همایون در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۰:۵۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۸۷:
غزل سرکه‌ای، گاهی شراب می‌اندازی ولی سرکه درمی‌آید با آنکه قافیه و وزن و کلام همه درست انجام شده، شاید مطلع کار را خراب کرده که با دنبه غزل گفتن کار بسیار شگفتی است، شاید تا سبزه‌ای در کنار خرابه‌ای بروید که کار رندانه‌ای باشد!
زهره عبدلی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۳۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰:
به نظرم میاد انگار به حکایت شیخ صنعان عطار اشاره داره..
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۳۱ در پاسخ به محمد لطفی بیدگلی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۸:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۳۱ در پاسخ به فاطمه یاراحمدی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۸:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۴۵ در پاسخ به اردشیر دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۶:
ازدقت نظرولطف ومحبت شمامتشکرم
باشماهم نظرهستم. 🙏🌹
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۳۶ در پاسخ به Ziba Yekta دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۵:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۳۵ در پاسخ به مهدی هزاران دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۵:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۳۵ در پاسخ به میثم دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۵:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدمحمد جهانشاهی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۳۱ در پاسخ به محسن دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۶:
ادب مرد به ز ... اوست
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۳ در پاسخ به فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد) دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۳ در پاسخ به گردآفرید کاویان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
شرح کامل غزلها دراین وبگاه: 👇
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۱ در پاسخ به گردآفرید کاویان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
شرح کامل غزلها دراین وبگاه: 👇
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۰ در پاسخ به نیما دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۰ در پاسخ به یلدا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲:
ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏
سیدمحمد جهانشاهی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۰۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷
کرده‌ام سرمشقِ حیرت، سَروِ مُوزونِ تو را
ناله می‌خوانم، بلندیهایِ مضمونِ تو راشام پروَردِ غمَم، با صبحِ اقبالَم چه‌کار؟
تیره‌بختی، سایهٔ بید است مجنونِ تو راخاکهایِ این چمن می‌بایدَم بر سَر زدن
بس که گل پوشید، نقشِ پای‌ِ گلگونِ تو راسازِ محشر گشت آفاق، از نگاهِ حیرتَم
در نِیِ مژگان، چه فریاد است مفتونِِ تو راشورِ استغنا، برون از پرده‌هایِ عَجز نیست
رشتهٔ ما، سخت پیچیده‌ست قانونِ تو رافهمِ یکتایی‌ست، فرقِ اعتباراتِ دُویی
عمرها شد، خوانده‌ام بر خویش افسونِ تو راهرچه می‌بینم، سراغی از خیالَت می‌دهد
هر دو عالم، یک‌سَرِ زانوست محزونِ تو راای دل‌ِ دیوانه صبری، کز سویدا چاره نیست
دیدهٔ آهو، فرو برده‌ست هامونِ تو رابیدل، آزادی گر استقبالِ آغوشَت کند
آنقدَر واشُو، که نتوان بست مضمونِ تو را
سیدمحمد جهانشاهی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۴۷ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۶:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۶
حُسنِ شرم آیینه داند، رویِ تابانِ تو را
چشمِ عصمت، سرمه خواند گَردِ دامانِ تو رابس که بر خود می‌تپد، از آرزوی ناوَکَت
می‌کند در سینه دل هم، کارِ پیکانِ تو رادر تماشایَت همین مژگان، تحیّر ساز نیست
هر بنِ مو، چشمِ قربانی‌ست حیرانِ تو راگلشن از اوراقِ گل، عمری‌ست پیشِ عندلیب
می‌گشاید، دفترِ خونِ شهیدانِ تو رادر گرفتاری بوَد آسایشِ عشّاق و بس
آشیان از حلقهٔ دام است، مرغانِ تو راسُرمه از خاکِ شهیدان، گر نینگیزد غبار
کیست تا فهمد، زبانِ بینوایانِ تو راغیر جرمِ عشق، در آزارِ ما آزردگان
حیله بسیار است، خویِ ناپشیمانِ تو راطَیلَسانی از غبارِ خود، به دوش افکندن است
تا توان بستن به دل، اِحرامِ دامانِ تو راپیکرِ مجنون، به تشریفِ دگر محتاج نیست
کَسوَتِ خارا، همان زیباست عریانِ تو رانشئهٔ عمرِ خِضِر، جوشِ دُوبالا می‌زند
گر عصا گیرد بلندیهایِ مژگانِ تو رامیتواند دقتَّم، فرقِ شکست از موج کرد
لیک نشناسم ز رنگِ خویش، پیمانِ تو راای دل‌ِگم‌کرده مطلب، هرزه نالی تا به کِی؟
جوشِ ابرامَت اثر گم کرد، افغانِ تو راتا شَوی یک چَشم رسوایِ تماشایِ بتان
چون مژه صد چاک می‌باید، گریبانِ تو رابیدل، از رنگین خیالیهایِ فکرَت می‌سَزد
جدولِ رنگِ بهار، اوراقِ دیوانِ تو را
عباس منصوری در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۴۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۳:
حقه در اصل قوطیهایی بوده که شعبده باز با آنها مردم رو سرگرم می کرده،گویا مهره هایی در این حقه ها و قوطی ها بوده که توسط شعبده باز با تردستی،گم و ناپدید میشده.به فلک هم نسبت حقه باز میده چون آسمان هم مهره هایی (ستارگان و اجرام)داره که گم و پیدا می شوند
محسن در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۲۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۰:
مولانا می‌گوید: «عمر آمد عمر آمد ببین سرزیر شیطان را»
و پیامبر اکرم ﷺ درباره عمر بن خطاب چنین فرموده‌اند: «یَا ابْنَ الْخَطَّابِ، وَالَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ، مَا لَقِیَکَ الشَّیْطَانُ سَالِکًا فَجًّا قَطُّ إِلَّا سَلَکَ فَجًّا غَیْرَ فَجِّکَ» ترجمه فارسی: «ای پسر خطاب! سوگند به کسی که جانم در دست اوست، هرگز شیطان تو را در راهی نمی‌بیند که در آن حرکت می‌کنی، مگر اینکه راه دیگری غیر از راه تو را در پیش می‌گیرد.»
منبع: صحیح بخاری، حدیث ۳۶۸۳، کتاب فضائل اصحاب پیامبر، باب فضائل عمر بن خطاب.
در حدیث پیامبر، شیطان در برابر حضور و مسیر عمر بن خطاب راه خود را تغییر می‌دهد؛ و مولانا همین تصویر را با تعبیر شاعرانه «سرزیر شیطان» بیان می‌کند.
به نظر این تطبیق بسیار قوی است؛ به‌خصوص اینکه در حدیث، نام عمر و شیطان دقیقاً در کنار یکدیگر آمده‌اند. بنابراین احتمال اینکه «عمر» در این بیت اشاره به عمر بن خطاب داشته باشد، با توجه به حدیث یادشده بسیار تقویت می‌شود.
سیدمحمد جهانشاهی در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۴۶ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۵:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۵
کیست بردارد ز اهلِ معرفت، نازِ تو را
گنبدِ دستار گو؛ بردارد آوازِ تو راجزصدایِ لفظ‌ِ نامربوطِ او، معنی کجاست؟
نغمهٔ دولاب، آهنگی بوَد سازِ تو راپیری و طفلی به جا، نقص و کمالَت توام‌اند
نیست چندان امتیاز، انجام و آغازِ تو رادر تغافل هم نگه می‌پرورَد، بی‌شیوه نیست
سرمهٔ نیرنگ باشد، چشمِ غمّازِ تو رامیکند قطعِ سخن، اظهارِ فضلَش آفت است
جز بریدن کِی بود؟ حرفی لب‌ِ گازِ تو راازتماشا، حیرتِ بی‌بهره چون آیینه است
شوقِ بینایی نباشد، دیدهٔ بازِ تو راتا نگردد فاش سِرِّ مستی‌ات، مَگشای چشم
چون پَری، کاین شیشه ظاهر می‌کند رازِ تو راخَم شد از بارِ تعلّق قامتَت، زیبنده نیست
دعویِ وارستگی چون سرو، اندازِ تو رابیدل اربابِ تأمّل، با عروجَت چون کنند؟
آشیان برتر بوَد از رنگ، پروازِ تو را
دکتر حافظ رهنورد در ۹ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۵۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۱: