مریم در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۴۰ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۴:
در رمضان نیز «چشم شوخ» تو مست است
یوسف در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۰۷ دربارهٔ کمالالدین اسماعیل » غزلیات » شمارهٔ ۳۴:
در مصرع دوم بیت دوم نیاسد احتمالاً نادرست باشد چون با قافیه بقیه مصرعها هماهنگ نیست
سمیرا شیری در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۵۹ دربارهٔ سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب الخامس فی فضیلة العلم، ذکر العلم اربح لانّ فضله ارجح » بخش ۹ - حکایت در کمال عشق و عاشقی:
با سلام و وقت بخیر
ببخشید معنی مصرع آخر بیت آخر " پشه را عشق باشه گیر کند" چی میشه؟
کاظم ایاصوفی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۲۳ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶۲:
بیت ششم مصراع دوم ناله صحیح است نه نامه
حسین سلطانی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۲۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۹:
با سلام و احترام به همگی
به نظرم بیتِ آخر در مصرع آخر، شاعر گفته:
از که میپرسی دورَزروزگاران را چه شد؟
یعنی من از روزگار دورم تو از کی میپرسی اونا که دور از روزگاران را چه شدن؟
یا همه اونا که میدونن دور از روزگاران هستند تو از کی میپرسی که دور از روزگاران را چه شد؟
دلیلم اینه که تو تموم ابیات دسته ای از افراد رو نام میبره. دلیلی نداره تو بیت آخر به دور روزگاران اشاره کنه. “ دورَز روزگاران “ درسته
حسین سلطانی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۱۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۹:
با سلام و احترام به همگی
به نظرم بیتِ آخر در مصرع آخر، شاعر گفته:
از که میپرسی دورَزروزگاران را چه شد؟
یعنی من خودم دورزروزگارو
بشیر رحیمی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۴:۲۸ دربارهٔ همام تبریزی » غزلیات » شمارهٔ ۱:
کلمهی "ما" در مصراع دوم بیت هفتم، اضافه است.
گل ز کجا وین همه مایهی حسن از کجا؟
بشیر رحیمی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۴:۲۲ دربارهٔ همام تبریزی » رباعیات » شمارهٔ ۹۵:
در مصرع سوم، یک "و" اضافه است.
هم سرو روان، هم مه تابان منی
بشیر رحیمی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۴:۱۶ دربارهٔ همام تبریزی » رباعیات » شمارهٔ ۸۰:
مصراع سوم با اصل مطابقت داده شود. احتمال میدهم این گونه باشد:
نتوان به زبان، شرح فراقت دادن
بشیر رحیمی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۳:۵۹ دربارهٔ همام تبریزی » رباعیات » شمارهٔ ۲۲:
مصراع دوم را با اصل، مطابقت بدهید. به نظرم ایرادی دارد. یک هجا کم است.
بشیر رحیمی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۳:۵۵ دربارهٔ همام تبریزی » رباعیات » شمارهٔ ۲۰:
در مصراع اول، کلمهی "خون" را به "چون" اصلاح بفرمایید.
ای باد مراغه! حال خویشان چون است؟
بشیر رحیمی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۳:۵۱ دربارهٔ همام تبریزی » رباعیات » شمارهٔ ۱۰:
مصراع نخست، یک هجا اضافه دارد. فکر کنم ب از "بشولیده" حذف شود، درست میشود. باید به اصل مراجعه شود.
دوشش دیدم زلف شولید و مست
بشیر رحیمی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۳:۴۷ دربارهٔ همام تبریزی » رباعیات » شمارهٔ ۹:
مصراع نخست، چیزی کم دارد؛ یک هجا قبل از کلمهی "مست". احتمال میدهم "سرمست" بوده باشد. لطفا به اصل مراجعه و تصحیح فرمایید.
بشیر رحیمی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۳:۴۴ دربارهٔ همام تبریزی » رباعیات » شمارهٔ ۸:
آقای مهدی گرامی. شما بیت دوم این رباعی را به نفع خود مصادره و تغییر دادهاید. آنگاه شرح هم نوشتهاید!
بشیر رحیمی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۳:۳۸ دربارهٔ همام تبریزی » رباعیات » شمارهٔ ۶:
مصراع دوم، یک هجای بزرگ اضافه دارد. فکر کنم کلمهی "این" برداشته شود. هم وزن درست میشود و هم به معنا ضرری نمیرساند.
به اصل، مراجعه شود.
سید محسن در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۴۲ دربارهٔ شاه نعمتالله ولی » قطعات » قطعهٔ شمارهٔ ۶۶:
این چنین راه ملک در بندند----درست است
سید محسن در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۲۶ دربارهٔ شاه نعمتالله ولی » قطعات » قطعهٔ شمارهٔ ۴۹:
جام بشکست و نه شراب بماند---با توجه به مصرع اول و کل شعر درست است
سید محسن در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۲۳ دربارهٔ شاه نعمتالله ولی » قطعات » قطعهٔ شمارهٔ ۴۸:
....زحال میر تیمور------معنا دار تر است
سید محسن در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۰۹ دربارهٔ شاه نعمتالله ولی » قطعات » قطعهٔ شمارهٔ ۲۲:
ببخشید ----زمستان در پیام قبل درست است لطفا هر دو پیام را حذف بفرمائید
حمیدرضا مقراضی در ۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۳۴ دربارهٔ سلمان ساوجی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۳: