سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۱۰ در پاسخ به مسعود دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۳:
پروین قوامی در ۱۰ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۳۴ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۲ - قصهٔ خورندگان پیلبچه از حرص و ترک نصیحت ناصح:
سربهسر، گوشست و چشم است این نبی / تازه زو ما، مُرضِعست او، ما صَبی
مصرع دوم: ما از او تازه میشویم؛ چرا که او چون دایه است و ما کودک شیرخواره.
پروین قوامی در ۱۰ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۳۱ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب دوم در احسان » بخش ۶ - حکایت ممسک و فرزند ناخلف:
در شرح بوستان از مرحوم خزائلی،در ادامه، این ابیات ذیل عنوان حکایت 4 آمده است:
به دنیا توانی که عقبی خری/ بخر جان من ور نه حسرت بری
چنان خورد و بخشید کاهل نظر / ندیدند از آن عین با او اثر
به آزادمردی ستودش کسی/ که در راه حق سعی کردی بسی
همیگفت سر در گریبان خجل/ چه کردم که بر وی توان بست دل؟
امیدی که دارم به فضل خداست/ که بر سعی خود تکیه کردن خطاست
طریقت همین است کاهل یقین/ نکو کار بودند و تقصیر بین
مشایخ همه شب دعا خواندهاند/ سحرگاه سجاده افشاندهاند
مقامات مردان به مردی شنو/ نه از سعدی، از سهروردی شنونیز مرحوم خزائلی، با عنوان حکایت 5 این ابیات را آورده است که در جلدهای تازه از بوستان سعدی یافت نشد:
مرا شیخ دانای مرشد شهاب/ دو اندرز فرمود بر روی آب
یکی آنکه در جمع بدبین مباش/ دویم آنکه در نفس خودبین مباش
شنیدم که بگریستی شیخ زار/ چو برخواندی آیات اصحاب نار
شبی دانم از هول دوزخ نخفت/ به گوش آمدم صبحگاهی که گفت
چه بودی که دورخ زمین پر شدی/ مگر دیگران را رهایی بُدی
کسی گوی دولت ز میدان ربود/ که در بند آسایش خلق بودشرح بوستان سعدی، دکتر محمد خزائلی، چاپ سوم، 1356، ص 170-171
سید محمد طاها صحت بخش در ۱۰ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۱۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۹:
چو پردهدار به شمشیر میزند همه را
کسی مُقیمِ حریمِ حَرَم نخواهد ماند
میشه تفسیر و معنی و مفهوم این بیت را اگر کسی می داند بگوید
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۰ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۱۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۲:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۲
عَقبهی دیگر نباشد، روحِ از تن رَسته را
نیست بیمِ سوختن، دودی ز آتش جَسته راشِکوه از گردون، دلیلِ تنگدستیهایِ ما ست
ناله در پرواز باشد، طایرِ پَربَسته راانتظامِ عافیت، از عالمِ کَثرت مخواه
بیثبات است اعتبارِ رنگ و بو، گل دَسته راهمچو سرو آزادگان را، قیدِ الفت راستیست
خطِّ مِسطَر دام باشد، مِصرعِ برجَسته رااز زبانِ چرب و نرمِ خلق دارم وحشتی
کز دهانِ شیر نشناسم، دهانِ پِسته راجوهرِ وارستِگان، مشکل اگر مانَد نهان
راه در چشم است، گَردِ بر زمین ننشَسته رااز شکستن، دل نمیافتد ز چشمِ اعتبار
کَس نمیخواهد تهِ پا، شیشه ی بشکَسته راموج چون با یکدگر جوشید، گوهر میشود
دل توان گفتن، نفَسهایِ به هم پیوَسته راغنچهها، در بسترِ زخمِ جگر آسودهاند
ای نسیم آتش مزَن، دلهایِ الفت خَسته راباکلامِ آبدارَت، کِی رسد لافِ گهر
بیدل اینجا اعتباری نیست، حرفِ بَسته را
حسن محمد خانی در ۱۰ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱:
سلام و عرض احترام
در بیت اول ،مصرع اول ،
چرا جناب حافظ از حرف اضافه "در" استفاده کرده؟
یارب این تاثیر دولت از* کدامین کوکب است
باتوجه به کل بیت که این شب را همتای شب قدر میداند، یعنی که مبالغه است که این شب بسیار شب خوبی است
پس میگوید این دولت و خوشحالی و نعمتِ اکنون من منشاش کدام ستاره است؟
و منشا را با "از" میگویند
بهعبارت دیگر، اینجا "تاثیر" به معنیِ "تاثیرپذیری" است و حرف اضافه آن "از"
و اگر حرف اضافه "در" باشد، آن موقع معنی آن "تاثیرگذاری" میشود
یارب این تاثیر دولت در کدامین کوکب است؟= این خوشبختی در کدام کوکب تاثیر میگذارد و آن را دچار تحول میکند؟
اما این معنا به بیت نمیخورد!
