برد.
هوش مصنوعی: گودرز را همراه سپهسالار طوس، با درفش فرخنده و پیلان و کوسهایشان،
هوش مصنوعی: همه را بیتردید به دست میآوریم؛ اما اگر اینجا درنگ کنیم بد خواهد شد.
هوش مصنوعی: پیران به هومان پاسخ داد: هوشیار و روشنبین باش.
هوش مصنوعی: چنان کن که بخت نیک و رای تو میگوید، زیرا گردون فرمانبر توست.
هوش مصنوعی: آنگاه پیران سپهسالار و سپاه توران به راه افتادند.
هوش مصنوعی: پیران به لهاک فرمود: اکنون درنگ مکن و با دویست سوار روانه شو.
هوش مصنوعی: به او گفت کمربند از میان مگشای و آسوده مباش، و ببین ایرانیان کجا هستند.
هوش مصنوعی: لهاک چون باد میتاخت و از خواب و خوراک هیچ یاد نکرد.
هوش مصنوعی: چون نیمی از شب تاریک گذشت، دیدهبانان ایرانی او را در دشت تاریک دیدند.
هوش مصنوعی: از کوه بانگ و صدای زنگ برخاست و لهاک جای ماندن ندید.
هوش مصنوعی: لهاک از راه نزد پیران بازگشت و او را از سپاه ایران آگاه کرد.
هوش مصنوعی: گفت که ایرانیان در کوه هماون هستند و راه رسیدن آسیب را بر خود بستهاند.
هوش مصنوعی: پیران به هومان فرمان داد که زود دست به عنان و رکاب ببرد و آمادهٔ تاختن شود.
هوش مصنوعی: هر چند سوار که لازم است از لشکر و از پهلوانان سرکش و نامدار با خود ببر.
هوش مصنوعی: زیرا ایرانیان با درفش و سپاه خود به کوه هماون پناه بردهاند.
هوش مصنوعی: اکنون رنج این جنگ بر دوش تو میافتد؛ خردت را تیز کن و برای کار چارهای بجوی.
هوش مصنوعی: اگر آن مرد درفشدار را با درفش کاویانی به چنگ آوری، چهرهٔ ایرانیان از غم و شکست کبود میشود.
هوش مصنوعی: اگر با شمشیر تیز بر آنان دست یافتی، درفش و همهٔ نیزههایشان را ریزریز کن.
هوش مصنوعی: من هم بیدرنگ، مانند باد تند، از پی تو میآیم.
هوش مصنوعی: هومان از لشکر سیهزار سوار سپردار و شمشیرزن برگزید.
هوش مصنوعی: چون خورشید تابان تاج خود را نمایان کرد و روشنی سپیدش را بر آسمان گسترد، یعنی سپیده دمید.
هوش مصنوعی: از دور گرد سپاه پدیدار شد و فریاد دیدهبان از دیدهگاه برخاست.
هوش مصنوعی: دیدهبان گفت سپاهی از ترکان پیدا شده که گرد آن تا ابر سیاه بالا رفته است.
هوش مصنوعی: طوس چون این را شنید جوشن پوشید و بانگ بوق و صدای کوس برخاست.
هوش مصنوعی: همهٔ سواران ایران گروهگروه پیش کوه صف کشیدند.
هوش مصنوعی: هومان چون آن سپاه بزرگ و آمادگی سرداران برای به کار بردن گرز و تیغ را دید،
هوش مصنوعی: به گودرز و طوس گفت: شما با پیل و کوس از ایران بیرون آمدید،
هوش مصنوعی: تا به سوی سرزمین ترکان برای کینخواهی بیایید و لشکر به آن سو بتازانید.
هوش مصنوعی: اکنون مانند شکار کوهی به کوه پناه بردهای و از پهلوانان توران به ستوه آمدهای.
هوش مصنوعی: آیا از این کار شرم نمیکنی که خوردن و خواب و آرامت بر کوه و سنگ شده است؟
هوش مصنوعی: فردا که آفتاب از کوه برآید، این پناهگاهت را از خون مانند دریایی میکنم.
هوش مصنوعی: آنگاه خواهی دانست که این جا جای درماندگی است و باید بر این کوه سنگی گریست.
هوش مصنوعی: هومان شتر سواری تندرو را زود نزد پیران فرستاد و پیغام داد که وضع جز آن است که میپنداشتیم.
هوش مصنوعی: نقشهای که کشیدیم و به گمان آن آهنگ تاختن بر آنان کردیم، با واقعیت فرق داشت.
هوش مصنوعی: همهٔ کوه پر از سپاه و کوس است و درفش پشت سر گودرز و طوس برافراشته است.
هوش مصنوعی: چنان کن که چون سپیدهٔ روز بدمد و خورشید گیتیافروز از آسمان پیدا شود،
هوش مصنوعی: تو با سپاه آماده اینجا باشی، چنان که دشت از انبوهی لشکر سیاه شده باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.