خود نداند که جز او دیار هست

هم ازو مخمور هم از اوست مست

صد هزاران خشم را تانم شکست

که ترا آن فضل و آن مقدار هست

لابه‌ات را هیچ نتوانم شکست

زآنک لابهٔ تو یقین لابهٔ منست

این چرا گفتن سوال از فایده‌ست

جز برای این چرا گفتن بدست

گفت یا رب زان کنم ویران و پست

که درینجا دانه هست و کاه هست

هین بگردانش به دانش دست دست

تا نماید آنچ پنهان کرده است

کشت و باغ و رز سیه استاده است

در زمین نم نیست نه بالا نه پست

زانک عاشق در دم نقدست مست

لاجرم از کفر و ایمان برترست

جمع کن خود را جماعت رحمتست

تا توانم با تو گفتن آنچ هست

می‌رود آنجا که بوی آب هست

زین تفکر راه را بر خویش بست

برق عقل ما برای گریه است

تا بگرید نیستی در شوق هست

باز توبه می‌کند با رای سست

دیو یک تف کرد و توبه‌ش را سکست

متصل گردد بدان بحر الست

چونک شد دریا ز هر تغییر رست

جز تو پیش کی بر آرد بنده دست

هم دعا و هم اجابت از توست

گفت بنما جزو جزو از فوق و پست

آنچنان که پیش تو آن جزو هست

این درخت تنْ عصای موسیٖ است

که امرش آمد که بیندازش ز دست

گفت رو کان وصف از آن هایل‌ترست

که بیان بر وی تواند برد دست

گر ندیدی آن بود از فهم پست

که عقول خلق زان کان یک جوست

گفت آن مور سوم کز بازوست

که اصبع لاغر ز زورش نقش بست

هست شاهان را زمان بر نشست

هول سرهنگان و صارمها به دست