فتانه علی زاده در ۱۰ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۳۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳:
درود بر اساس نسخه قزوینی انتشارات زوار که فرمودین منبع کاغذی گنجور هست، شماره این غزل ۱۴۲ هست
ابراهیم احمدی در ۱۰ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۵:
چو باد، عزمِ سرِ کویِ یار خواهم کرد / نفس به بویِ خوشش مُشکبار خواهم کرد
در فلسفه اشراق، روح انسان (نفس ناطقه) غریب و دورافتاده از وطن اصلی خود (عالم ملکوت) است. «عزم کردن» در اینجا یعنی عبور از مرتبه غفلت و ورود به نخستین منزل سلوک یعنی «یقظه» (بیداری). «باد» (نسیم رحمانی) نماد «جذبهی الهی» است که حجابهای مادی را میشکافد. حافظ میگوید حرکت من، حرکتی مادی و زمینی نیست؛ بلکه روحی است که به سرعتِ باد، از قفس تن رها میشود. «نفس» در لایه اول یعنی دم و بازدم، اما در لایه تاویلی یعنی «جانِ انسان». بوی خوش معشوق همان «نفخهی الهی» است. وقتی سالک بوی حق را استشمام میکند، تمام وجودش (سخنانش، افکارش و رفتارش) معطر به صفات الهی میشود؛ یعنی انسان مظهر تجلی اسما و صفات خدا میشود.
به هرزه بی می و معشوق عمر میگذرد / بِطالتم بس از امروز کار خواهم کرد
حافظ عمرِ صرفشده در مادیات را «عدم» و نابودی میداند. زنده بودن واقعی زمانی است که روح با «مبدأ هستی» متصل باشد. «می» نماد معرفت شهودی و مستیِ سُکرآورِ عرفانی است که عقل مصلحتاندیش را مهار میکند. «معشوق» همان حقیقت مطلق (ذات حق) است. زندگی بدون این دو، هبوط در حیوانیت و بطالت است. «امروز» اشاره به «ابنالوقت» بودن عارف دارد. صوفی در گذشته و آینده زندگی نمیکند؛ او در «حالِ دائم» (سرمدیت) است. «کار کردن» یعنی آغاز جهاد اکبر و صیقل دادن آینه دل برای انعکاس نور حق.
هر آبروی که اندوختم ز دانش و دین / نثارِ خاکِ رهِ آن نگار خواهم کرد
«دانش و دین» در اینجا نماد «عقلِ استدلالی» (فلسفه مشاء) و «شرعِ قشری» است. این دو برای انسان «شخصیت اعتباری» و «منِ دروغین» (اِنیّت) میسازند که بزرگترین حجاب میان انسان و خداست (حجابِ علم و طاعت). «خاکِ ره» یعنی «مقام فنا و نیستی محض». سالک تا زمانی که به علم خود، به زهد خود و به دینداری خود مغرور است، در دایره «خودپرستی» است نه «خداپرستی». حافظ میگوید من تمام این سرمایههای ذهنی و اجتماعی را قربانی میکنم تا به «فقرِ حقیقی» (تهی شدن از خود و پر شدن از خدا) برسم.
چو شمعِ صبحدمم شد ز مهر او روشن / که عمر در سر این کار و بار خواهم کرد
این یکی از شاهکارهای نمادین حافظ است. شمع صبحدم در آستانه طلوع خورشید است؛ او هنوز کورسویی دارد، اما با آمدن خورشید، نورش ناپدید و بیاثر میشود. شمع صبحدم نماد «نَفْسِ سالک در مرتبه فنا» است. مهر هم به معنای خورشید است و هم عشق. با تجلی نور ذات حق (خورشید)، هستیِ مجازی سالک (نور شمع) محو میشود تا در هستی اصیل خداوند بقا یابد. این بیت بیانگر حالت «محو و سُکر» است. عارف با دیدن طلوع حقیقت، چنان غرق در کل میشود که تصمیم میگیرد تمامِ ابدیتِ خود را (که با کلمه عمر به آن اشاره شده) وقف این اتحاد و یگانگی (کار و بار) کند.
