دل شکسته که مرهم نهد دگربارش؟

یتیم خسته که از پای برکند خارش؟

خدنگ درد فراق اندرون سینهٔ خلق

چنان نشست که در جان نشست سوفارش

چو مرغ کشته قلم سر بریده می‌گردد

[...]

‌خواست تا در درون شلوارش

‌دَربَرد تیر تا به سوفارش

سنگک کوچکی ز منقارش

کمتر از فندقی است مقدارش

ای خنک آنکه حق بود یارش

گرم باشد همیشه بازارش

ذکر اسرار و لطف انوارش

ذکر آن کشف ها ز دیدارش

که چسان است و چیست مقدارش

نزد او روشن است معیارش

کرم خوردی و درون انبارش

کی بماندی به عالم آثارش

ره بریدیم خوش ز گفتارش

بسوی منزل پر انوارش

مانده مدهوش و خیره در کارش

همه گویان که نیست کس یارش

مسکین دلِ بی چاره کز دست بشد کارش

در واقعه یی بینم هر روز گرفتارش

توبه نکند هرگز ور نیز کند روزی

شب را ز قضا باشد بشکسته دگر بارش

هر شوخ که پیش آید وز غمزه کند میلی

[...]

فکن ای بخت یک ره استخوانم زیرِ دیوارش

که غوغایِ سگان از حال من سازد خبردارش

به سینه داغِ بالایِ الف سوزم که پیشِ او

چو سر پیش افکنم بینم در آن آیینه رخ سارش

به عالم می فروشد هر دمم سودایِ زلفِ او

[...]

که می آرد به دل پیغامِ یارش

که باد از صدقِ دل جانم نثارش

نیارامد دلم تا روزِ محشر

مگر آن شب که گیرم در کنارش

غلامِ نکهتِ بادِ صبایم

[...]

مستی گرفت شیوه آن چشم پر خمارش

شد ختم جان فزایی بر لعل آبدارش

تا باغ حسن گیرد نزهت، قضا نهاده

سروی ز قامت او بر طرف جویبارش

افزود مهرش آندم دل را که بی حجابی

[...]

سریر شرع، تخت پائدارش

به تختش چار عمده چار یارش

بسوز دل گرفت اندر کنارش

فشاند از دیده گرد سر نثارش

کلید راستی در شد به کارش

میسر گشت فتح کارزارش

کسی کز وام شیرین شد شمارش

همیشه تلخ باشد روزگارش

چو بر کارش فتادی چشم یارش

یکی را ده شدی نیروی کارش

بخار باده در سر کرد کارش

صداع انگیز شد مغز از خمارش

صواب آن دید رای هوشیارش

که ندهد راه در ایوان بارش