گنجور » حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۱

وزن:	مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
قالب شعری:	غزل
منبع اولیه:	ویکی‌درج
تعداد ابیات:	۸

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و جاذبه‌های آن اشاره می‌کند و به طور خاص از محبت و زیبایی معشوق صحبت می‌کند. او به سر و زلف معشوق توجه می‌کند و می‌گوید که عشق پر از چالش و فتنه است و تنها کسانی می‌توانند از آن لذت ببرند که با دل آرام و بدون حجاب به آن وارد شوند. شاعر به مشکلاتی که در عشق تجربه کرده و تلاشش برای رسیدن به معشوق از طریق آشتی و اعترافات اشاره می‌کند و در نهایت به این نکته می‌رسد که بی‌حجابی و شجاعت در عشق، راهنمایی برای دستیابی به حقیقت است.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

ور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد

هوش مصنوعی: وقتی که دستم را بر روی مویش می‌گذارم، او به آرامش می‌رود؛ و اگر بخواهم با قهر و تندی صحبت کنم، او نیز با همان لحن پاسخ می‌دهد.

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# چو ماهِ نو رَهِ بیچارگانِ نَظّاره

زَنَد به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود

هوش مصنوعی: مانند ماه نو که به آرامی بر دل‌های بیچاره نگاهی می‌اندازد و در زیر پوششی پنهان می‌شود.

# شبِ شراب خرابم کُنَد به بیداری

وگر به روز شکایت کنم به خواب رود

هوش مصنوعی: شبْ شراب باعث مستی و گیجی من می‌شود و اگر در روز از این حالتی که دارم شکایت کنم، خواب به سراغم می‌آید و خواب‌آلود می‌شوم.

# طریقِ عشق پرآشوب و فتنه است ای دل

بیفتد آن که در این راه با شتاب رود

هوش مصنوعی: راه عشق پر از آشفتگی و دردسر است، ای دل! بیفتد بر کسی که با شتاب و عجله در این مسیر گام می‌گذارد.

# گدایی درِ جانان به سلطنت مفروش

کسی ز سایهٔ این در به آفتاب رود؟

هوش مصنوعی: کسی که به درگاه معشوق خود توسل جسته و خود را به مقام سلطنت نمی‌فروشد، آیا از سایه‌ی این در هم به زیر آفتاب نمی‌رود؟

# سوادِ نامهٔ مویِ سیاه چون طی شد

بَیاض کم نَشَوَد گر صد انتخاب رود

هوش مصنوعی: اگر نامه‌ای با موهای سیاه نوشته شود و متن آن به پایان برسد، هرگز در آن نقطه‌چینی که به رنگ سفید است، تغییری ایجاد نخواهد شد، حتی اگر انتخاب‌های زیادی هم مطرح شود.

# حباب را چو فِتَد بادِ نخوت اندر سر

کلاه داریَش اندر سرِ شراب رود

هوش مصنوعی: وقتی که حباب به خاطر باد مغروری که به آن吹یده می‌شود می‌ترکد، نشان‌دهنده این است که شراب درون کلاه (یا ظرف) به سمت خارج سرازیر می‌شود.

# حجابِ راه تویی حافظ از میان برخیز

خوشا کسی که در این راه بی‌حجاب رود

هوش مصنوعی: ای حافظ، تو خود مانع راهی و باید از میان برداشته شوی. خوشا به حال کسی که بتواند بدون مانع و با آزادی در این مسیر گام بگذارد.

پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی

راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

غزل شمارهٔ ۲۲۱ به خوانش فریدون فرح‌اندوز
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

غزل شمارهٔ ۲۲۱ به خوانش سهیل قاسمی

غزل شمارهٔ ۲۲۱ به خوانش محسن لیله‌کوهی

غزل شمارهٔ ۲۲۱ به خوانش فاطمه زندی

غزل شمارهٔ ۲۲۱ به خوانش پری ساتکنی عندلیب

همهٔ خوانش‌هاautorenew

غزل شمارهٔ ۲۲۱ به خوانش زینب بیات

غزل شمارهٔ ۲۲۱ به خوانش احسان حلاج

غزل شمارهٔ ۲۲۱ به خوانش مریم فقیهی کیا

غزل شمارهٔ ۲۲۱ به خوانش افسر آریا

غزل شمارهٔ ۲۲۱ به خوانش شاپرک شیرازی

غزل شمارهٔ ۲۲۱ به خوانش نازنین بازیان

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

پیشنهاد مشق شعر

حکیم نزاری » غزلیات » شمارهٔ ۵۶۵

بیا که مهر تو با جان ز جسم ما برود

محبت ازلی کی چنین ز جا برود

میان اهل صفا گر ز آه خشم و عتاب

کدورتی بود آن هم به ماجرا برود

به دست عقل نباشد زمام عقل آری

[...]

مشاهدهٔ ۱ مورد هم آهنگ دیگر از حکیم نزاری

کمال خجندی » غزلیات » شمارهٔ ۴۴۳

ز ماهتاب جمالت ز ماه تاب رود

چه جای ماه سخن هم در آفتاب رود

تو آن دری که از پیش نظر اگر بروی

مرا ز دیده گریان در خوشاب رود

مکن به خونه دلم چشم سرخ زآنکه کسی

[...]

جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶۷۴

گمان مبر که دلم از سر وفا برود

وگر ز دوست به این خسته دل جفا برود

بجز صبا ره رفتن به کوی دوست که راست

مگر برای دل خسته ام صبا برود

زمین ببوسد و از من بگویدش جانا

[...]