به یادِ چشم تو خود را خراب خواهم ساخت / بنایِ عهدِ قدیم استوار خواهم کرد
چشم معشوق نماد «عینِ عنایت» و «جذبهی مالامال از قهر و لطف الهی» است. «خراب شدن» یعنی ویران شدن ساختار عقل جزئی و فروپاشی کالبد جسمانی و نفسانی. تا زمانی که این بنایِ خودخواهی ویران نشود، گنجِ معرفت نمایان نمیشود (گنج در ویرانه است). «عهد قدیم» اشاره مستقیم به آیه الست (ألَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَی). در نگاه فلسفه افلاطونی و عرفان اسلامی، روح انسان پیش از آمدن به این جهان مادی، در عالم ذر با خدا پیمان عشق بسته بود. هبوط در دنیا باعث فراموشی آن عهد شد. حافظ میگوید من با مستیِ عرفانی، عقل دنیویام را ویران میکنم تا آن حافظه ازلی و عهدِ باستانی روحم با خدا دوباره زنده و استوار شود.
صبا کجاست؟ که این جانِ خون گرفته چو گُل / فدای نَکهَتِ گیسویِ یار خواهم کرد
در اصطلاحات عرفانی، گیسو به دلیل سیاه، پیچیده و طولانی بودن، نماد «عالم کثرت»، «حجابهای ظلمانی» و «تنوع تجلیات الهی در جهان ماده» است. «نَکهَت» (بوی خوش) گیسو، همان ردّ پای خداوند در پدیدههای جهان است. گل سرخ نماد دلی است که از ریاضت و تجلیاتِ جلالیِ حق، خونین و چاکچاک شده است (مرگِ اختیاری یا شهادت عرفانی). سالک عمیقاً مشتاق است که جان و هستی محدود خود را فدا کند تا حقیقتِ پنهان در پشتِ کثرتهای این جهان را درک کند. او مایل است در مسیر این طلب، به فنای مطلق (پرپر شدن گل) برسد.
نفاق و زَرق نبخشد صفایِ دل حافظ / طریقِ رندی و عشق اختیار خواهم کرد
نفاق و زرق (ریاکاری دینی و زهد فروشی) بزرگترین بیماریهای اپیستمولوژیک (شناختی) و اخلاقی جامعه هستند. تظاهر به پاکی، «دل» را که تجلیگاه خداست، تاریک و صفتِ آینهگون بودن آن را نابود میکند. «رندی» در لایه پنهان خود، یک نظام سلوکیِ ملامتی است. رند کسی است که قیدِ تمام تعلقات، عادات، عباداتِ کاسبکارانه و مصلحتهای عاقلانه را زده است. او آزادِ مطلق است. حافظ در بیت آخر فصل الخطاب فلسفه خود را تبیین میکند: تنها راه نجات روح و رسیدن به صفای باطن، پاک کردن دل از هرچه غیر خداست (تخلیه)، و پر کردن آن با عشقِ بیقید و شرط (تحلیه). رندی یعنی شکستن بتِ «خودِ مذهبی» و «خودِ اجتماعی» برای رسیدن به خدای حقیقی.
خلاصه غزل در یک جمله:
این غزل، سیر و سلوکِ روح از مرتبه بیداری و توبه از بیهودگی (ابیات ۱-۲)، عبور از حجاب علم و دینِ قشری (بیت ۳)، رسیدن به مقام فنا و زنده شدن عهد ازلی (ابیات ۴-۵)، پذیرش رنجِ عشق (بیت ۶) و در نهایت، سکونت در مقامِ رندی و اخلاصِ محض (بیت ۷) است.
Amir Ak در ۱۰ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۷:۰۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۱:
در خصوص بیت هرچند مفلسم نپذیریم عقیق خرد
کان عقیق نادر ارزانم آرزوست به نظر بنده مصراع دوم با سکوت نادر و ارزانم آرزوست خوانده شود درست تر مینماید ارزان به معنای ارزانی شدن هست در اینجا نه با ارزش درواقع
کان عقیق نادرْ،ارزانم آرزوست
استاد.میراحمدی در ۱۰ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۳۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۲:
غزلی عرفانی و بسیار عالی که متاسفانه در وقتی دیگر و به ضرورتی بیت مدحی به آن افزوده شده است
استاد.میراحمدی در ۱۰ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۱۱ در پاسخ به دکتر حافظ رهنورد دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۲:
ابیات 3 و 5 و 6 به یک دیوان می ارزند جناب دکتر
ابیات دیگر هم سرپا هستند
کجای این غزل ضعیف است ؟!
از قضا شما دست گذاشته اید روی یکی از بهترین غزلهای خواجه و چنین ادعا میکنید
دکتر حافظ رهنورد در ۱۰ روز قبل، شنبه ۱۶ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۱۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۲:
غزلی متوسط با استعارههایی تکراری را خواندیم. غزلی که خواجه در اواخر عمرش سروده است و مدام تکرار موتیف خال و زلف و چهره را اشاره کرده.
به هر حال میدانیمکه خواجه در اواخر عمر .... بگذریم...
به قول خودش آسمان کشتی ارباب هنر میشکند...
