سیدعلی (رضا) ساقی در ۱۱ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۱۳ در پاسخ به فاطمه زمانی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۱:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
رضا از کرمان در ۱۱ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۴۱ دربارهٔ اوحدی مراغه‌ای » جام جم » بخش ۴۹ - در تحریص بر کم راندن شهوت و احتیاط در توالد و تناسل:
جناب ملک محمد دوست گرامی درود بر شما
به این آیه از قران توجه بفرمایید با قبول این نکته که قرآن به شهادت خودش بلیغ‌ترین و فصیح‌ترین کلام عرب است در معنایی که شما ارایه فرمودید دچار شک گردیدم و در ریشه و شان حدیثی هم که فرمودید تحقیق کردم گروهی آن را به تهمت زنا به حضرت عایَشه مربوط میدانند که وارد این جریانات لا اقل باز به توصیه همان قرآن نمیشوم مضافا که به بحث ما مربوط نیست در آیه ۳۰ سوره احزاب داریم :
یَا نِسَاءَ النَّبِیِّ مَن یَأْتِ مِنکُنَّ بِفَاحِشَةٍ مُّبَیِّنَةٍ یُضَاعَفْ لَهَا الْعَذَابُ ضِعْفَیْنِ ۚ وَکَانَ ذَٰلِکَ عَلَی اللَّـهِ یَسِیرً‌ا
ترجمه : ای همسران پیامبر! هر کس از شما مبادرت به کار زشت آشکاری کند، عذابش دو چندان خواهد بود و این بر خداوند آسان است
سوال اینجاست آیا خداوند به زنان رسول الله توصیه میکند که فحش ندهید به آیات قبل وبعد توجه بفرمایید
شاد باشی عزیز
رضا از کرمان در ۱۱ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۳۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۱۰:
درود بر شما
بنده از این بیت حضرت مولانا یاد این متن از «لطائف الطوائف»، ص۲۲۸ افتادم که عینا نقل میکنم :
روزی حکیم انوری در بازار بلخ می‌گذشت. هنگامه‌ای دید، پیش رفت و سری در میان کرد. مردی دید که ایستاده و قصاید انوری به نام خود می‌خواند و مردم او را تحسین میکردند. انوری پیش رفت و گفت: «ای مرد! این اشعار کیست که می‌خوانی؟» گفت: «اشعار انوری.» گفت: «تو انوری را می‌شناسی؟» گفت: «چه می‌گویی؟ انوری منم.» انوری بخندید و گفت: «شعر دزد شنیده بودم، اما شاعر دزد ندیده بودم.»
شاد باشید
سیدعلی (رضا) ساقی در ۱۱ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۶ در پاسخ به Masoud Saebi دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۹:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۱۱ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۵ در پاسخ به سیدعلی (رضا) ساقی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۹:
جناب عباس آقا ومهدی عزیز
ازلطف ومحبت شماسپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۱۱ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۳ در پاسخ به عباس دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۹:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۱۱ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۴۱ در پاسخ به حسین فرزند ماه جمال و منصور محمدنظامی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۸:
فرمایش شمادرست است وبنظرچنین میرسد که حقیقتی که حافظ بدان رسید آزاداندیشی بود.
رضا از کرمان در ۱۱ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۳۲ دربارهٔ نصرالله منشی » کلیله و دمنه » باب برزویه الطبیب » بخش ۲:
درود بر شما
پاراگراف آخر :
مردی یک خانه پرعود داشت به ، اندیشید که اگر برکشیده فروشم و درتعیین قیمت احتیاطی کنم دراز شود بر وجه گزاف به نیمه بها بفروخت
لطفا یک معنی ساده ارایه بفرمایید ممنونم
امیر رحیمی در ۱۱ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۱۷ در پاسخ به مهرداد گراوند دربارهٔ نصرالله منشی » کلیله و دمنه » باب الاسد و الثور » بخش ۱ - باب شیر و گاو:
با سپاس فراوان،ویرایش شد
شریف شیرزاد در ۱۲ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۴۰ دربارهٔ فلکی شروانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۳۰ - در مدح خواجه رئیس امین الدین محمد عبدالجلیل اهراسی:
قافیهٔ بیت چهاردهم شاید «نسناسی» باشد.