امیرعلیشیر نوایی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۳ - تتبع خواجه

هوای می به سر هر که چون حباب رود

عجب نباشد اگر در سر شراب رود

چو بخت خفته سوی ما به صد حیل آمد

ولی چو عمر گرامی به صد شتاب رود

ز بیدلان همه شب بشنود فسانه دل

[...]

کلیم » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۴

چو تاب زلف دهی از بنفشه تاب رود

زنی چو خنده گل از بس عرق در آب رود

چنین که روی جهانی بسوی خود کردی

عجب که سایه ز دنبال آفتاب رود

چه جای شادی، غم عار دارد از دل من

[...]

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۴۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

علی نوری در ‫۱۲ سال و ۲ ماه قبل، دوشنبه ۶ مرداد ۱۳۹۳، ساعت ۱۹:۵۱ نوشته:

نظاره: تماشاچی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

پویا در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۸:۲۸ نوشته:

"کلاه داریش اندر سر شراب رود" غلط است
"سر سراب .".. درست تر است

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

مهرداد راوند در ‫۲ سال و ۳ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۴۰۳، ساعت ۲۲:۲۳ پاسخ داده:

استاد شجریان هم سراب خواندند.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محصل در ‫۱۱ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۴، ساعت ۰۹:۱۶ نوشته:

پویا جان به همین شکل درست هست
این قدر این تشبیه زیبا ساخته شده که پرداختن به آن چندین جمله را میطلبد. در واقع به حباب هایی که به هنگام جوشش و جا افتادن شراب بر روی آن ظاهر میشود اشاره دارد و میگوید بادنخوتی که در سر حباب افتاده و روی خم جلوه گری میکنه در راه شراب فدا میشود و در لفافه میگوید که همنشینی با شراب باد نخوت و غرور را از سر دور میکند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سپهر در ‫۱۰ سال و ۱۰ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ آذر ۱۳۹۴، ساعت ۰۸:۳۷ نوشته:

با سلام. می اندیشم که بیت زیر از قلم افتاده است:
دلا چو پیر شدی حسن و نازکی مفروش
که این معامله در عالم شباب رود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

غمناک ابددوست در ‫۴ سال و ۸ ماه قبل، دوشنبه ۴ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۳۶ پاسخ داده:

دقیقا

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

مریم سپید در ‫۱۰ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۵، ساعت ۲۲:۱۱ نوشته:

در بسیاریا ز منابع؛ بیت دوم به این صورت نقل شده است:
چو ماه نو ره نظارگان بیچاره زند به گوشه ابرو و در نقاب رود
نظّارگان: بینندگان؛ گروه بیننده
استاد شجریان هم بسیار زیبا این شعر را به همین صورت خوانده اند.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

دلیر در ‫۱۰ سال قبل، شنبه ۱۰ مهر ۱۳۹۵، ساعت ۱۶:۱۸ نوشته:

با سلام.
مصرع اول بیت دوم اشتباه هست.
درستش به این شکل هست:
چو ماه نو ره نظارگان بیچاره

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محدث در ‫۹ سال و ۵ ماه قبل، شنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۶، ساعت ۰۹:۰۸ نوشته:

انتخابات!
سواد نامه موی سیاه چون طی شد
بیاض کم نشود گر صد انتخاب رود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

رضا در ‫۹ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۲۴ خرداد ۱۳۹۶، ساعت ۰۲:۵۸ نوشته:

شجریان در آلبوم طریق عشق به این شکل میخونه: کلاه داریش اندر سر «سراب» رود. که در هیچ نسخه ای هم به این شکل نیومده. حالا اینکه چرا به این شکل خونده شده معلوم نیست چون تا حالا نشنیده م شجریان بیتی رو اشتباه بخونه. البته به این صورت هم معنی داره ولی کلاهداریش اندر سر شراب رود از نظر تصویرسازی و پیچیدگی از اون کارهاست که فقط از حافظ برمیاد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۸ مرداد ۱۴۰۵، ساعت ۰۰:۳۱ پاسخ داده:

محمدرضا شجریان ، خواننده ی زمانه ای بود که تقریبا هیچ خواننده ی حرفه ای حق خوانندگی نداشت

دیپلوم داشت معلم روستا بود ادیب و شعرشناس نبود شعر را حفظ می کرد یا از روی متن می خواند در جمع شعرشناسان ، بت سازی نکنید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۱ flag link

عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ‫۲۴ روز قبل، پنجشنبه ۲ مهر ۱۴۰۵، ساعت ۲۰:۳۵ پاسخ داده:

آخ آخ چه ایراد و نقص بزرگی وارد کردی! اصلا به ذهن پیرنیا خطور نکرده بود وگرنه به جرم دیپلوم نداشتن و معلم روستا بودن؛ او را از رادیو بیرون می‌انداخت!

دیپلوم داشت! (حتما دیپلوم از دیپلم هم بی‌ارزش‌تر است!)

راستی کدامیک از اساتید موسیقی دکترای ادبیات داشتند که این یکی دیپلوم داشته؟

معلم روستا بودن هم عیب است؟ اصلا شغل و مدرک تحصیلی ربطش به موسیقی چیه؟ چون چند جا همین نقص را نوشته‌ای!

آدم کینه‌ای و حسود ناچارا تاریخ را تحریف می‌کند.

اولین کار شجریان در 15 آذر سال 1346 یعنی بیش از 11 سال پیش از انقلاب از رادیو پخش شد و به صورت مستمر ادامه داشت.

در سال‌های 54 تا 56 جشن هنر توس و شیراز هم ایشان ستارۀ آواز ایرانی بود و آثاری تولید شد که در سیستم موسیقی ایران بی‌سابقه است؛ از جمله آن راست‌پنجگاه بی‌نظیر.

شاید هم معتقدید که در زمان پهلوی هم عده‌ای که مقصود شماست و می‌دانیم چه کسانی هستند، ممنوع‌الکار بودند؟

آنها که حذف شدند؛ خودشان دوست داشتند بروند کاباره و از زمان پهلوی فعالیت‌شون در جای دیگر بود. وانگهی در آواز، خورشیدی طلوع کرده بود که ستاره‌ها خاموش شدند.

در جمع آگاهان، خاموش بودن بهتر است.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

فرخ مردان در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۸ مرداد ۱۳۹۶، ساعت ۰۸:۲۰ نوشته:

"سواد نامه موی سیاه چون طی شد...بیاض کم نشود گر صد انتخاب رود"
کسی میتونه معنی کنه این بیت رو؟

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حسین ۱ در ‫۹ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۸ مرداد ۱۳۹۶، ساعت ۰۹:۲۴ نوشته:

آقا فرخ عزیز
سواد نامه موی سیاه چون طی شد
بیاض کم نشود گر صد انتخاب رود
گویا میگوید : وقتی موی سیاه رفت { پیر شدی} هرچه هم سعی کنی سفیدی مو از بین نمی رود
یعنی دوره جوانی باز نمی گردد
زنده باشید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

رضا سامی در ‫۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۱۳ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۴:۳۸ نوشته:

میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

مرصاد در ‫۸ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۴:۴۲ نوشته:

محدث عزیز
در نسخه دیوان حافظ به گردآوری و تصحیح احمد شاملو به شکل "کلاه داریش اندر سر سراب" آمده. و قطعا استاد شجریان از این مرجع استفاده کرده.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

گمنام در ‫۸ سال و ۹ ماه قبل، پنجشنبه ۱۴ دی ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۵۷ نوشته:

هردو جنابان نادرست نوشته و خوانده اند( یاد او گرامی و زندگی آن دیگری دراز)
داستان حباب بر سر خم است که چون جوشیدن وانهاد شراب میشود.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محسن سعیدزاده در ‫۸ سال و ۱ ماه قبل، پنجشنبه ۸ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۵۳ نوشته:

حجابِ راه
خود خواهی وخودپرستی حجاب ضمیر منیر ما است.این حجاب راباید ارمیان برداشت.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محمدسعید در ‫۸ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۳۲ نوشته:

درود
البته استاد شجریان عزیز

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

علیرضا در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲ مهر ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۲۷ نوشته:

البته همون سر شراب باید معنی درست تری داشته باشه و دیده شده که جناب شجریان جای دیگه ای «هزار»با فتح «ه» به معنی بلبل را هزار «عدد1000» خوندند که خیلی بعید بود از ایشان

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

پدرام در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۱۹ نوشته:

با سلام خدمت شما دوستان عزیز
در بیت سوم شکایت صحیح است یا حکایت ؟

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

پدرام در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۱۶ مهر ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۳۴ نوشته:

دلا چو پیر شدی حسن و نازکی مفروش
که این معامله در عالم شباب رود

بیت مذکور را لطفاً اضافه نمایید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

تماشاگه راز در ‫۸ سال قبل، یکشنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۵۲ نوشته:

معانی لغات غزل (221)
به تاب رود : خشمگین شود، به تُندی و خشونت گراید .
با سرِ عتاب رود : بر سر عتاب می رود ، به ملامت و سرزنش و پرخاش روی می آورد .
نَظّارگان : بینندگان ، گروه بیننده .
حُباب : سر پوش شیشه یی که روی مواد خوراکی نهند ، لوله و سر پوش شیشه یی که روی فتیله چراغ نهند ، قُبّه محدّب که از اثرش باران روی سطح اب راکد پیدا و بلافاصله می تَرَکَد .
بادِ نخوت :باد غرور ، باد ناز و تکبّر
کُلاه داری : بزرگی و سروری ، تاجداری ، حفظ وضعیّت موجود .
نازکی:نازک دلی ، ظرافت طبع .
سواد :سیاهی ، مُرکب .
طیّ شد :به سرآمد ، تمام شد .
بیاض :سفیدی ، دفتر سفید نانوشته .
انتخاب :برگزیدن ، دست چین کردن .
شرح ابیات غزل (221)
(1) همین که به گیسویتش دست می زنم، خشمگین می شود و چون پوزش خواسته و از او سازگاری طلب می کنم به سرزنش و ملامت گویی می پردازد. (2) همانند ماه نو ، گوشه ابروی خود، راهزن دیده بینندگان بی نوا شده وخود را از دیدگان پنهان می کند. (3)در شب باده نوشی ، بیدار نگاهم داشته و مرا از پای در می آورد و اگر روز بعد ,از او گله کنم خودرا به خواب و نادانی می زند. (4) ای دل، راه عشق پر از فتنه و آشوب است. هر کس که این راه با شتاب بپیماید از پادر آمده بر زمین خواهد خورد. (5) آنگاه که باد غرور در سَرِ حباب ، روی سطح شراب می افتد . برجستگی و سر افرازی او در سر شراب ، از دستش به در می رود. (6) در یوزگیِ آستانه معشوق را با پادشاهی عوض مکن که هیچ کس از سایه این درگاه ( که از آفتاب برتری دارد) به سوی آفتاب نمی رود. (7) ای دل، به هنگام پیری در بَندِ فخر ومباهات حسن و ظرافت مباش ، زیرا این گونه رفتارها برازنده دوره جوانی است . (8) الف: وقتی مرکب نامه موی سیاه از بین رفت اگرصدبارهم موهای سفید را بر گزیده ودر آوری از سفید ی ها کاسته نخواهد شد.
ب: وقتی که دوره سیاهی موها سپری شد اگرصد گونه کوشش در برگزیدن موهای سیاه به کار رود از سفید ی موها کاسته نخواهد شد.
( 9) حافظ ، فنا شو که وجود تو پرده و مانع بر سر راه ( الی الله) است . خوش به حال کسی که بدون مانع و حجاب این را بپیماید.
شرح ابیات (221)
وزن غزل : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
بحر غزل : مجتث مثمن مخبون محذوف
*
چنین به نظر می رسد که درسالهایی آخر عمر حافظ ، تا حدی به سبب گوشه گیری این شاعر دریا دل جهان بین ، از شدت ستیزه جویی و کارشکنی های معاندین و رقیبان او کاسته شده باشد.
از مفاد ابیات این غزل بر می آیدکه شاعر به هنگام پیری و درحالت طمأنینه و فراغت از کشمکشهای روزگار، غزلی را ساخته و پرداخته و مسئله یی که سبب شود غزلی ایهام دار بسراید و از آن بهره برداری نماید برای او وجود نداشته است.
حال و هوای این غزل ، باز گو کننده اندیشه های شاعری است که در پیری با خواهشهای کم و رنگ دل و نگرانی از کهولت ، درقالب نظم ریخته شده باشد. شاعر در سه بیت اول به تشبیب پرداخته و در پنج بیت بعدی از خطرات عشق و مضرات تندروی در این راه و زیانهای ناشی از غرور و سرسختی و فواید گوشه گیری سخن گفته و به خود اندرز می دهد که چون پیر شدی ، دست از رفتارهای ایام جوانی بردار و در پایان غزل نیز خود را مهیای سفر دور و دراز آخرت قلمداد می کند.
***
شرح جلالی بر حافظ – دکتر عبدالحسین جلالی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

تماشاگه راز در ‫۸ سال قبل، یکشنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۵۹ نوشته:

شرح سودی را اینجا بخوانید:
پیوند به وبگاه بیرونی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

پدرام در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۱۲ نوشته:

دوستان جان لطفا این بیت را باز کنید
چو ماه نو ره بیچارگان نظاره
زند به گوشه ابرو و در نقاب رود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

عباسی-فسا @abbasi۲۱۵۳ در ‫۵ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۶ خرداد ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۱۳ پاسخ داده:

چو ماه نو ره بیچارگان نَظّاره

زند به گوشه ابرو و در نقاب رود

دوستانی که نَظّاره را به معنی زار و نحیف گرفته اند توجه داشته باشند که آن کلمه اگر وجود داشته باشد باید با «ز» نوشته شود

نَظّار اسم مبالغه است یعنی کسی که زیاد نگاه می کند و هرگاه با تاء کثرت بیاید (نَظّارة) مبالغه مضاعف دارد البته در موقع خواندن تاء به صورت ه خوانده می شود.

معشوق مانند هلال ماه است در دید دیگران کم فروغ و ناپیدا و فقط برای افرادی که چشم تیزبین دارند قابل مشاهده است آن هم به لحظه ای .

افرادی که بسیار نظاره گر آسمان عشق هستند تا هلال روی دوست را رؤیت کنند در یک لحظه هلال مانند ابرویی نازک راه چشمشان را می زند و دوباره در نقاب و ناپیدایی می رود و گاه ممکن است دیدن آن نه واقعی که بر اثر توهم باشد.

آنها که در شب اول شوال به دنبال هلال گشته اند این تجربه را دارند که گاه چیزهایی باعث توهم می شوند و شخص خیال می کند هلال را دیده و آنها هم که می بینند یک لحظه در دیدشان می آید و دوباره در محاق و نقاب می رود

مثنوی معنوی:

ماه روزه گشت در عهد عمر

بر سر کوهی دویدند آن نفر

تا هلال روزه را گیرند فال

آن یکی گفت ای عمر اینک هلال

چون عمر بر آسمان مه را ندید

گفت کین مه از خیال تو دمید

ورنه من بیناترم افلاک را

چون نمی‌بینم هلال پاک را

گفت تر کن دست و بر ابرو بمال

آنگهان تو در نگر سوی هلال

چونک او تر کرد ابرو مه ندید

گفت ای شه نیست مه شد ناپدید

گفت آری موی ابرو شد کمان

سوی تو افکند تیری از گمان

چون یکی مو کژ شد او را راه زد

تا به دعوی لاف دید ماه زد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

برگ بی برگی در ‫۸ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۶:۵۰ پاسخ داده:

سپاس از تبیینِ معنای این بیت و محتمل است حافظ داستانِ ذکر شده در مثنویِ مولانا را هنگامِ سرودنِ بیت در نظر داشته است.

چون یکی موی کژ شد او را راه زد تا به دعوی لافِ دیدِ ماه زد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

ما را همه شب نمی برد خواب در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۲۳ نوشته:

محسن 2 لطفا زحمت بکشید و برای آقا پدرام هم توضیح بدید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

nabavar در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۳۸ نوشته:

چو ماه نو ره بیچارگان نظاره
زند به گوشه ابرو و در نقاب رود
حافظ
هلال ابروی جانان چنان زند ره دل
که ماه نو ز پس ابر جلوه ها دارد
” نیا “
می گوید : ما بیننده ی بی نوا به تماشا نشسته ایم و نظّاره می کنیم که یار با اشاره ی ابرو رهِ دل ببرد و رو بگرداند ، همچنان که هلال ماه گاه نقاب ابر به رخ می کشد

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

nabavar در ‫۷ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱۲ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۴۰ نوشته:

ببخشید
باشاره ی ابرو دل ببرد یا ره دل بزند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

کیوان در ‫۷ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۷ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۰۵ نوشته:

گدایی در جانان به سلطنت نفروشد
کسی که زسایه این در به آفتاب رود
درست تر هست و معنی میده و الا معنی نداره اونیکه نوشته شده

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

محسن ، ۲ در ‫۷ سال و ۶ ماه قبل، چهارشنبه ۷ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۰۰ نوشته:

کیوان جان
گدایی در جانان به سلطنت مفروش
کسی ز سایه این در به آفتاب رود؟
اگر مصرع دوم را سؤالی بخوانی معنی میدهد.
میگوید : دریوزگی درِ خانه ی یار از سریر پادشاهی با ارزش تر است هیچ کس از سایه ی این در که از آفتاب والاتر است به سوی خورشد نمی رود.
یا شنیده ای که کسی این در را رها کند و به سوی آفتاب مایل باشد؟

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

Farha shamshiri در ‫۶ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۳۰ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۰۲:۵۰ نوشته:

چو ماه نو ره نظارگان بیچاره
زند به گوشه ابرو و در نقاب رود
معانی بزرگانی چون حافظ به چند صورت جلوه میکند و امکان دارد هر کس با روشنی خود و به مقدار حضور خود در خواندن شعر معنی استخراج کند
این بیت به نظر چنان میرسد که حافظ میفرماید چو ماه نو یعنی هلالی ماه که شباهت به ابروی یار دارد و هر دو دل را به خاطر زیبا دیدن ما میرباید و دلیل اینکه ماه نو را تشبیه کرده به این خاطر است که ماه نو نور کمی دارد و برای گذشتن از این راه سیاه درونی به ماه کامل نیاز است تا نور کافی بیفتد و همه چیز هویدا شود تا بتوان از راه پر پیچ و خم عشق به معشوق رسید و چیزهای زیبای ذهن ما مانع طی کردن راه می شود حال این چیزهای زیبا هر آنچه به غیر از حضرت دوست میتواند باشد میل به هر چیزی که باشد از جمله شهوت و خود پرستی و آز و خشم و ... و ما وقتی به امیال خود و کارهای خود نظاره گری میکنیم و خویش را مشاهده میکنیم چیزهایی را که نباید به آنها بچسبیم به آنها میچسبیم و اینها واسه ما دلربایی میکنند مانند تایید و توجه از دیگران مانند شهوت و یا زندگی را در چیز های مادی دیدن و یا حرص زیاد به پول که دل ما را در پی خود میکشد و دل ربایی میکند و از داشته های ذهن خود برای خود یک شخصیت درست میکنیم و فردیت ما از بین میرود و آنگاه است که حضور نیز کمتر میشود و مرکز ما چیزهای مادی می شود و باعث نقاب افتادن به روی یار می شود و زیبایی رخ یار را ما نمیبینیم و در زیبایی چیزهای میرا و مادی که همگی از جنس فنا هستن غرق میشویم
البته این نظر شخصی بنده است احیانا اگر کم یا زیاد گویی شده دوستان و اساتید به بزرگی خویش ببخشند

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

oormazd salehi در ‫۶ سال و ۳ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۳۸ نوشته:

چو ماه نو ره بیچارگان نظاره
به این مورد اشاره میکنه که مثل ماه نو ( با نور ضعیف) برای افرادی ( بیچاره هایی) که راه خود را از پرتو نور ماه میخواند پیدا کنند گاهی یک جلوه کوتاهی میکنی و زود پشت ابر میروی...

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سعید ج در ‫۶ سال قبل، دوشنبه ۲۸ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۱۴ نوشته:

چو ماه نو ره بیچارگان نظاره
زند به گوشه ابرو و در نقاب رود
نکته ای که به نظر حقیر مورد غفلت واقع شده لحاظ کردن شباهتی است که بین ماه نو و اَبرو با "ابزار راه زنی" وجود دارد. آلاتی که طراران و عیاران بدان ره کاروان زنند عبارت اند از آتشِ در دست و شمشیر؛ معشوقه نیز این ابزار را برای غارت دل و ایمانِ عاشق در اختیار دارد.چهره ی برافروخته و روشن و اَبرویی که همچون خم شمشیر یا ماه نو است.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

علی در ‫۵ سال و ۱۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۰۵:۲۴ نوشته:

مصراع دوم این بیت سؤالی خونده میشه:
گداییِ در جانان به سلطنت مفروش
کسی ز سایه‌ی این در به آفتاب رود؟
تشبیه درگاه معشوق به سایه و سلطنت به آفتاب.
حافظ گدایی درگاه معشوق رو بر سلطنت و سایه‌ی درگاه معشوق رو بر آفتاب برتر دونسته، آیا کسی از سایه‌ی درگاه معشوق به آفتاب می‌رود؟ خیر(استفهام انکاری)