Parvin Akbari در ۱۰ روز قبل، شنبه ۱۶ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۲۸ دربارهٔ سام میرزا صفوی » تذکرهٔ تحفهٔ سامی » صحیفهٔ اول در ذکر سلاطین » ۱۴- سلطان سلیم:
شبی ابلیس از آن راهِ طوافِ کعبه میشد مست
به سویِ خانهی معشوق، سر و پا در تب و در بست
خلایق جمله در طواف، زِ غفلت بر سرِ تزویر
زِ کینهی کهنه در جان و زِ دشنام و بلا مست
چو بگرفتند راهش را، به سنگ و طعنه آویختند
که ای ملعونِ دورافتاده، کو پندار و کو دست؟
برآورد آن ستمدیده، فغان از دردِ جانسوزش:
من اندروادیِ عشقِ خدا بودم، شما در پست
چرا سنگم زنید اینسان، اگر من راندهی اویم
خدا این خواست، نه دستِ شما در این وادیِ پست
شما کورید و غافل، از آن سویِ حقیقت دور
مرا خواندید گمراه و به خود بر بستهاید دست
من اندر یادِ معشوقم، شما در بندِ اوهامید
نبینید حق و حقجویی، بر این جهلستتان هست
خدا خاکیست و عادل، شما ظالم به مخلوقید
خود اندر کبرِ خود غرقید و بر ما میزنید شست
به جانِ پاکِ حق سوگند، سلیمی، این سخن حق است
شناختید عیبِ خود را باز، که این است عیبِ پیوست
« سلطان یاووز سلیم »
تاریخچهٔ پنهانِ کُدِکسِ دیوانِ یاووز سلطان سلیم
از پیدایش، انتقال و کشفِ نسخهای رازآلود در بایگانی شرقی واتیکان
عنوان لاتین: Codex Divani Yavuz Selim
عنوان فارسی: کُدِکسِ دیوانِ یاووز سلطان سلیم
شناسهٔ: ASV — Orientalia — Selim I — Cod. 01
زبان نسخه: فارسی
خط: نستعلیق
تاریخ انتساب مجموعه: ۹۲۶ هجری قمری، مطابق با ۱۵۲۰ میلادی
موضوع: اشعار فلسفی، عرفانی، حکمی و تأملات سلطان سلیم دربارهٔ عقل، ایمان، کفر، عشق، فنا، مرگ و حقیقت
بخش مورد پژوهش: غزلیات، غزل شمارهٔ ۶۴۷ در فهرست مصحح
---
پیدایش دیوان در خلوتِ دربار عثمانی
در واپسین سالهای سلطنتِ یاووز سلطان سلیم، هنگامی که غبارِ جنگها فرو مینشست و سکوتِ شب بر کاخهای عثمانی سایه میافکند، گویند سلطان را خلوتی بود آکنده از کتاب و دفتر؛ خلوتی که در آن نه صدای سپاهیان شنیده میشد و نه بانگِ طبلِ فتح، بلکه گفتوگوی عقل با نفس و مناظرهٔ ایمان با پرسش برپا بود.
در آن مجلس، دفترهایی از حکمتِ زکریای رازی، رباعیاتِ حکیم عمر خیام، کلماتِ ابوالعلاء معرّی و حکایتهای عرفانیِ منصور حلاج در کنار اشعار مولانا جای داشت.
سلطان، فرمان داد تا برخی از اندیشهها و اشعار پراکندهاش در دفتری گرد آورند. نه برای آنکه نام خویش را بر تارکِ حکمت بنشاند، بلکه برای آنکه سیرِ جانِ خویش را از پرسش تا معرفت، از حیرت تا عشق، و از خودبینی تا فنا ثبت کند.
در صدرِ دفتر، کاتب چنین نوشت:
«این دفتر، نه دیوانِ پادشاهی است و نه نامهٔ لشکرکشی؛ این دفتر، حکایتِ پادشاهی است که در میدانِ نفس، هزار بار شکست خورد تا مگر یک بار بر خویشتن ظفر یابد.»
و در زیر آن، این بیت به خطی خوش ثبت شده بود:
به تختِ سلطنت، دل را اسیرِ جاه نخواهم کرد
که بیتختی توان دیدن، جهان را از دری دیگر
آخرین برگ و خاموشی سلطان
در سال ۹۲۶ هجری قمری، پس از درگذشت سلطان سلیم، دفترهای خلوتِ او به دست یکی از دبیرانِ دربار افتاد. نام آن دبیر در نسخهٔ اصلی محو شده است؛ اما در حاشیهٔ برگ پایانی، عبارتی باقی مانده که سرنخِ نخستین انتقال نسخه شمرده میشود:
«آنچه سلطان در خلوت نگاشت، به فرمانِ وارثان از میان نرود؛ که گاه سخنی که در زمانِ خویش خاموش ماند، در روزگاری دیگر چراغِ اهلِ نظر گردد.»
