وگر هیچ تاب اندر آرد به دل

به شمشیر باشم ورا دلگسل

وگر هیچ تاب اندر آری به دل

بیارم یکی لشکری دل گسل

گشاده شتر بار بودی چهل

زنی بود چون موج دریا به دل

یکایک بسختیم و کردیم تل

اباگوهران هر یکی سی رطل

بیاورد رومی کنیزک چهل

همه از در کام و آرام دل

بفرمود بهرام خادم چهل

همه ماه‌چهر و همه دلگسل

چو سال جوان بر کشد بر چهل

غم روز مرگ اندر آید به دل

پی او ز روی زمین برگسل

مه نیرو مه آهنگ جانش مه دل

ز شاهیش چون سال شد بر چهل

غم روز مرگ اندر آمد به دل

وگر بیم داری ز خسرو به دل

پی از پارس وز طیسفون برگسل

ابا آنک زو کینه داری به دل

به مردی ز دل کینه‌ها برگسل

ز رومی همان نیز خادم چهل

پری چهره و شهره ودلگسل

ازآن پس چو خاقان به پردخت دل

ز خون شد همه کشور چین چوگل

فرستاد چون مرد رومی چهل

کجا هر چهل بود بیدار دل

ز هر گونه بنمود آن دل گسل

ز خوبی نمود آنچ بودش به دل

مرآن جای را نامداران یل

همی هرکسی خواند بهرام تل

که از شاه خاقان نپیچد به دل

ندارد به کاری ورا دلگسل

سزاوار مسماری و بند و غل

نه اندر خور تاج و دیهیم و مل

گرازه سر گیوگان با نهل

دو گرد گرانمایهٔ شیردل

همانا که فرسنگ باشد چهل

پراگنده از خون زمین بود گل