مسعود جعفری در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۰۰:۲۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۶:

مانی جان ممنون از تذکرتون
به عقیده بنده عشق زمینی و الهی از هم جدا نیستند و حضرت حافظ در این غزل از کثرت و جدایی مینالد و خاطرات ازلی را مرور میکند و خود را بی تفاوت به قید و بند دنیا دانسته و حال و یاد معشوق را بی آلایش می طلبد .

محمد امین سلطان آبادی در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۵۴ دربارهٔ رهی معیری » غزلها - جلد اول » ساغر هستی:

کلمه پایاب در اینجا بخشی از دریا که پای انسان به کف دریا برسد است و کاملا درسته .

محمد وفاپور در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۴۵ دربارهٔ اوحدی مراغه‌ای » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۷۹:

من اهل مراغ هستم و مقبره اوحدی مراغه ای همینجاست. تاریخ مراغه هم بسیار بلند است.
از وسط شهر تاریخی مراغه رودی میگذرد به اسم "صوفی چای" که کلمه ی چای در ترکی یعنی رودخانه.
شاید کلمه صافی و صوفی اشاره به این رودخانه باشد.
ضمنا جناب امین کیخا فرمودند رصدخانه که به هیچ عنوان نیایشگاه نبوده. ما اینجا معبد مهر داریم که نیایشگاه بوده.

محمد در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۰۹ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۷:

بیت چهارم مصراع دوم
من جهد میکنم که به عهدت وفا کنی
این درست هستش

ناشناس در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۰۹ دربارهٔ خیام » ترانه‌های خیام به انتخاب و روایت صادق هدایت » راز آفرینش [ ۱۵-۱] » رباعی ۷:

دربیت اول این خط مغرمط صحیح است

محمد در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۰۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۸:

آقا منوچهر این مصرع اول استفهام انکاری هستش
حافظ از خودش داره سوال میپرسه که آیا کسی هست که دل از یار خودش برداره بعد تو مصرع بعد جواب خودشو میده
مگر کسی که دل از سنگ سخت تر دارد

علی عرب خدری در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۸:۳۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۷:

به نظر می‏ رسد منظور نظر خواجه از بلبل حضرت رسول صلوات الله علیه، از برگ گل قرآن مجید، و از ناله های زار همان گریه های فراوانی که به ایشان نسبت میدهند باشد.
این سوال به نظر منطقی می آید که حضرت بزرگواردر حالی که گل خوشرنگ قرآن در دستت است بکا چرا؟ و این جواب زیباست: جلوه معشوق مرا به این کار واداشته....

ابوالفضل در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۳:۱۷ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷:

با سلام: تشنه روی توام باز مدار از من اب ، صحیح می باشد.

محسن در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۲:۵۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۰۹:

شمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن تا حریفان ندانند که تو در خانه ی مایی

sandra در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۲:۰۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۲:

صدای شما بی نظیره آقای شجریان ....اشعاری و هم که انتخاب میکنید عالیه ...مرسی

مهدی شکوری در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۲:۰۷ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۲۹۳:

این ابیات به سوز گداز شاعر آمیخته گشته و از صنایع ادبی از جمله صتعت ادبی تلمیح استفاده کرده است
مثال این شعر
به کنعانم برای بخت من یوسف نمی خواهد
ببر آنجا که کوی اوست در زندان و چاهم کن

سایه سرو در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۱:۵۸ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۶۴ - قطعه:

در شع شعه ی ماه ،تو با آتش عشقت
جز سردی این خانه ی تاریک چه دیدی

سایه سرو

سایه سرو در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۱:۵۰ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۸۴ - شاهد و شمع:

حاصل گردش تو گرد منِ خسته چه بود
آن همه شعله که بر پای تو من سر کردم
اشک ریزان ،تن خود را همه آتش کردم
روشنی گشتمو راهت همه روشن کردم
از منِ دلشده خاکستر سردی جا ماند
ساده دل من که پرو بال تو باور کردم

سایه سرو
93/12/24

شایان در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۰۳:۱۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۲:

لذت شنیدن این غزل با صدای بی نظیر همایونِ جان وصف نشدنیست.
ممنون که هستی و میخونی آقای شجریان.

محمدرضا در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۰۱:۴۰ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۵۹ - داستان آن کنیزک کی با خر خاتون شهوت می‌راند و او را چون بز و خرس آموخته بود شهوت راندن آدمیانه و کدویی در قضیب خر می‌کرد تا از اندازه نگذرد خاتون بر آن وقوف یافت لکن دقیقهٔ کدو را ندید کنیزک را به بهانه به راه کرد جای دور و با خر جمع شد بی‌کدو و هلاک شد به فضیحت کنیزک بیگاه باز آمد و نوحه کرد که ای جانم و ای چشم روشنم کیر دیدی کدو ندیدی ذکر دیدی آن دگر ندیدی کل ناقص ملعون یعنی کل نظر و فهم ناقص ملعون و اگر نه ناقصان ظاهر جسم مرحوم‌اند ملعون نه‌اند بر خوان لیس علی الاعمی حرج نفی حرج کرد و نفی لعنت و نفی عتاب و غضب:

از خدا جوییم توفیق ادب. بی ادب محروم مناد از لطف رب!
بی ادب تنها نه خود را داشت بد. بلکه آتش در همه آفاق زد!
با همه ی ارادتی که نسبت به مولانا دارم اما اینگونه اشعارش را نمی پسندم و به نظرم حتی یکبار خوندنش هم لطفی نداره بر خلاف برخی غزلیات عرفانی و عاشقانه ی او که هرگز از خوندنشون سیر نمی شم البته بنده بسیار کوچکتر از آنم که بخواهم اشعار مولانا را نقد کنم اما نظر شخصیم اینه که چنین اشعاری در شأن ادب پارسی نیست هرچند هدف و مفهومی که مولانا در قالب این حکایت میخواد برسونه بسیار پسندیده است اما وقتی خیلی بهتر هم میشه نکات اخلاقی رو بیان کرد چرا در قالب چنین حکایت زشت و زننده ای؟جالبه که بسیاری از اساتید ادبیات اشعار اینچنینی مولانا رو توجیه میکنند اما شعرایی مثل ایرج میرزا رو به باد انتقاد میگیرند!

جلیل Jalilomidi@yahoo.com در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۰۱:۳۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵:

با پوزش در یادداشت من در بیت حسین بن منصور حلاج
«کفعلِ الضیفِ بالضّیفِ » درست است.

حمید زارعی در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۰۱:۰۰ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۰۵:

شوخی طبع تو و یک جا دمی (ننشستنت)

t در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، یکشنبه ۲۴ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۰۰:۵۱ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۱:

ورنیک نیامد این صور عیب کراست
.این سؤال را از ما میکنه که آیا یک خلافکارکاری راکه میکند دسته خودش هست؟. تا خاک مرا به قالب آمیخته اند
بس فتنه که از خاک بر انگیخته اند
من بهتر از این نمی توانم بودن
کز بوته مرا چنین برون ریخته اند
* تا کی ز چراغِ مسجد و دودِ کُنِشْت؟
تا کی ز زیانِ دوزخ و سودِ بهشت؟
رو بر سر لوح بین که استادِ قضا
اندر ازل آن‌چه بودنی بود، نوشت.

فرشید در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۲۳ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۵۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۷۱:

به به با صدای همایون ......

ناشناس در ‫۱۱ سال و ۱ ماه قبل، شنبه ۲۳ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۵۸ دربارهٔ ملک‌الشعرا بهار » قصاید » شمارهٔ ۴۴ - مرغ خموش:

فرم صحیح بیت ششم :
مرغی به آشیانه کشیده است آب و نان
یک مرغ آشیانه در آذر کشیده است