حرف آخر قافیه

شماره ۱: قصاب چنانکه عادت اوست مرا

شماره ۲: عشق آمد و کرد مست و دلشاد مرا

شماره ۳: لایق نبود طبع خردمندان را

شماره ۴: دی گفتمش آن خوش پسر درزی را

شماره ۵: چون دید که از عشق شدم بی خور خواب

شماره ۶: حمامی را بگو گرت هست صواب

شماره ۷: بی روی چو روز آن دو زلف چو شبت

شماره ۸: آتش بوزید و جامه شوم بسوخت

شماره ۹: ای سرمه چشم سروران خاک درت

شماره ۱۰: آن دلبر قصاب دکان می‌آراست

شماره ۱۱: ای وعده چو زلف تو کژ و بالا راست

شماره ۱۲: گفتی که بدین رخان زیبا که مراست

شماره ۱۳: آن کو غم و شادی‌ام بیفزود و بکاست

شماره ۱۴: پیری که فنای آدمی را سبب است

شماره ۱۵: با ماهرخی که زلف او چون شست است

شماره ۱۶: گفتم که: لبم به بوسه‌ای مهمان است

شماره ۱۷: ترکی که رخش طراز چین و ختن است

شماره ۱۸: از رنگ رخ تو گل عجب شرمگن است

شماره ۱۹: با خصم منت همیشه دمسازی‌هاست

شماره ۲۰: امشب شب هجران و وداع و دوری است

شماره ۲۱: هان ای پسر رواس اینک سه درست

شماره ۲۲: چون دلبر من به نزد فصاد نشست

شماره ۲۳: دوش از سر پای یار با ما بنشست

شماره ۲۴: ترکم سوی آماجگه آمد سرمست

شماره ۲۵: دوشم بگرفت آن نگار سرمست

شماره ۲۶: در دست به پای خویش آمد سرمست

شماره ۲۷: آتش‌رویی پریر در ما پیوست

شماره ۲۸: دی وقت سحر بلبل شوریده مست

شماره ۲۹: جوله بچه ای که جان و دل خسته‌ اوست

شماره ۳۰: قصاب یکی دنبه برآورد ز پوست

شماره ۳۱: آن خال که بر گردن مردافکن توست

شماره ۳۲: برده‌ست دلم آن رخ زیبای تو دوست

شماره ۳۳: دل جای غم توست چنان تنگ که هست

شماره ۳۴: چندان که بخواهی غم و رنجوری هست

شماره ۳۵: با روی خوشت گل و سمن چیزی هست

شماره ۳۶: آوازه گل در انجمن چیزی هست

شماره ۳۷: آخر به چه جرم این همه کین می‌بایست

شماره ۳۸: چون دیده مرا فتاده گفتا: چه کسی‌ست

شماره ۳۹: ما را سر زلف یار می‌باید نیست

شماره ۴۰: سرمایه خرمی بجز روی تو نیست

شماره ۴۱: دردا که دلت به مهر من رای نداشت

شماره ۴۲: هنگام صبوح گر بت حورسرشت

شماره ۴۳: بر عارض یار من سپهر از انگشت

شماره ۴۴: تا با زنخ تو آشنا شد ریشت

شماره ۴۵: در عشق تو هر سوی همی باید رفت

شماره ۴۶: شب‌ها که به ناز با تو خفتم همه رفت

شماره ۴۷: ترکی که جهان به نرگس مست گرفت

شماره ۴۸: من بنده آن جستن چست و سبکت

شماره ۴۹: چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایت

شماره ۵۰: مسکین تپک ار نداشتی پروایت

شماره ۵۱: سوگند به آفتاب یعنی رویت

شماره ۵۲: با خلق به داوری بود قاضی چرخ

شماره ۵۳: در دهر مرا جز تو دل‌افروز مباد

شماره ۵۴: داد شب و روز من شب و روز تو داد

شماره ۵۵: دل بر تو نهادم و نبایست نهاد

شماره ۵۶: کردی به سخن پریرم از هجر آزاد

شماره ۵۷: سوزت همه گرد جگرم می‌گردد

شماره ۵۸: بیمارم و تب در امتحانم دارد

شماره ۵۹: جان در ره غمهاش خطر باید کرد

