Reza Deilami در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۹، ساعت ۱۱:۳۲ دربارهٔ رودکی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷:

تصور می‌کنم مصراع آخر باید این‌گونه باشد:
"آن بس که به سر زدم و این بس که به سنگ"
زیرا دست ابتدای مصراع پیشین آمده و دورتر است و پا در انتها، و از آنجایی که دست را بر سر می‌زنند و پا بر سنگ می‌خورد، آدات اشاره باید تغییر کنند!

فرهنگ ندارم در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۳۳ دربارهٔ اوحدی مراغه‌ای » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۹۷:

ببت یکی به آخر مصراع دوم به نظر میرسد ,گر,اضافه است

منصور در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۳۲ دربارهٔ عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶۵:

در تمام ابیات "ای" اضافه است

روزا در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۹، ساعت ۰۷:۵۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۴:

در تصاویر خودتون نوشته من و ساقی به هم سازیم...چه جالب حافظ رو تحریف میکنید

محمد در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۹، ساعت ۰۷:۲۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۴:

در جایی خواندم داو در اینجا به معنای شرط یا قمار اول است به این معنا مصرع اول هم تایید دوباره خواهد شد
همانطور که میدانید در قمار و شرط بندی معمولا در قمار اول جانب احتیاط در نظر گرفته میشه ولی در اینجا حضرت حافظ میفرماید:
چون پای عشق در میان است حتی در شرط یا قمار اول هم می باید جان را فدا کرد همانطور که اهل نظر دو عالم را با یک نظر فدا میکنند

nabavar در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۹، ساعت ۰۴:۱۵ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۳:

گرامی احمد
شاهد و شرابْ نیم خواب ای ساقی
این مصرعِ رباعی در گنجور اشتباه آمده
شراب به خواب نمی رود
چنین است:
شاهد زِ شرابْ نیم خواب ای ساقی.

nabavar در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۹، ساعت ۰۲:۱۸ دربارهٔ عطار » مختارنامه » باب چهل و چهارم: در قلندریات و خمریات » شمارهٔ ۲۱:

شمع است و شراب و ماهتاب ای ساقی
شاهد ز شراب نیم خواب ای ساقی
از خاک مگو وین دل پرآتش نیز
برباد مده بیار آب ای ساقی

علی اکبر غلامی در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۹، ساعت ۰۲:۰۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲۵:

یه نکته ای رو عرض میکنم که به نظرم مهمه. چون بعضا پیش میاد که در زیر اشعار شعرای بزرگ بعضیا دنبال یک بی دینی و فرار از مسئولیتهای دینی می گردن. ولی واقعیت اینه که اینا اول و آخر شاعر هستند و اگر اشعارشون سراسر بر علیه دین هم باشه باز دلیلی بر رد دین و اباحه گری نمیشه.
اما در مورد حافظ به کتاب عرفان حافظ که مراجعه کنید متوجه میشید که چقدر اصطلاحات عرفانی در اشعار حافظ هست. و یا مولوی که معلومه.
اما سعدی یک کلیاتی داره که از بوستان و گلستان گرفته تا قصاید و غزلیات و ... نشان دهنده ی یک مسلمان و عالم دین بودنشون داره.
ولی همه اشعارش در غزلیات لزوما عرفانی هم نیست. خیلیا گفتند که لحن غزلیات سعدی عاشقانه هست... برخلاف حافظ که ریشه های عمیق عرفانی داره.
ولی با این وجود برخی از غزلیاتش عرفان محض هستند. مثل اونجایی که میگه عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست. که آیت الله قاضی که کوه عرفان بودند این بین رو عرفانی میدونن. ولی مابقی رو نه.
خلاصه خواستم بگم که برای لا ابالی گری خودتون اینقدر به این بزرگان شعرفارسی گیر ندید.
صاحب سخن بودند و کلی از آیات و روایات در اشعارشون استفاده کردند....
حالا تو غزلی شاید شیرین سخنی واسه یار و همسرشون کرده باشن.
این رو دلیل بر بی دینی چرا میگیرید سریع؟!
بیت سوم کاملا مشخصه از عهد ازلی میگه که دلالت بر اعتقاداتش داره.
در بیت آخر هم واسه بیان عشقش به محبوبش از یک قسمت از آیه وام گرفته. زیبا هم هست. ولی آیا این دلیل بر بی دینیه؟!!!!!!
الله اکبر..

سپهر در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۴۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۳۸:

مصرع پایانی به جای آنگاه باید آنگه بذارید
گاهی این اندیشه در سر من میافته که گنجور از قصد ابیات رو اشتباه مینویسه امیدوارم اشتباه فکر کرده باشم ولی اشتباهات ابیات مولوی خیلی بیشتر از چیزی هست که بشه گفت اتفاقی هست

محمد در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ دی ۱۳۹۹، ساعت ۰۰:۵۴ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۷۲:

بیت سوم مصرع دوم به نظرم "میسوزم" صحیح تر باشد.

مرجان کرمی در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۵۶ دربارهٔ سعدی » بوستان » در نیایش خداوند » بخش ۱ - سرآغاز:

در بیت
دگر مرکب عقل را پویه نیست
عنانش بگیرد تحیر که بیست
پویه : از ریشه پوییدن به معنی رفتن نه به شتاب و نه نرم است.
بیست : مخفف بایست .
سپاس از شما برای خوانش شعر

احمد نیکو در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۱۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۳:

بر روی گل از ابر نقاب است هنوز

در طبع دلم میل شراب است هنوز

در خواب مرو چه جای خواب است هنوز

جانا می ده که ماهتاب است هنوز

احمد نیکو در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۱۲ دربارهٔ خیام » ترانه‌های خیام به انتخاب و روایت صادق هدایت » هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴] » رباعی ۸۳:

یاران چو به اتفاق دیدار کنید
باید که زِ دوست یاد بسیار کنید
چون بادهٔ خوشگوار نوشید بهم
نوبت چو به ما رسد نگونسار کنید

احمد نیکو در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۰۹ دربارهٔ خیام » ترانه‌های خیام به انتخاب و روایت صادق هدایت » هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴] » رباعی ۹۴:

چون من به خودی نیامدم روز نخست
گر غم خورم از بهر شدن ناید چست
هر چند رهی اسیر در قبضهٔ توست
زین آمد و شد رضای تو باید جست
(رباعی شماره 46 از سنایی غزنوی)

مهدیه فرضی در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۰۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۳۶:

سلام و ادب
منظور جناب مولانا، همان منظور جناب شیخ اشراق به نام "موت اختیاری" است.
همان که در قرآن با کلید واژه‌ی "هجرت" بیان شده و درمان تمام دردهای شخصیتی، ژنتیکی، اخلاقی، تربیتی، فردی، اجتماعی، روانی و انواع افسردگی و... است.
خلاصه عرض کنم که موت اختیاری با عزم به هجرت آغاز می‌شود... .

احمد نیکو در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۰۵ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۱:

هر چند بهشت صد کرامت دارد
مرغ و می و حور سرو قامت دارد
ساقی بده این بادهٔ گلرنگ به نقد
کان نسیهٔ او سر به قیامت دارد
( عبید زاکانی رباعی شماره 12)

احمد نیکو در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۰۳ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۸:

ساقی به صبوحی می ناب اندر ده
مستان شبانه را شراب اندر ده
مستیم و خراب در خرابات فنا
آوازه به عالم خراب اندر ده
(رباعی شماره 49 از عطار )

z.sh در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۳۲ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا:

بسیار زیباست ولی من متوجه نمی شم وقتی این شعر در کتاب ادبیات نیست چرا دانش اموزان باید ان را حفظ کنند
واقعا ناراحت کننده ست.....

امین در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۹، ساعت ۱۹:۰۱ دربارهٔ شاه نعمت‌الله ولی » مثنویات » شمارهٔ ۱۸:

سلام.
در مصرع اول بیت پنجم:
حضرتی دیگر بود غیر مضاف
عبارت غیر اشتباه است و در اصل غیب می باشد. یعنی:
حضرتی دیگر بود غیب مضاف
منبع: فرهنگ اصطلاحات عرفانی، سجادی، صفحه 320 ذیل عبارت حضرات خمس

بیسواد در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۵۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۹۳:

گفتاتوکه باشی که کنی یانه کنی
من آن بودم که بیقرارت کردم