رضا از کرمان در ۱۲ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۰۳ در پاسخ به سیدعلی (رضا) ساقی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۶:
درود بر شما ،جناب ساقی از شما بعیده
حافظ برایمان فال میگیرد !!! یعنی چی؟ لابد سر چهار راه اسپند هم دود میکنه و کف دست میخونه و سر کتاب هم باز میکنه!!
اگر ایشان میدونست از اشعارش فقط به فالگیری بسنده میکنند و به نام یک رمال شهره میشه من بودم جای ایشان شعر نمیگفتم .
بقول شاعر : نیا باران زمین جای قشنگی نیست ،در اینجا شعر حافظ را به فال کولیان در به در اندازه میگیرند .
شاد باشید
رضا از کرمان در ۱۲ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۵۰ در پاسخ به عباس منصوری دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۱:
جناب منصوری درود بر شما
در توضیح تخت جم در شعر و حاشیه حضرتعالی لازم دیدم نکاتی تاریخی را عنوان کنم ، تخت جمشید یا بقول یونانیان باستان پرسه پولیس به معنی شهر پارسیان کاخ تشریفاتی امپراتوری هخامنشیان بوده که در آن مراسم جشن‌های آن دوره خصوصا نوروز برگزار میگردید تا ضمن به رخ کشیدن شکوه امپراتوری ،خراج ملل تابعه نیز در این مراسم دریافت گردد .
دستور ساخت این شاهکار معماری باستان توسط داریوش بزرگ که پس از کوروش به قدرت رسیده بود در راستای وحدت ملل تابعه و نمایش قدرت امپراتوریش در سال ۸۱۰ قبل از میلاد در جنوب رشته کوه زاگرس در مرودشت کنونی صادر گردید و ساخت آن حدود یک قرن توسط معمارانی از کل امپراتوری از هند وبین النهرین تا یونان و مصر با هنرمندی هنرمندان فنیقی و بابلی و با بکار گیری مصالح از کل امپراتوری هخامنشی از سنگهای محلی گرفته تا چوب های سرو لبنانی که ستونهای سالن مخاطبین بودند و پرده های کشمیری ساخته و به منصه ظهور رسید که در کتیبه های کشف شده به آن اشاره شده است و جالب اینکه در کتیبه به این مطلب اشاره گردیده که در ساخت این بنا هیچکس به بیگاری گرفته نشده و همگان در قبال کار ،مزد دریافت میکردند ساخت آن در زمان داریوش آغاز و در زمان پسرش خشایار شاه و بعد ایشان در زمان اردشیر اول تکمیل گردیده و نمادی از قدرت هخامنشیان با حدود ۲۸ ملیت تابعه بود اما پس از لشکر کشی اسکندر و تاراج طلا و جواهرات موجود و به آتش کشیدن ساختمان آن ، به فراموشی سپرده شد ودر طول زمان آن بنای مجلل به دست قهر طبیعت ، در زیر خروارها شن و آبرفت مدفون و از دید مردمان پنهان گردید وفقط خاطره ای از آن شکوه و جلال سینه به سینه نقل میگردید .
در اینجا لازم است معروض دارم که بعضا در ادبیات ،مراد از تخت جمشید اشاره به دولت و پادشاهی جمشید افسانه‌ای ، در شاهنامه حکیم فردوسی دارد نه کاخ تشریفاتی که ذکر آن رفت . و حتما با عبارت جام جم که مختص جمشید است آشنایی دارید یا همان جام کیخسرو ،ضمن اینکه در زمان حیات حافظ این بنای با عظمت مدفون در خاک و بی شک از دید جناب حافظ مخفی بوده
بقول محمود شبستری :
یکی جم نام وقتی پادشا بود
که جامی داشت کان گیتی نما بود
البته ناگفته نماند که مثلا مقصود شهریار در شعر پارسه همین تخت جمشید است
تخت جم ای سرای سراینده داستان
ای یادگار شوکت ایران باستان
باری در قرن ۱۷ و ۱۹ میلادی کاوشهای اولیه توسط باستان شناسان ایتالیایی و انگلیسی انجام ولیکن در انتها با همت رضا شاه کبیر و حمایت دانشگاه شیکاگو و پرداخت هزینه های آن توسط اشخاص حقیقی آمریکایی و آلمانی توسط ارنست هرسفلد آلمانی در سال ۱۹۳۰ این بنا کشف گردید تا پلی تاریخی بین ما و پیشینیان زده و راوی تاریخ شکوهمند ایران باستان و حتی جهان گردد
گرچه دفن این بنا ترکیبی از عوامل ویران سازی انسانی و دست طبیعت بود ولی در مقابل بر خاستن وپایداری دوباره این بنا از خاک همچون ققنوسی از خاکستر ،به همت و بزرگ اندشی مردانی صورت گرفت که همچون خود تخت جمشید نامشان تا ابد در خاطر ما ایرانیان خواهد درخشید و در یادها به نیکی خواهد ماند .
شاد باشید
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۲ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۰۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۴:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۴
زین وجودی کز عدم، شرمنده میگیرد مرا
گریه‌ام گر در نگیرد، خنده میگیرد مراشعلهٔ حرصَم، دِماغِ جاه گر سوزد خوش است
فقر، نادانسته زیرِ ژنده میگیرد مراخاتمِ ملک سلیمان ام، ولی تمییزِ خلق
کم بهاتر، از نگین‌ِ کَنده میگیرد مرادر جهانِ انفعال، از مُلکِ ناز افتاده‌ام
دامنِ پاکی‌ّ و دستِ گَنده میگیرد مرامیرسد نازِ غبارَم بر دِماغِ بوی‌ِ گل
گر همه عشقَت، به باد ارزنده میگیرد مرارنگَم از بی‌دست و پایی خاک شد، امّا هنوز
حسرتِ گِردِ سرَت، گردنده میگیرد مراعمرِ وحشی، عاقبت دام‌ِ نفَس خواهد گسیخت
تا کجا، این ریسمانِ کَنده میگیرد مرا؟مستیِ حالَم، خورَد هر جا فریبِ جامِ هوش
چون عسَس، اوهامِ پیش آینده میگیرد مراناتوان صید ام، ترحّم غافل از حالَم مباد
هرکه میگیرد، به خاک افکنده میگیرد مراعشق را بیدل، دِماغِ التفاتِ یادِ کیست؟
خواجگی مفتِ طرب، گر بنده میگیرد مرا
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۲ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۲۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۳:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۳
کیست کز راهِ تو چون خاشاک، بردارد مرا
شعله جاروبی‌کند، تا پاک بردارد مراشمعِ خاموشی به داغِ سرنگونی رفته ام
تا کجا آن شعلهٔ بیباک، بردارد مراننگ دارد خاک هم، از طینتِ بیحاصلم
خونِ نخجیر ام چه سان فتراک، بردارد مراهستیام عهدی به‌نقشِ سجدهٔ او بسته است
خاک خواهم شد اگر از خاک، بردارد مراصد فلک ریزد غبارِ دامنِ افشانده‌ام
یک شرر گر شعلهٔ ادراک، بردارد مراصبحِ بی‌سرمایه‌ی اِحرامِ از خود رفتنَم
کو گریبان تا به دوشِ چاک، بردارد مرابارِ اسباب‌ِ گرانجانی‌ست سر تا پایِ من
کیست غیر از خاطرِ غمناک، بردارد مراپیکرَم گردد غبارِ یأس و برخیزد ز خاک
بِه که دستِ منّتِ افلاک، بردارد مرانشئهی از دردِ مخموری به خاک افتاده‌ام
شوق می‌خواهم به دستِ تاک، بردارد مراگَردِ من بیدل، هوایِ عرصه‌گاهِ نیستی‌ست
از تپیدن هر که گردد خاک، بردارد مرا
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۲ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۱۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۱:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۱
غم، طرب جوش کرده است مرا
داغ، گُل‌پوش کرده است مرازعفران زارِ رفتنِ رنگ ام
خنده بیهوش‌کرده است مراحسرتِ لعلِ یار، میکده‌ای‌ست
که قدح نوش‌کرده است مراآنکه خود را به بَر نمی‌گیرد
صیدِ آغوش‌کرده است مرایک نفَس، بارِ زندگی چو حباب
آبله دوش‌کرده است مراناتوان ام، چنانکه پیکرِ خَم
حلقه در گوش کرده است مرااز که نالد سپندِ سوخته ام؟
ناله خاموش کرده است مرابختِ ناساز، دور از آن بر و دوش
بی‌بر و دوش کرده است مرابیدل، از یادِ خویش هم رفتم
که فراموش‌کرده است مرا؟
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۲ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۱۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۲:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۲
شکوهٔ جُورِ تو نگشایَد، دهانِ زخم را
سُرمه باشد جوهرِ تیغَت، زبانِ زخم را
سینه‌چاک ایم و خموشی ترجمانِ عَجزِ ما ست
ره ز لب بیرون نمی‌باشد، فغانِ زخم را
عاشقان، در سایهٔ برقِ بلا آسوده‌اند
ابرو از تیغ است، چشمِ خونفشانِ زخم را
دردمند ام، یَأس می‌جوشد اگر دم می‌زنم
از سخن خون می‌تراود، ترجمانِ زخم را
پرده‌دارِ جاده کِی گردد، هجومِ نقشِ پا؟
بخیه نتواند نهان کردن، دهانِ زخم را
تا رسد بر کنگره مقصود، دستِ ناله‌ای
بُرده‌ام تا کرسیِ دل، نردبانِ زخم را
نقدِ عشرت را، زیانی نیست از سودایِ درد
خنده در بار است چون گل، کاروانِ زخم را
جوهرِ اسرارِ آبا، از خلَف گیرد فروغ
خون کند روشن، چراغِ دودمانِ زخم را
از حدیث‌ِ دردمندان، خونِ حسرت می‌چکد
غیرِ موجِ خون، زبان نبوَد دهانِ زخم را
تا به وصفِ تیغِ بیدادَت، زبان پیدا کند
موجِ خون انگشتِ حیرت شد، دهانِ زخم را
بی‌بهاری نیست، دندان بر جگر افشردنَم
بخیه دارد شبنمیها، بوستانِ زخم را
گَردِ بی‌دَردی، به‌رویِ هر دو عالم فرش بود
سَجده‌ای‌کردم چو مرهم، آستانِ زخم را
زین بیابان، کاروانِ صبح بیخود می‌رود
نیست مقصد جز فنا، محمل‌کَشان‌ِ زخم را
بی نوایی نیست، سازِ پَرفشانیهایِ شوق
ناله خوش‌کرده‌ست امشب، آشیانِ زخم را
صبحِ امّید ایم بیدل، آفتابِ عشق کو؟
تیغ میلی می کَشد، خوابِ گرانِ زخم را
سیدعلی (رضا) ساقی در ۱۲ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۳۵ در پاسخ به .فصیحی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۶:
حافظ هرگزنمیمیرد تاجهان باقیست حافظ نیز جاوید وزنده خواهدماند اوبه ابدیت پیوسته ودرهمه ی زمانها حاضروناظراست وباما سخن می گوید برایمان فال میگیرد وتاریکیهای راهمان را روشن می سازد.
هرگزنمیردآنکه دلش زنده شدبه عشق
ثبت است برجریده ی عالم دوام
سیدعلی (رضا) ساقی در ۱۲ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۳۱ در پاسخ به فردوس برین دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۶:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۱۲ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۲۳ در پاسخ به غزل نیازی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۵:
ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏
منبع:
سیدعلی (رضا) ساقی در ۱۱ روز قبل، پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۱۳ در پاسخ به سیاوش جلالی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۱: