آن شنیدی که تا خلیل چه گفت

وقت آتش به جبرئیل نهفت

چون نباشد ز محرمان بنهفت

سرِّ قرآن زبان چه داند گفت

تا زبان زمانه او را گفت

کی ز بهر تو آشکار و نهفت

نزد آن خواجهٔ جهان نهفت

رفتم و دید و بازگشت و بگفت

راه پیدا بود پر از آکفت

راه او جز نهفته نتوان رفت

زانکه در پیش داشت راه نهفت

زان همی الرفیق الاعلی گفت

مصطفی داد مرتضی را گفت

که بدین آر دین برون ز نهفت

سایلان را به آشکار و نهفت

جز به اندازه سرِّ شرع نگفت

هر حدیثی که مصطفی برگفت

شرحش او داد و علم آن ننهفت

سخن از کوی عقل باید گفت

درّ معنی به عقل شاید سفت

چون برو عیبش آینه ننهفت

بر زمینش زد آن زمان و بگفت

عقل را هیچ مدح نتوان گفت

جز بدو دُرّ مدح نتوان سفت

نشنیدی که آن عزیزه چه گفت

چون برو مرد حال خود ننهفت

گر ندادیت وعده این هر هفت

زود پیدا شدی ترا آکفت

پادشه مر ورا سبک بگرفت

عوض وی بکشت اینت شگفت

گر دلت هست با خرد شده جفت

بشنو از حق که یمحق اللّٰه گفت

مرد فربه چو پنج گام برفت

هفت عضوش ز چار طبع نهفت

دانکه در جانش تفت باشد تفت

هرکه یک هفت کرد از این هر هفت

وه که چون آمدی برون ز نهفت

چند واحسرتات باید گفت

آنچنان با غرور گشتی جفت

پیش تو مرگ خود که یارد گفت