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

سوره صادقی در ‫۵ سال و ۱۰ ماه قبل، دوشنبه ۱ دی ۱۳۹۹، ساعت ۱۱:۴۶ نوشته:

درباره ماه نو اگر به جنبه نجومی آن توجه داشته باشید مفهوم بیت را خوب مشخص می‌کند: ماه نو چنان نازک است که به راحتی دیده نمیشود و اصولا تخصصی در بین اهالی نجوم بوجود آورده سالیان سال، به اسم رویت هلال و شکار ماه نو. فاکتورهای متعددی هم دارد که اصولا قابل رویت باشد یا نه که بحث تخصصی است. معمولا ارتفاع ماه نو بسیار کوتاه است از افق و چه بسا تا شکار شد (دیده شد)، غروب میکند یا چنان نزدیک به خورشید است که نور خورشید مانع دیدنش میشود. خلاصه اینکه بینندگانش را و رویت‌کنندگانش را گاه بیچاره و مستاصل می‌کند انقدر که به دنبالش می‌گردند و گاه به محض رویت شدن ناپدید میشود و به قول حافظ اینجا در نقاب میرود. شکلش هم که هلالی بسیار نازک است و مجموعه اینها ایماژ بسیار زیبایی در غزل‌های حافظ ایجاد کرده درباره ابرو نمودن یار که همچون شکار کردن ماه نوست.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

حسن راد در ‫۵ سال و ۷ ماه قبل، یکشنبه ۳ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۴۶ نوشته:

شب شراب خرابم کند به بیداری
وگر به روز حکایت کنم به خواب رود
به نظر بنده حقیر کلمه حکایت در این بیت صحیح باشد همانطور که جناب شجریان'دماوند موسیقی ایران' نیز به این شکل این غزل زیبا را خواتده.
معنی بیت از دیدگاه من : در شب باده نوشی فکر و ذکر او مرا بیدار و هشیار نگاه می‌دارد و نمی‌گذارد مست شوم و از درد نامهربانی اش فارغ گردم
اگر نامهربانی های اورا بخواهم برای روز بازگو کنم آنقدر طولانی هستند که روز هم به خواب می‌رود (شب می‌شود)

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

برگ بی برگی در ‫۵ سال و ۵ ماه قبل، جمعه ۳ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۴۹ نوشته:

چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود
ور آشتی طلبم با سر عتاب رود

" تاب" در معانیِ مختلفی آمده است مانندِ توان و قدرت، شکیبایی و صبر، تابیدن درخشش، و همچنین جعد و پیچ و تابِ زلف و بنظر می رسد حافظ همه‌ی معانی را در نظر داشته هست.
حکایت انسان عاشقیست که به تازگی قصد بازگشت به اصل خدایی خود را نموده و از راه تجربه وجه جمالی حضرتش خیال رسیدن و دیدار روی حضرت معشوق را در سر می پروراند. زلف یار نماد کثرت و تجلی خدا در همه موجودات و مخلوقات جهان است از جماد، نبات، حیوان، انسان و مناظر بدیع هستی از آسمان و زمین تا کهکشان‌های دور دست و نظم جهان، و این همه برای هر انسانی حجت است تا از طریق عشق به آنها به خالق هستی رسیده و به دیدارش زنده شود. اما فرق عشق به هستی از منظر تجلی خدا در آن با دلبستگی و دل سپردن با دید جسمی فاصله بین زمین تا آسمان است برای نمونه فرق است بین انسانی که به انسان دیگر عاشق شده، معشوق خود را امتداد خدا یا هستی ببیند و یا اینکه او را از آن خود دانسته و در حد جسم به او بنگرد، در حالت دوم بدلیل اینکه رابطه بر اساس منیت و با دید ذهن و قرار دادن آن در مرکز مادی خود شکل گرفته است یقینا به درد و غم منجر خواهد شد. بهر روی حضرت معشوق به منظور آزمودن جدیت سالک طریق عشق از این دست تاب و عتابها را آغاز می‌کند، مولانا می‌فرماید ،،
عشق از اول چرا خونی بود ؟
تا گریزد هر که بیرونی بود
هر مدعی که با یک خشم و یا ناز از میدان بدر رود مسلما بیرونی میباشد ولی خشم و ناز حضرت معشوق به ظاهر نفی و رد است ولی درواقع همان جذب است . در بیت بعد به همین مطلب می‌پردازد.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

در سکوت در ‫۴ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۲۸ فروردین ۱۴۰۱، ساعت ۱۸:۱۸ نوشته:

این غزل را "در سکوت" بشنوید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

کاووس سلطان در ‫۲ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۰۷:۵۶ نوشته:

کلید واژه هایی در اشعار بزرگان وجود داره که مرتبط با سفر درونی ایشان است.

