مولانا
»
مثنوی معنوی
»
دفتر چهارم
»
بخش ۱۲۶ - تفسیر این حدیث کی ائنی لاستغفر الله فی کل یوم سبعین مرة
هم‌چو پیغامبر ز گفتن وز نثار
توبه آرم روز من هفتاد بار
لیک آن مستی شود توبه‌شکن
منسی است این مستی تن جامه کن
حکمت اظهار تاریخ دراز
مستیی انداخت در دانای راز
راز پنهان با چنین طبل و علم
آب جوشان گشته از جف القلم
رحمت بی‌حد روانه هر زمان
خفته‌اید از درک آن ای مردمان
جامهٔ خفته خورد از جوی آب
خفته اندر خواب جویای سراب
می‌رود آنجا که بوی آب هست
زین تفکر راه را بر خویش بست
زانک آنجا گفت زینجا دور شد
بر خیالی از حقی مهجور شد
دوربینانند و بس خفته‌روان
رحمتی آریدشان ای رهروان
من ندیدم تشنگی خواب آورد
خواب آرد تشنگی بی‌خرد
خود خرد آنست کو از حق چرید
نه خرد کان را عطارد آورید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به تفسیر حدیثی درباره استغفار می‌پردازد که پیامبر اسلام هفتاد بار در روز از خداوند طلب بخشش می‌کند. مولانا به بیان اهمیت توبه و بازگشت به حقایق می‌پردازد و می‌گوید که مستی ناشی از طبع انسانی باعث میشود که توبه و یاد خداوند شکسته شود. او همچنین به ناکامی آگاهان اشاره می‌کند که به رغم علم و دانش، از درک حقیقت غافلند و در خوابند. در نهایت، مولانا تاکید می‌کند که تشنگی واقعی از خفتگی و بی‌خودی ناشی میشود و آگاهی از حقیقت در گروی بیداری و درک صحیح است.
هوش مصنوعی: مانند پیامبران، از گفتن و ابراز توبه، روزانه هفتاد بار توبه می‌کنم.
هوش مصنوعی: ولی آن حالت مستی که باعث ترک توبه میشود، حالتی فراموش‌شده و بی‌ارزش است، پس آن مستی را از خود دور کن و لباس آن را کنار بگذار.
هوش مصنوعی: حکمت این است که تاریخ طولانی مستی، در فهم و دانایی اسرار و نکات نهفته تأثیر دارد و انسان را به درک عمیق‌تری از واقعیات سوق می‌دهد.
هوش مصنوعی: راز پنهان در اینجا با اسباب و نشانه‌های واضحی به نمایش درآمده است، به‌گونه‌ای که مانند صدای طبل و جوی آب جوشیده، به وضوح شنیده میشود و دیگر پنهان نیست.
هوش مصنوعی: رحمت بی‌نهایت خداوند همیشه در حال سرازیر شدن است، ولی شما (ای مردمان) از درک این رحمت غافل هستید و در خواب به سر می‌برید.
هوش مصنوعی: آب وجود و حقیقت در خواب است و کسی که در جستجوی حقیقت به خواب رفته، نمی‌تواند به آن دست پیدا کند. کسی که در خواب بی‌حالی به سر می‌برد، نمی‌تواند از آن آب زنده و واقعی استفاده کند و در نهایت، آرزوی او (سراب) به حقیقت نخواهد پیوست.
هوش مصنوعی: کسی که به فکر و تأمل می‌پردازد، به جایی می‌رود که آب و زندگی وجود دارد، اما این تفکر او را از مسیر واقعی‌اش دور کرده است.
هوش مصنوعی: چون آنجا (جایی که بوی آب است) به حقیقت اشاره شده، فردی که در اینجا (در حال تفکر و شک) به سر می‌برد، از آن حقیقت دور شده و به خاطر خیالی که دارد، از حقیقت و نمایش خداوند دورتر میشود.
هوش مصنوعی: خواب‌آلودگان دوربین هستند و فقط به خواب رفته‌اند، ای رهروان، بر آنها رحمتی نازل کنید.
هوش مصنوعی: تشنگی واقعی خواب نمی‌آورد، بلکه خواب‌آور خواب، تشنگی بی‌خرد است. به این معنا که فرد نادان، به دنبال لذت‌ها و خواب‌های بی‌اساس می‌رود و از نیازهای حقیقی خود غافل است.
هوش مصنوعی: خود خرد واقعی، خُردی است که از حقیقت و حق منحرف نشده باشد؛ نه آن خُردی که با دانش ظاهری و دنیا فریفته شود و به چیزهای بی‌محتوا متمایل گردد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.