سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۰۵ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۵:

زیرِ قدمَش ، هزار مشتاق

مهرداد در ‫۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۱۵ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۵:

اگر ادامه ای برای انسان در کار نباشد، این رنج بیهوده هستی و در آخر مرگ و نیستی واقعا پوچ و غیرمنطقی است.

همایون در ‫۱ ماه قبل، شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۴۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۶:

از غزل های جاندار است که رمز و رازی را می‌گشاید. از یک مثال زیبا آغاز میکند که نوازنده و خواننده از ته دل و بی تقلید و بداهه بنوازند و بخوانند و اینگونه  نباشد که مانند دیگر کارها از روی عادت و یکنواخت و بسته و چارچوبی باشد، هنر همیشه تازه و نو است و کار عشق و عاشقی نیز اینگونه است، اگر در عشق به تکرار و دوباره گویی درآمدی بدان که درهای هستی برویت گشوده نیست چون در چارچوب بسته هستی و جهان شوریده و درهم است و با بسته ها کاری ندارد بلکه با رسته ها و رها شده ها و مست ها کار میکند همچون گل ها که همواره در رویش و خندیدن و شکفتن هستند 

همایون در ‫۱ ماه قبل، شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۱۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۰:

قافیه و ردیف زیبایی است و نشان میدهد که جلال‌دین عمری در شعر سرودن تمرین و ممارست میکرده است بیهوده نیست که توانسته زیباترین غزل ها را بسراید 

در این غزل قافیه و ردیف از معنی و ژرفای شعر پیشی گرفته‌ و کوشش شاعر را بخود اختصاص داده است

همایون در ‫۱ ماه قبل، شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۰۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۹:

غزل جوانی است، ناپختگی و ادای عاشقی که بله ما هم عاشق شدیم و لب معشوق را بوسیدیم و آتش به جان ما افتاده و چه و چه و چه!!  ولی افسوس که دیگر بوسه ای در کار نبست و تن لاغر و هوس عاشقی هم شاهد و‌مدرک ماست و لب خشکیده و تب خالی 

غزل های شورانگیز جلال‌دین در انتظار تکرار یک بوسه پیشین نشستن نیست  

همایون در ‫۱ ماه قبل، شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۴۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۷:

به به چه عزل زیبا و شگفتی که کوتاه بودن آن هم نشان سادگی و بزرگی آن است، که سخن ناب نیازمند زیاده‌گویی نیست.  هرکه خسته و بیمار و افسرده و درمانده است به خواب پناه میبرد و هرکه تازه و خوش و شاداب از خواب دوری می‌جوید. همگان این گونه اند در پایان روز نیرو و توان خود را از دست می‌دهند و نیازمند خوابیدن تا دوباره نیرو و تندرستی بدست آورند

پریزاده کسی است که هر روز نگاهی تازه و دریافتی زیبا از هستی می‌گیرد و میخواهد آنرا به دیگران نیز بدهد که هستی گنجی بی پایان است 

پریزاده کسی است که شب نمیخوابد و بدنبال دوست میگردد تا با او درمیان بگذارد آنچه را که پیدا میکند. که آنچه از هستی می‌آید اینگونه است که باید در هستی خرج شود.

تو‌ وقف خراباتی دخلت می و خرجت می

همایون در ‫۱ ماه قبل، شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۱۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۸:

تو، در این غزل جای پرسش است، که این تو، کیست؟

اگر تو، خدای جهان است که دیگر همه چیز ساده میشود و ارزش غزل هم بسیار پایین می‌آید 

اما اگر خطاب به خواننده غزل است آنگاه غزل بسیار بسیار یگانه و بی مانند و شکوهمند میشود هرچند مطلع و آغاز غزل هم همین را میرساند:

سر مپیچان و مجنبان که کنون نوبت توست

بستان جام و درآشام که آن شربت توست

نوبت تو و شربت تو میگوید که این تو خود تویی

و‌ پیشتر خود گوینده غزل بوده‌است که نوبت خود و شربت خود را پیموده‌است

این دریافت که این توانمندی در هرکسی میتواند باشد که به اندیشه و فکر و نگاهی برسد که تاکنون نبوده است و دیده نشده‌است، بیگمان باوری خدایی و بی‌مانند است که در همه جهان باید گسترانیده شود

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۱۹ دربارهٔ بلند اقبال » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۱:

دین و دل ، تاب و توان ، صبر و شکیب

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۱۸ دربارهٔ بلند اقبال » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۱:

یک نگه کرد و ز من ، شش چیز بُرد

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۱۷ دربارهٔ بلند اقبال » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۱:

چشمِ مستِ او ، بوَد عابد فریب

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۱۵ دربارهٔ بلند اقبال » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۱:

درد ما را ، چاره باید از حبیب

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۵۶ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۹:

چو دربسته ست ، درجِ ناپدیدش

به یک بوسه ، توان کردن کلیدش

احسان حمیدی در ‫۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۰۹:۳۶ در پاسخ به میثم قرایی دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۸:

در اینجا و همچنین بیت ششم بجای اختیارات شاعری از اختیارات موسیقایی استفاده کرده است. 

احسان حمیدی در ‫۱ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۰۹:۰۶ دربارهٔ مشتاق اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۴۸:

بیت نخست نیاز به اصلاح دارد:

 

چه شود که [ز] اهل جهان به کسی ز تف غم او شرری نرسد

که به سوز دل پر از آتش ما رسد او [و] جز او دگری نرسد

فرهود در ‫۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۵۶ در پاسخ به نوید عالی دربارهٔ سعدی » گلستان » باب دوم در اخلاق درویشان » حکایت شمارهٔ ۳۱:

با خدا و مشغول عبادت بودم و حوصله آدمیان را نداشتم (یا وقت برای آدمیان نداشتم)

نوید عالی در ‫۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۳۱ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب دوم در اخلاق درویشان » حکایت شمارهٔ ۳۱:

دوستان عزیز

کسی میدونه معنی این مصراع چیه؟

"که از خدای نبودم به آدمی پرداخت"

فرشته برزگر fereshteh.barzegar۷۱@yahoo.com در ‫۱ ماه قبل، چهارشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۱۶ در پاسخ به مهدی مقدم دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » فریدون » بخش ۲:

اگر اشتباه نکنم یعنی هنوز حتی اسم براشون نذاشته
چون در ادامه که جندل میره خواستگاری مجدد همین رو میگه

 

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۸ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۴:

صد غاشیه‌کش به دلبری هستش

فراز رنج پور در ‫۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۱۳ در پاسخ به نوید خسروانی دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۹:

سلام

در کانال تلگرام "خصوصی khosousi" آواز کامل استاد شجریان موجود است.

برمک در ‫۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۵۲ در پاسخ به امین کیخا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۸:

جناب کیخا  مگر گفتار و سخن  و گویش  زبان نیست؟ هر تن از مردمان که در دهانش زبان است و با ان سخن میگوید  به گفتار او زبان میگویند  هر گویشی زبان و هر زبانی گویش است . این داستان مسخره چیست که در ایران پیدا  کرده اند که   گویشی  را زبان میشمارند و گویشی را نه . انگلیسی گویشی از   ژرمنی است و فرانسه گویشی از لاتین هست  پارسی دری گویشی از  پارسی پهلوی هست هر زبانی گویش و هر گویشی زبان است . زبان زبان است چه  انرا بنویسند چه ننویسند چه   بسیار سخنور  داشته باشد و چه نداشته باشد . البته همه ایرانیان پارسیان هستند  و این را در نوشته های پهلوی  بسیار میتوان دید .لری چه بسا که  از بسیاری نگره ها از پارسی دری  پیشتر و بهتر باشد