حباب : غرض ، نیت ، خیال ، اراده نفس ،ریح ، باد محبوس در آب و خاک

شد از خروجِ رِیاحین چو آسمان روشن-

زمین، به اخترِ میمون و طالعِ مسعود

حجاب: فریب ، مکر ، پوشش ، هر آنچه اصل را پنهان کند

حجاب یا فریب ریشه عقلانی غرور و نخوت است ، حجاب در گام نخست فریب خود و سپس فریب غیر خود است.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

راشد میرزاده در ‫۲ سال و ۸ ماه قبل، دوشنبه ۲ بهمن ۱۴۰۲، ساعت ۲۳:۲۱ نوشته:

در بعضی از نسخ بعد از بیت پنجم بیت زیر آمده:

دلا چو پیر شدی حسن و ناز کی مفروش
که این معامله در عالم شباب رود

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

دکتر صحافیان در ‫۲ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۶ مرداد ۱۴۰۳، ساعت ۰۷:۱۷ نوشته:

چون از سر شوق دست به موهای زیبایش بزنم در خشم می‌شود( ایهام: موهایش تابدار می‌شود) و اگر به دنبال مهر و آشتی باشم تندی کند.
۲- و با گوشه ابروی خود که چون هلال ماه کمانی است، راهزن تماشاکنندگان جمالش می‌شود و زود پنهان می‌شود( خانلری:نظارگان بیچاره)
۳-در شب باده نوشی که همگان خواب و خمارند، با بیداری ویرانم می‌کند و آنگاه که در روز شکایت می‌کنم، خود را به خواب می‌زند.
۴- آری راه عشق همین است، پر از غوغا و زیان! هر که ناشکیبایی ورزد خواهد افتاد( تسلیم و خرسندی تنها راه است. خانلری: پر آشوب و آفت)
۵- ولی با این همه گدایی درگاه معشوق برتر از سلطنت است! آیا کسی از سایه آرام‌بخش معشوق به آفتاب می‌رود؟!
۶-وقتی روزگار سیاهی مو پایان یافت، هر چه بکوشند از سفیدی مو کاسته نمی‌شود( سواد: چرک‌نویس بیاض: پاک‌نویس)
۷-حباب که مغرورانه بر روی شراب کلاه‌داری و سروری می‌کند، به زودی از بین خواهد رفت( تمثیل برای غرور جوانی، ثروت، دانش و ...)
۸- آری آنکه مانع آشکار شدن راه حق است خودت هستی حافظ! از خود بلند شو! خوشا به سعادت کسی که در راه حق بی‌‌پرده رود و شاهد زیبایی آن باشد.
بیت اضافه در خانلری: دلا چو پیر شدی، حسن و نازکی مفروش/ که این معامله در عالم شباب رود
دکتر مهدی صحافیان
آرامش و پرواز روح

پیوند به وبگاه بیرونی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

Abdi در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۳، ساعت ۱۴:۴۵ نوشته:

باعرض سلام وادب..بله بنده هم بادوستان هم عقیده هستم بیت دوم مصراع اول اینگونه ست چوماه نو ره نظارگان بیچاره ..سلامت وشاد باشید

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

میتراما در ‫۱ سال و ۶ ماه قبل، یکشنبه ۳ فروردین ۱۴۰۴، ساعت ۰۰:۳۳ نوشته:

سلام و درود ،

دوستان به نظر شما در مورد معنی بیت چهارم نمیشه اینطور معنی کرد که : راه عشق پر آشوب و بلا های زیاد است ولی هر که در این را بیفتد (قرار بگیرد) به سرعت و شتاب به مقصد میرسد . یعنی اگر چه راه عشق پر از خطر و بلا میباشد ولی هرکسی در این راه بیفتد با سرعت بسیار زیادی به مقصد و مطلوب میرسد چون در واقع خود عشق هم راه میباشد هم مسیر و هم مقصد .

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

احمد اسدی در ‫۱ سال و ۶ ماه قبل، دوشنبه ۱۱ فروردین ۱۴۰۴، ساعت ۰۹:۴۴ پاسخ داده:

گرامی میتراما

اگر چه این برداشت هم میتواند برای این بیت قابل تامل باشد، اما با معنای مصراع اول سازگاری ندارد. اگر حافظ راه عشق را پر از آشوب و فتنه معرفی میکند، در مصراع دوم باید مفهومی متناسب با این پرآشوب و فتنه بودن را اضافه کند. این مفهوم را حافظ جای دیگری نیز بیان کرده است:

راهِ عشق ار چه کمینگاه کمانداران است

هر که دانسته رَوَد صَرفه ز اَعدا ببرد

لذا حافظ "دانسته رفتن" را به "با شتاب رفتن" ارجح دانسته است.

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

علی احمدی در ‫۸ ماه قبل، چهارشنبه ۲۹ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۰۹ نوشته:

در این غزل زیبا در سه بیت اول برخی چالش های راه عاشقی که از جانب معشوق صادر می شود بیان می گردد.و در ابیات بعد برخی راهکارها برای پایداری در این راه ارائه می شود.

چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

ور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد

وقتی بر سر زلفش دست می زنم تاب می خورد . به تاب رفتن کنایه از روی گرداندن با خشم است . وقتی هم می خواهم با او اشتی کنم مرا سرزنش کنان ترک می کند.( برخورد تند و توام با سرزنش )

چو ماهِ نو رَهِ بیچارگانِ نَظّاره

زَنَد به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود

مثل هلال ماه مشتاقان بیچاره که مدتها به انتظارش خیره می مانند را با گوشه ابرویی که نشان می دهد شاد می کند ولی در نقاب مخفی می شود و دیگر نمی توان او را دید.هلال ماه نو آنقدر باریک است که ممکن است فقط لحظه ای به سختی دیده شود ولی با دقت که می نگری آن را با چشم غیر مسلح نمی بینی .می تواند اشاره به این هم باشد که مدت استقرار هلال ماه در آسمان کم است و ممکن است در آن مدت کوتاه قادر به دیدنش نباشیم یا برای مدت کوتاهی ببینیم.( اشاره به جلوه گری کوتاه مدت معشوق است.)