شماره ۶۰: قصه چه کنم که اشتیاق تو چه کرد

شماره ۶۱: مشکی که ز خون و ختن آهو دارد

شماره ۶۲: شاها فلکت اسب سعادت زین کرد

شماره ۶۳: آن بت که فلک ورا ستایش می‌کرد

شماره ۶۴: معشوقه من تا سپه از یشم آورد

شماره ۶۵: هر کارد که از کشته خود برگیرد

شماره ۶۶: آن یار کله‌دوز چه شیرین دوزد

شماره ۶۷: چشم ترکت چو مست برمی‌خیزد

شماره ۶۸: گه جای کمان بازو و دوش تو رسد

شماره ۶۹: گفتم: نظری که عمر من فاسد شد

شماره ۷۰: خطی که ز روی یار برخاسته شد

شماره ۷۱: جانم ز جداییت به فریاد آمد

شماره ۷۲: سودازده جمال تو باز آمد

شماره ۷۳: تا از تف آب چرخ افراشته‌اند

شماره ۷۴: آنها که هوای عشق موزون زده‌اند

شماره ۷۵: شهری زن و مرد در رخت می‌نگرند

شماره ۷۶: شاهان چو به روز بزم ساغر گیرند

شماره ۷۷: هر تیر که آن ترک سبک‌سایه زند

شماره ۷۸: انگشتری عدل تو ای دشمن‌بند

شماره ۷۹: شب را چه خبر که عاشقان می چه کشند

شماره ۸۰: دل را چو می لب تو مدهوش کند

شماره ۸۱: کس چون تو به عقل زندگانی نکند

شماره ۸۲: تا سنبل تو غالیه‌سایی نکند

شماره ۸۳: منگر به زمین که خاک و آبت بیند

شماره ۸۴: نجار که در پسته او خنده بود

شماره ۸۵: . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .د

شماره ۸۶: سهمی که مرا دلبر خباز دهد

شماره ۸۷: روی تو که مه را ز خود افزون ننهد

شماره ۸۸: زیبا بت کفشگر چو کفش آراید

شماره ۸۹: چشمم چو به چشم خویش چشم تو بدید

شماره ۹۰: خطت چو بنفشه از گل آورد پدید

شماره ۹۱: گوشم چو حدیث درد چشم تو شنید

شماره ۹۲: جانا تو ز دیده اشک بیهوده مبار

شماره ۹۳: از من صنما قرار مستان آخر

شماره ۹۴: زد لاله پریر در نشابور آذر

شماره ۹۵: اشتربانا چو عزم کردی به سفر

شماره ۹۶: دل داد به دست کودکی ما را باز

شماره ۹۷: از بس که کند زلف تو با روی تو ناز

شماره ۹۸: با لاله‌رخان به باغ سرو از سر ناز

شماره ۹۹: هر عشوه که داد با من آن مایه ناز

شماره ۱۰۰: دریافتم آخر ز قضا را به شبش

شماره ۱۰۱: در رهگذری فتاده دیدم مستش

شماره ۱۰۲: بنگر تو بدان بنفشه‌زار دلکش

شماره ۱۰۳: گویند که بر دمید از گل خارش

شماره ۱۰۴: با تب گفتم : رنجه مکن بسیارش

شماره ۱۰۵: آن دیده که دیدن تو بودی کارش

شماره ۱۰۶: زرین دو رخم دو دیده گلگون ز غمش

شماره ۱۰۷: در ره چو بداشتم به سوگندانش

شماره ۱۰۸: آن حسن و دلال بین و آن مکر و فنش

شماره ۱۰۹: ترکم چو کمان کشید کردم نگهش

شماره ۱۱۰: دارم گه و بیگه ز که و مه کم و بیش

شماره ۱۱۱: در بستان دوش از غم و از شیون خویش

شماره ۱۱۲: دیدم چو مه و مهر میان کویش

شماره ۱۱۳: من مهستی‌ام بر همه خوبان شده طاق

شماره ۱۱۴: من دوش به خواب دیدم ایام وصال

شماره ۱۱۵: زین سان که فتاد هجر در راه ای دل

شماره ۱۱۶: ای رنج و غم تو برده و خورده دل

شماره ۱۱۷: شد گرد جهان منتشر آوازه ی دل

شماره ۱۱۸: ای آرزوی روان و ای داروی دل

شماره ۱۱۹: ترکی که به رزم و بزم تند آمد و رام

شماره ۱۲۰: ای فتنه خاص و ای بلای دل عام

شماره ۱۲۱: من دوش می از خون جگر ساخته‌ام

شماره ۱۲۲: من عهد تو سخت سست می‌دانستم

شماره ۱۲۳: هر جوی که از چهره به ناخن کندم

شماره ۱۲۴: رفت آن که سری پر از خمارش دارم

شماره ۱۲۵: ز ابروی تو چشمها چو پروین دارم

شماره ۱۲۶: گفتی: ز دو یاقوت لب چون شکرم

شماره ۱۲۷: دل کو که به نامه شرح غم آغازم

شماره ۱۲۸: دل برد ز من به قهر و من نستیزم

شماره ۱۲۹: در دل اثر وفا نداری چه کنم

شماره ۱۳۰: گر دل طلبم بر سر کویت بینم

شماره ۱۳۱: تن با تو به خواری ای صنم در ندهم

شماره ۱۳۲: برخیز و بیا که حجره پرداخته‌ایم

شماره ۱۳۳: تا ظن نبری کز پی جان می‌گریم

شماره ۱۳۴: زرد است ز هجر خاک بیزی رویم

شماره ۱۳۵: زلفین تو سی زنگی و هر سی مستان

شماره ۱۳۶: دی خوش پسری بدیدم از سراجان

شماره ۱۳۷: من دل ز تو بر نگیرم آسان آسان

شماره ۱۳۸: در گنجه دو درزن‌گر استاد جوان

شماره ۱۳۹: از ضعف من آن چنان توانم رفتن

شماره ۱۴۰: من رفتم و دل مقیم خواهد بودن

شماره ۱۴۱: رفتی به سرا دوش به می نوشیدن

شماره ۱۴۲: دی خوش پسری بدیدم اندر زوزن

شماره ۱۴۳: بر هر دو طرف مزن تو بر یک سو زن

شماره ۱۴۴: زنهار بتا عهد فراموش مکن

شماره ۱۴۵: کو آن همه زینهار و عهدت با من

شماره ۱۴۶: از مهر خود و کین تو در تابم من

شماره ۱۴۷: ای بی‌خبر از غایت دلداری من

شماره ۱۴۸: رخسار تو مشک است سر زلف تو خون

شماره ۱۴۹: ما را سر زلف دلبران نیست کنون

شماره ۱۵۰: در درج عقیق در منظومش بین

شماره ۱۵۱: مؤذن پسری تازه‌تر از لاله مرو

شماره ۱۵۲: چون نیست پدید در غمم بیرون شو

شماره ۱۵۳: ای روی تو از تازه گل بربر به

شماره ۱۵۴: معشوقه لطیف و چست و بازاری به

شماره ۱۵۵: ای دست تو دست من به دستان بسته

شماره ۱۵۶: اندر دلم ای سرکش عیار بچه

شماره ۱۵۷: ای روح تو ماه را شکست آورده

شماره ۱۵۸: ای دوست که دل ز بنده برداشته‌ای

شماره ۱۵۹: با روی چو نوبهار و با خوی دی‌ای

شماره ۱۶۰: . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .ردی

شماره ۱۶۱: ای رشته چو قصد لعل کانی کردی

شماره ۱۶۲: هر گه که تو نعل اسب یکران بندی

شماره ۱۶۳: گر امشب از آن دوست نشانی بودی

شماره ۱۶۴: مر موی تو را چه بود بی آزاری

شماره ۱۶۵: آمد شب و شد جهان روشن تاری

شماره ۱۶۶: مضراب ز زلف و نی ز قامت سازی

شماره ۱۶۷: دی گر دل خود را به تو ننموده‌امی

شماره ۱۶۸: گر من به مثل هزار جان داشتمی

شماره ۱۶۹: از دیده اگر نه خون روان داشتمی

شماره ۱۷۰: ای تنگ شکر چون دهن تنگت نی

شماره ۱۷۱: بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنی

شماره ۱۷۲: در دل نگذارمت که افگار شوی

شماره ۱۷۳: چون بند ز نامه تو بگشاد رهی

شماره ۱۷۴: گر چشم چو آهوت وفا داشتی‌یی