دبیر پس از مقابلهٔ اوراق، نسخهای پاکیزه فراهم آورد و در انجامهٔ آن نوشت:
«تمّ الکتاب بعون الملک الوهاب، و قد جُمِعَت هذه الأوراق من متفرّقات دیوان السلطان سلیم خان، سنة ستّ و عشرین و تسعمائة.»
ترجمه: این کتاب به یاری خداوند بخشنده به پایان رسید و این اوراق از نوشتههای پراکندهٔ دیوان سلطان سلیم گردآوری شد، در سال نهصد و بیست و شش هجری.
تاریخ ۹۲۶ تاریخِ گردآوری نسخه است، نه لزوماً تاریخ سرودن همهٔ اشعار.
سفر از استانبول به سرزمینِ فرنگ
چند دهه پس از آن، نسخه به دست یکی از بازرگانانِ کتاب و کاغذ افتاد که میان استانبول، ونیز و شهرهای ایتالیا رفتوآمد داشت. نام او «یوسف بن عبداللطیف تبریزی» است؛ شخصیتی که زبان فارسی و ترکی و اندکی ایتالیایی میدانست.
او در یادداشتی که بعدها به نسخه پیوست، چنین نوشته بود:
«این دفتر را نه به بهای زر، که به بهای روزهای بسیار جستوجو به دست آوردم. صاحبِ نخستین، از عرضهٔ آن بیم داشت؛ زیرا در آن، سخنانی بود که هر خواننده را به تأمل در بابِ ایمان و انکار، نبوت و عقل، و ظاهرِ عبادت و باطنِ عشق وامیداشت.»
یوسف، نسخه را به یک مجموعهدارِ ایتالیایی سپرد. پس از درگذشت آن مجموعهدار، نسخه به همراه چند کتاب فارسی و عربی وارد مجموعهای شد که سرانجام به کتابخانهٔ واتیکان انتقال یافت.
بایگانی شرقی و نامِ بینشان
در قرن هفدهم میلادی، نسخه در میان مجموعهای از کتابهای شرقی قرار گرفت. فهرستنویسی، آن را نه با نام سلطان سلیم، بلکه با عنوانی کوتاه و مبهم ثبت کرد:
«Liber Persicus, carmina regis Selim.»
یعنی: کتاب فارسی، اشعار پادشاه سلیم.
در قرنهای بعد، به سبب آسیبِ جلد و محو شدنِ نامِ کاتب، نسخه در فهرست بهدرستی شناخته نشد. نام سلطان در برگ نخست باقی بود، اما بخشی از آن زیر لکهٔ مرکب و آثار رطوبت پنهان مانده بود.
در سال ۱۹۲۴ میلادی، پژوهشگری به نام «مارکو ونتوری»، هنگام بررسی مجموعهای از نسخههای شرقی، به این دفتر برخورد. او در گزارش خود نوشت:
«در میان اوراقِ فارسی، دفتری یافتم که نامِ سلیم بر آن آشکار است؛ اما اشعارش با تصویرِ معمولِ یک پادشاهِ جنگاور سازگار نمینماید. در این دفتر، پادشاه بیش از آنکه از فتحِ ممالک سخن گوید، از فتحِ نفس مینویسد.»
کشفِ غزل ششصد و چهل و هفتم
در بخش پایانی دفتر، چند برگ به هم چسبیده بود. پس از بازشدنِ آنها، غزلی پدیدار شد که فهرستنویس آن را غزل شمارهٔ ۶۴۷ نامید.
این شماره، شمارهگذاریِ پژوهشگر آن است، نه شمارهای که در زمان سلطان بر نسخه نوشته شده باشد.
موضوع غزل، ابلیس و نسبتِ او با عشق، تکبر، عبادت و داوریِ انسانهاست.
در حاشیهٔ آن، به خطی متفاوت، چنین آمده بود:
«هذا القول من عجائب النظر؛ فإنّ المرء قد یطوف بالبیت و قلبه فی غیر البیت، و قد یُتَّهَمُ البعید و یُترَکُ القریب من عیب نفسه.»
ترجمه: این سخن از شگفتیهای اندیشه است؛ چه بسا آدمی بر گرد خانه طواف کند و دلش در جایی دیگر باشد، و چه بسا دورافتادهای متهم شود و نزدیکتر از او از عیب خویش غافل بماند.
---
دفتر اشعار و منابع
۱. حکمتِ زکریای رازی؛ دفترِ میزانِ عقل
عنوان: Risāla-yi Mīzān al-ʿAql
ترجمه: رسالهٔ میزان عقل
انتساب: زکریای رازی
محل اشاره در کدکس: برگ ۱۲، حاشیهٔ راست
سلطان از این رساله چنین برداشت میکند که هیچ دعویای نباید از سنجش عقلانی معاف باشد.