شبِ شراب خرابم کُنَد به بیداری

وگر به روز شکایت کنم به خواب رود

هنگام شب که وقت مستی است به امید دیدنش بیدار می مانم و اگر در این باره در روز به وی شکایت کنم به خواب می رود ( بی اعتنایی معشوق )

طریقِ عشق پرآشوب و فتنه است ای دل

بیفتد آن که در این راه با شتاب رود

حال باید چه کرد؟ ای دل به هر حال راه عاشقی پر است از این آشوبها و دردسر هایی که معشوق می سازدو اگر برای وصال با معشوق عجله داشته باشی از پا می افتی ( توصیه به صبر و پایداری )

گدایی درِ جانان به سلطنت مفروش

کسی ز سایهٔ این در به آفتاب رود؟

اگر بر خانه معشوق گدا و محتاج باشی بهتر است از اینکه پادشاهی کنی این گدایی را به سلطنت نفروش.کسی که مزایای عشق ورزی را چشیده باشد و سایه آرامش آن را دیده باشد به بیقراری گرمای آفتاب می رود؟ ( احساس فقر در برابر معشوق )

سوادِ نامهٔ مویِ سیاه چون طی شد

بَیاض کم نَشَوَد گر صد انتخاب رود

سِواد مو یعنی سیاهی مو که نماد دوران جوانی است و بیاض یعنی سپیدی که می تواند نشانه سپیدی مو در پیری باشد که قطعا انتخابی نیست و جبر روزگار همه موها را سپید می کند . وقتی در راه عاشقی پیر می شوی به اختیار خودت نیست چالشهای عاشقی وجود دارد و باید دلت را به یار بسپاری .سواد را به معنای چکنویس و بیاض را به معنای پاکنویس هم می گویند. یعنی تو در راه عاشقی تمام تجربه های نادرست را طی کرده ای و دستاوردهایت نشان می دهد که پخته تر از قبل شده ای و مطمئن تر از قبل گام برمی داری پس از چالش ها بیم نداشته باش و ناراحت نشو و به راهت ادامه بده ( ضرورت توکل در راه عاشقی « راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش»)

حباب را چو فِتَد بادِ نخوت اندر سر

کلاه داریَش اندر سرِ شراب رود

حبایب روی شراب را ببین که طی تهیه شراب بر سر آن جمع می شود . همین حباب اگر تکبر ورزد و به خاطر بالا نشینی خود را بزرگ بداند دیگر بالانشین نخواهد بود چون وقتی شراب کامل شد بالا نشینی حباب هم از بین می رود ( توصیه به قروتنی و پرهیز از تکبر در برابر معشوق)سرکش مشو که چون شمع از غیرتش بسوزد _دلبر که در کف او موم است سنگ خارا

حجابِ راه تویی حافظ از میان برخیز

خوشا کسی که در این راه بی‌حجاب رود

ای حافظ تو اگر در این راه خودت را در نظر داشته باشی در واقع پرده ای ساخته ای که بین تو و معشوق قرار می گیرد و از حضور او محروم می شوی « اغیار همی بیند از آن بسته نقاب است » دیگر خودی محسوب نمی شوی .خوش به حال کسی که در این راه چنین پرده ای را نداشته باشد.( پرهیز از خودپسندی )

بنابراین صبر (پایداری ) ،احساس فقر و نیاز در برابر معشوق، توکل ( دلسپاری ) ، فروتنی و تسلیم شدن در برابر خواسته معشوق پنج توصیه حافظ بزرگ برای گذر از راه عاشقی است.البته همه این توصیه ها پیوست قرآنی هم دارند

در قرآن کریم به آنان که صبر و توکل پیشه کنند سرنوشت نیکی وعده داده شده ،ٱلَّذِینَ صَبَرُواْ وَعَلَیٰ رَبِّهِمۡ یَتَوَکَّلُونَ

فقر در برابر خداوند : یَـٰٓأَیُّهَا ٱلنَّاسُ أَنتُمُ ٱلۡفُقَرَآءُ إِلَی ٱللَّهِۖ وَٱللَّهُ هُوَ ٱلغَنِیُّ ٱلحَمِیدُ

فروتنی و تسلیم در برابر خداوند :فَإِلَٰهُکُمۡ إِلَٰه وَٰاحِد فَلَهُۥٓ أَسۡلِمُواْۗ وَبَشِّرِ ٱلۡمخبتتِینَ

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

استاد میراحمدی در ‫دیروز شنبه، ساعت ۱۵:۳۲ نوشته:

دربارهٔ گدایی درِ جانان به سلطنت ...

پادشاهی بی‌عشق، فرمانروایی بر سرزمینی خاموش است و گدایی در کوی محبوب، اقامت در قلمرو جاودانگی.

مگر نه آن است که ارزش عشق، نه به آنچه از جانان می‌ستانیم، بلکه به آن است که در راه او از خویشتن می‌گذریم؟

پس گدایی در جانان را به سلطنت مفروش؛

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

استاد میراحمدی در ‫دیروز شنبه، ساعت ۱۵:۳۵ نوشته:

دربارهٔ حجابِ راه تویی حافظ از میان ...

تا تویی، حجابِ راهی

تا منی، اسیرِ گناهی.

از خویش بگذر تا به دوست رسی...

از خود تهی شو که به او پیوستی

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

غزل شمارهٔ ۲۲۱

تازه‌های نرم‌افزار گنجور