دلبر و مطلوب با ما حاضرست

در نثار رحمتش جان شاکرست

زرع جان را که‌ش جواهر مضمر‌ست

ابر رحمت پر ز آب کوثر‌ست

گفت باری نطق سگ کو بر درست

نطق مرغ خانگی کاهل پرست

پس کدامین شهر ز آنها خوشترست

گفت آن شهری که در وی دلبرست

پارسی گو گرچه تازی خوشترست

عشق را خود صد زبان دیگرست

نزد عاقل زان پری که مُضمرست

آدمی صد بار خود پنهان‌ترست

کین تفکرمان هم از ادبار رست

که صواب او شود در دل درست

ستر چه در پشم و پنبه آذرست

تا همی‌پوشیش او پیداترست

هست حیوانی که نامش اشغرست

او به زخم چوب زفت و لمترست

شیخ را که پیشوا و رهبرست

گر مریدی امتحان کرد او خرست

غیرفهم و جان که در گاو و خرست

آدمی را عقل و جانی دیگرست

فرج استر لایق حلقهٔ زرست

زر عاشق روی زرد اصفرست

گفت با خود پیش آن‌که گِل‌خورست

سنگ چه بود گِل نکوتر از زرست

از جمادی چونک انکارت برست

هم ازین انکار حشرت شد درست

این پشیمانی قضای دیگرست

این پشیمانی بهل حق را پرست

این همه علم بنای آخورست

که عماد بود گاو و اشترست

زو چو استعداد شد کان رهبرست

هر غذایی کو خورد مغز خرست

فضل مردان بر زن ای حالی‌پرست

زان بود که مرد پایان بین‌ترست

چشم خر چون اولش بی آخرست

گر دو چشمش هست حکمش اعورست

مرد اول بستهٔ خواب و خورست

آخر الامر از ملایک برترست