بیت منسوب به سلطان:
به قفلِ عقل، کلیدِ راز گشاد آن حکیمِ رازی
که کاشفِ هر راز آمد، زکریای رازی
و در ادامه:
ز شک، آیینهای سازم که رویِ عقل بنماید
که بیپرسش نگردد روشن، این اسرارِ پنهانی
۲. حکمتِ خیام؛ دفترِ حیرت و گذرِ عمر
عنوان: Daftar-i Ḥayrat va Fanā
ترجمه: دفتر حیرت و فنا
انتساب: برگرفته از تأملات سلطان دربارهٔ خیام
محل اشاره: برگ ۲۱، حاشیهٔ پایانی
سلطان از خیام میآموزد که عمرِ آدمی کوتاه است و یقینِ بیتفکر میتواند به غرور بدل شود.
بیت:
جهان گذرگهِ ماست و ما مسافرِ او
خوشا کسی که نمانَد اسیرِ پندارِ او
۳. حکمتِ ابوالعلاء معرّی؛ دفترِ رنجِ آدمی
عنوان: Kitāb-i Āvāz-i Ḥikmat
ترجمه: کتاب آواز حکمت
محل اشاره: برگ ۲۹، حاشیهٔ چپ
سلطان دربارهٔ رنجِ آدمیان، تعصب، ستم و مسئولیت اخلاقی میاندیشد.
بیت:
نه هر که بانگِ عبادت برآورد، بنده بود
بسا که در دلِ او کینه خانه کرده بود
۴. حکمتِ منصور حلاج؛ دفترِ فنا و خودشناسی
عنوان: Risāla-yi Fanā va Ishq
ترجمه: رسالهٔ فنا و عشق
محل اشاره: برگ ۳۶
سلطان، از حکایتِ حلاج، گذشتن از خودخواهی و دشواریِ عشق را الهام میگیرد. در این بازخوانی، دعویِ عشق باید از محکِ فروتنی بگذرد.
بیت:
چو از خویش گذشتم، درِ جانان بگشودم
نه با دعویِ عشق، بلکه با ترکِ خودم بودم
۵. حکمتِ مولانا؛ دفترِ آینه و شمس
عنوان: Daftar-i Āyina-yi Shams
ترجمه: دفتر آینهٔ شمس
محل اشاره: برگ ۴۱
در این دفتر، سلطان از پیوندِ عشق و معرفت، و از نسبتِ استاد و شاگرد سخن میگوید.
بیت:
نه هر آینه از نورِ آفتاب آگاه است
نه هر که نامِ حقیقت برد، در او راه است
---
غزل شمارهٔ ۶۴۷
حکایتِ ابلیس و طوافِ کعبه
انتساب: سلطان یاووز سلیم
موضوع: عشق، تکبر، عبادت، داوری و حقیقت
در این نسخهٔ، غزل با ابیاتی آغاز میشود که فضای حکایت را شکل میدهند:
شبی ابلیس از آن راهِ طوافِ کعبه میشد مست
به سویِ خانهی معشوق، سر و پا در تب و در بست
خلایق جمله در طواف، زِ غفلت بر سرِ تزویر
زِ کینهی کهنه در جان و زِ دشنام و بلا مست
چو بگرفتند راهش را، به سنگ و طعنه آویختند
که ای ملعونِ دورافتاده، کو پندار و کو دست؟
برآورد آن ستمدیده، فغان از دردِ جانسوزش:
من اندروادیِ عشقِ خدا بودم، شما در پست
چرا سنگم زنید اینسان، اگر من راندهی اویم
خدا این خواست، نه دستِ شما در این وادیِ پست
شما کورید و غافل، از آن سویِ حقیقت دور
مرا خواندید گمراه و به خود بر بستهاید دست
من اندر یادِ معشوقم، شما در بندِ اوهامید
نبینید حق و حقجویی، بر این جهلستتان هست
خدا خاکیست و عادل، شما ظالم به مخلوقید
خود اندر کبرِ خود غرقید و بر ما میزنید شست
به جانِ پاکِ حق سوگند، سلیمی، این سخن حق است
شناختید عیبِ خود را باز، که این است عیبِ پیوست
---
برگ پایانی نسخه؛ کلامِ سلطان
در آخرین برگِ کدکس، پس از پایانِ غزلها، این عبارت به فارسی نوشته شده است:
«ای خواننده، اگر در این دفتر سخنی یافتی که با باورِ تو ناسازگار آمد، نخست در خویشتن بنگر و سپس در آن سخن؛ چه بسا آنچه تو دشمنِ ایمان پنداشتی، پرسشی باشد که تو را به شناختِ عمیقترِ ایمانت فراخواند. و چه بسا آنچه تو ایمان نامیدی، جز عادتی موروثی نباشد.
من نه به هر سخنِ مخالف دل سپردم و نه از شنیدنِ آن گریختم. که عقل، محکِ دعوی است و دل، جایگاهِ طلب؛ و آن کس که از هر دو بیبهره ماند، در میانِ نامها سرگردان خواهد شد.»
در پایان، کاتب چنین نوشته است:
«این دفتر را بستم، لیک سخنِ آن بسته نشد؛ زیرا کتاب، چون به دستِ خواننده افتد، بار دیگر گشوده میشود. و شاید روزی مردی از پسِ قرنها این اوراق را بخواند و دریابد که پادشاهی نیز میتواند در برابرِ حقیقت، شاگردی بیش نباشد.»
پایانِ تاریخچهٔ کُدِکسِ دیوانِ یاووز سلطان سلیم
منابع:
Benedek Péri، ۲۰۲۰، Towards a New Critical Edition of Yavuz Sultan Selim’s Persian Dīvān: An Overview of The Manuscripts. این پژوهش دربارهٔ نسخههای دیوان فارسی سلطان سلیم است و برای شناساندن نسخهها بسیار مفید است.
Bibliotheca Apostolica Vaticana، Manuscript Department. معرفی رسمی بخش نسخههای خطی و مجموعههای شرقی کتابخانهٔ واتیکان.
Elenco dei manoscritti persiani della Biblioteca Vaticana، تدوین Ettore Rossi، سال ۱۹۴۸؛ فهرستی از نسخههای فارسی واتیکان.
۱. حاشیهٔ ناشناس
در حاشیهٔ یکی از برگها، کاتبی ناشناس جملهای نوشته که نشان میدهد غزل ۶۴۷ در زمان خودش محل مناقشه بوده است.
۲. مُهرِ شکسته
مُهری عثمانی در انتهای نسخه وجود دارد که نام صاحب نسخه را نشان نمیدهد؛ تنها نقشِ یک خورشید و دو آینه بر آن دیده میشود.
۳. نامهٔ میانِ جلدها
میان جلد و کاغذِ بدرقه، نامهای پنهان شده که در آن از ملاقات معنوی سلطان در خواب با حضرت خداوندگار (مولانا) سخن رفته است. همان راز ملاقات سلطان سلیم با مولانا در خواب.
سیدعلی (رضا) ساقی در ۱۰ روز قبل، شنبه ۱۶ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۲۹ در پاسخ به سید محمد طاها صحت بخش دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۹:
ازدقت نظر ولطف شماسپاسگزارم اشتباه شده پوزش می طلبم دراولین فرصت تصحیح می شود. 🌹🙏
Parinaz Massoumzadeh در ۱۰ روز قبل، شنبه ۱۶ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۲۴ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » آغاز کتاب » بخش ۱ - آغاز کتاب:
کلماتی که در این بخش از کتاب شاهنامه، در فارسی قدیم معنی متفاوتی با فارسی جدید دارند:
1. جای
معنی در شاهنامه: در ترکیب «خداوندِ نام و خداوندِ جای»، کلمه «جای» به معنای مکان، هستی، سرزمین، پایگاه و قرارگاه پهناور آمده است (یعنی صاحب نام و صاحب جهان و مکان).
معنی در فارسی جدید: امروزه بیشتر به معنای فیزیکی و سادهی «جا» یا «محل نشستن و قرار گرفتن» به کار میرود.2. کیوان
معنی در شاهنامه: در ترکیب «خداوندِ کیوان»، منظور سیاره زحل است که در نجوم قدیم بالاترین و دورترین سیارهی قابل مشاهده با چشم غیرمسلح به شمار میرفت و نماد مرتبهای بلند در آسمان بود.
معنی در فارسی جدید: این واژه به عنوان نام سیاره از زبان عامیانه خارج شده و امروزه تنها در متون تخصصی نجوم قدیم یا به عنوان نام اشخاص کاربرد دارد.3. ناهید
معنی در شاهنامه: در بیت «فروزندهٔ ماه و ناهید و مِهر»، منظور از «ناهید» سیاره زهره (ناهید) است که در نجوم کهن ستارهای درخشان و نماد زیبایی به شمار میرفته.
معنی در فارسی جدید: این واژه امروزه بیشتر به عنوان نام کوچک بانوان استفاده میشود و در زبان روزمره به عنوان نام سیاره کاربرد کمی دارد.4. مِهر
معنی در شاهنامه: در همان بیت بالا، «مهر» به معنای خورشید است.
