چون پیادهٔ قاضی آمد این گواه

که همی‌خواند ترا تا حکم گاه

عشق چون دعوی جفا دیدن گواه

چون گواهت نیست شد دعوی تباه

زان عوان سر شدی دزد و تباه

تا عوانان را به قهر تست راه

تو ز دوری دیده‌ای چتر سیاه

یک قدم فا پیش نه بنگر سپاه

هست هر جزوی ز عالم جفت‌خواه

راست همچون کهربا و برگ کاه

با هزار انکار می‌رفتند راه

زیر لب طعنه‌زنان بر کار شاه

آنچنان شادند اندر قعر چاه

که همی‌ترسند از تخت و کلاه

پشه آمد از حدیقه وز گیاه

وز سلیمان گشت پشه دادخواه

این جهان پر آفتاب و نور ماه

او بهشته سر فرو برده به چاه

تو مبین که بر درختی یا به چاه

تو مرا بین که منم مفتاح راه

شمس چون عالی‌تر آمد خود ز ماه

پس ضیا از نور افزون دان به جاه

کردمی از زخم آن جانب پناه

باز آوردندمی گرگان به راه

چون بزد صوفی به جد در چاشتگاه

هر دو درماندند نه حیلت نه راه

از پدر آموز که آدم در گناه

خوش فرود آمد به سوی پایگاه

عمرها باید به نادر گاه‌گاه

تا که بینا از قضا افتد به چاه

این بدان بی‌امتحان از علم شاه

چون سری نفرستدت در پایگاه

نه چو آن ابله که یابد قرب شاه

سهل و آسان در فتد آن دم ز راه

لااله الا هو اینست ای پناه

که نماید مه ترا دیگ سیاه

اخگر از حرص تو شد فحم سیاه

حرص چون شد ماند آن فحم تباه

شاعری آورد شعری پیش شاه

بر امید خلعت و اکرام و جاه