معنی در فارسی جدید: امروزه «مهر» بیشتر در معنای عاطفی (عشق و محبت) یا نام ماه پاییز به کار میرود و استفاده از آن به جای «خورشید» شاعرانه و کهن محسوب میشود.5. برشدهپیکر (یا بَرشدهگوهر)
معنی در شاهنامه: در بیت «نگارندهٔ بَرشدهپیکر است»، واژه «برشده» یعنی بالارفته، افراشته و آفریدهشده در مرتبهای بلند )اشاره به آسمانها و پیکر بلندمرتبه هستی.(
معنی در فارسی جدید: ترکیب «برشده» به این شکل و با این بار معنایی در زبان امروز رایج نیست.6.بینندگان
معنی در شاهنامه: در بیت «به بینندگان، آفریننده را / نبینی، مرنجان دو بیننده را»، منظور از «بینندگان» (و در مصراع دوم «دو بیننده») همان چشمان سر و دیدگان انسان است.
معنی در فارسی جدید: امروزه کلمه «بینندگان» بیشتر به معنای «تماشاگران یک برنامه، رسانه یا مخاطبان» به کار میرود تا خودِ عضوِ چشم.7. گوهران
معنی در شاهنامه: در بیت «سخن، هر چه زین گوهران، بُگذرد»، منظور از «گوهر» عناصر مادی، جوهر عالم طبیعت و مادیات است که عقل انسان به آنها احاطه دارد.
معنی در فارسی جدید: امروزه «گوهر» بیشتر به معنای سنگهای قیمتی (مانند مروارید و الماس) یا به صورت استعاری به معنای ذات پاکِ انسان به کار میرود8. سَخته
معنی در شاهنامه: در بیت «در اندیشهٔ سَخته کِی گُنجد اوی؟»، «سخته» به معنای سنجیده، پخته، دقیق و اندازه گرفته شده است (اندیشهای که حسابشده و دقیق است).
معنی در فارسی جدید: اگرچه فرم اسم مفعول آن وجود دارد، اما ترکیب «اندیشه سخته» با این بار معنایی کلاسیک در زبان روزمره به کار نمیرود.9. آلت
معنی در شاهنامه: در بیت «بدین آلتِ رای و جان و زبان»، «آلت» به معنای ابزار، وسیله و تجهیزات ادراکی (عقل، جان و زبان) است.
معنی در فارسی جدید: کلمه «آلت» در فارسی امروز دچار تغییر معنایی شده و بیشتر در معانی خاص یا ابزارهای فنی به کار میرود و استفاده از آن برای ابزارهای شناختی و روحی مرسوم نیست.10.خستو
معنی در شاهنامه: به معنای معترف، اقرارکننده، باورکننده و تسلیم شده )دربیت: به هستیش، باید که، خستو شوی یعنی به هستی و وجود خداوند اعتراف کن و آن را با دل بپذیر(
معنی در فارسی جدید: این واژه امروزه کاملاً منسوخ شده و در گفتار و نوشتار روزمره کاربردی ندارد.11. بُرنا
معنی در شاهنامه: در بیت «ز دانش، دل پیر، بُرنا بود»، «برنا» به معنای جوان، شاداب و پرانرژی است.
معنی در فارسی جدید: این کلمه امروزه بسیار کهن و کتابی شده و در گفتار روزمره جای خود را به کلمه «جوان» داده است
سید محمد طاها صحت بخش در ۱۰ روز قبل، شنبه ۱۶ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۲۱ در پاسخ به سیدعلی (رضا) ساقی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۹:
سلام آقای رضا ساقی ممنون برای شرح و توضیحات فقط این شرح و توضیحات برای حاشیه این غزل نیست اگر میشه برای این غزل هم شرح و توضیحات بنویسید
سیدعلی (رضا) ساقی در ۱۰ روز قبل، شنبه ۱۶ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۱۲ در پاسخ به داود شبان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۹:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
قبلاً با این اسم مستعار حاشیه می نوشتم.
شرح کامل غزلها 👇
استاد.میراحمدی در ۱۰ روز قبل، شنبه ۱۶ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۵۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۰:
«شحنه مجلس»
این عبارت را جای دیگری نخوانده ام
شاید نیرویی انتظامی و امنیتی بوده که گریبان بدمستان را گرفته و از مجلس بیرون میکرده است!
شاید هم ساخته پرداخته حافظ است
امیرحسین سروش آریا در ۱۰ روز قبل، شنبه ۱۶ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۳۶ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۷۰ - از زبان اهل خراسان به خاقان سمرقند رکنالدین قلج طمغاج خان پسرخواندهٔ سلطان سنجر:
پیوند به وبگاه بیرونیخوانش قصیده شماره 70 توسط دکتر عبدالرضا مدرس زاده
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۱۳ در پاسخ به امیر دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۳: