بخش ۱۹۳ - عشق جالینوس برین حیات دنیا بود کی هنر او همینجا بکار می‌آید هنری نورزیده است کی در آن بازار بکار آید آنجا خود را به عوام یکسان می‌بیند
آنچنانک گفت جالینوس راد
از هوای این جهان و از مراد
راضیم کز من بماند نیم جان
که ز کون استری بینم جهان
گربه می‌بیند بگرد خود قطار
مرغش آیس گشته بودست از مطار
یا عدم دیدست غیر این جهان
در عدم نادیده او حشری نهان
چون جنین کش می‌کشد بیرون کرم
می‌گریزد او سپس سوی شکم
لطف رویش سوی مصدر می‌کند
او مقر در پشت مادر می‌کند
که اگر بیرون فتم زین شهر و کام
ای عجب بینم بدیده این مقام
یا دری بودی در آن شهر وخم
که نظاره کردمی اندر رحم
یا چو چشمهٔ سوزنی راهم بدی
که ز بیرونم رحم دیده شدی
آن جنین هم غافلست از عالمی
همچو جالینوس او نامحرمی
اونداند کآن رطوباتی که هست
آن مدد از عالم بیرونی است
آنچنانک چار عنصر در جهان
صد مدد آرد ز شهر لامکان
آب و دانه در قفس گر یافتست
آن ز باغ و عرصه‌ای درتافتست
جانهای انبیا بینند باغ
زین قفس در وقت نقلان و فراغ
پس ز جالینوس و عالم فارغند
همچو ماه اندر فلکها بازغند
ور ز جالینوس این گفت افتراست
پس جوابم بهر جالینوس نیست
این جواب آنکس آمد کین بگفت
که نبودستش دل پر نور جفت
مرغ جانش موش شد سوراخ‌جو
چون شنید از گربگان او عرجوا
زان سبب جانش وطن دید و قرار
اندرین سوراخ دنیا موش‌وار
هم درین سوراخ بنایی گرفت
درخور سوراخ دانایی گرفت
پیشه‌هایی که مر او را در مزید
کاندرین سوراخ کار آید،گزید
زانک دل بر کند از بیرون شدن
بسته شد راه رهیدن از بدن
عنکبوت ار طبع عنقا داشتی
از لعابی خیمه کی افراشتی
گربه کرده چنگ خود اندر قفس
نام چنگش درد و سرسام و مغص
گربه مرگست و مرض چنگال او
می‌زند بر مرغ و پر و بال او
گوشه گوشه می‌جهد سوی دوا
مرگ چون قاضیست و رنجوری گوا
چون پیادهٔ قاضی آمد این گواه
که همی‌خواند ترا تا حکم گاه
مهلتی می‌خواهی از وی در گریز
گر پذیرد شد و گرنه گفت خیز
جستن مهلت دوا و چاره‌ها
که زنی بر خرقهٔ تن پاره‌ها
عاقبت آید صباحی خشم‌وار
چند باشد مهلت آخر شرم دار
عذر خود از شه بخواه ای پرحسد
پیش از آنک آنچنان روزی رسد
وانک در ظلمت براند بارگی
برکند زان نور دل یکبارگی
می‌گریزد از گوا و مقصدش
کان گوا سوی قضا می‌خواندش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به بررسی عشق و شناخت در زندگی و عالم می‌پردازد. جالینوس، به عنوان یک پیشوای علمی، بیان می‌کند که هنر و عشق او در این دنیا به کار می‌آید و در حقیقت او خود را در میان عموم مساوی می‌بیند. این تمثیل به آگاهی از عالمی دیگر و رهایی از قیود دنیا می‌پردازد و نشان می‌دهد که انسان‌ها مانند جنین در رحم هستند که هنوز نسبت به عالم بیرون ناشناخته‌اند. در ادامه، نسبت بین مرگ و زندگی، و تلاش برای رهایی از قفس دنیوی نیز مطرح می‌شود. در نهایت، شعر به گوشزد کردن زمان محدودی که برای درک حقیقت و رهایی از رنج‌ها وجود دارد، اشاره می‌کند و ضرورت اقدام پیش از فرا رسیدن روز جزا را یادآور می‌شود.
هوش مصنوعی: جالینوس، پزشک و فیلسوف مشهور، بر این عقیده است که محبت و عشق به این دنیا و خواسته‌های آن انسان را از حقیقت دور می‌کند و او را به مراد و آرزوهای سطحی می‌کشاند.
هوش مصنوعی: من راضی هستم که تنها نیمه‌جان بمانم تا اینکه از طریق کنه و ماهیت روحی خود، به دنیای مادی نگاه کنم.
هوش مصنوعی: اگر گربه‌ای را ببینی که دور خودش می‌چرخد، می‌فهمی که پرنده‌اش (مرغش) از ترس فرار کرده و در حال پرواز است.
هوش مصنوعی: این جهان را از دید او چیزی نمی‌بیند جز عدم و آنچه در عدم وجود دارد، حالی پنهان و شگفت دارد.
هوش مصنوعی: زمانی که جنین به دنیا می‌آید، کرم به یک‌باره فرار می‌کند و به سمت شکم مادر می‌رود. این بیت به تغییر وضعیت و هراسی که در فرایند زایمان وجود دارد اشاره دارد.
هوش مصنوعی: محبت و حقایق وجود انسان، او را به سوی منبع اصلی و خداوند هدایت می‌کند، در حالی که او در جای خود و در امن و امان، در پناه مادر قرار دارد.
هوش مصنوعی: اگر از این شهر و زندگی بیرون بروم، با کمال تعجب می‌بینم که این مقام و حالت را در عالم دیگری مشاهده می‌کنم.
هوش مصنوعی: دری که من در آن شهر می‌دیدم، به صورت خمیده‌ای بود که من در آن، می‌توانستم به درون رحم (رحم به معنای نرم و لطیف) نگاه کنم.
هوش مصنوعی: چنان‌که چشمهٔ سوزنی در دل راهی به بیرون پیدا می‌شود، تو هم از درون رحم دیده شدی.
هوش مصنوعی: آن جنین (جنین در حال رشد) نیز از عالمی که مانند جالینوس (پزشک معروف از دوران باستان) بی‌خبر است، ناآگاه است و در واقع به این جهان و استعدادهای آن ناآشنا است.
هوش مصنوعی: رطوبت‌هایی که وجود دارد، از جهان خارجی و بیرون سرچشمه می‌گیرد و به این زندگی کمک می‌کند.
هوش مصنوعی: همان‌طور که چهار عنصر (آب، آتش، باد و خاک) در دنیا وجود دارند، صدها نیروی کمک‌دهنده از جهانی فراتر از این جهان (لامکان) به ما می‌رسد.
هوش مصنوعی: اگر در قفس آب و دانه‌ای وجود دارد، این به خاطر است که آنها از باغ و زمینی دیگر به این مکان آورده شده‌اند.
هوش مصنوعی: جانهای پیامبران (انبیا) در زمان انتقال و رهایی، باغ را از پس این قفس (دنیا) می‌بینند.
هوش مصنوعی: انبیاء و روحانیون از جالینوس و علم او بی‌نیازند و مانند ماه در آسمان، درخشان و مستقل از دیگران هستند.
هوش مصنوعی: اگر جالینوس (پزشک و فیلسوف بزرگ یونانی) این سخن را گفته باشد، در واقع تهمتی است و من پاسخی برای جالینوس ندارم.
هوش مصنوعی: این پاسخی است به کسی که این سخن را گفت، زیرا او دل روشنی برای دوست داشتن ندارد و به همین دلیل نمی‌تواند درک درستی از این موضوع داشته باشد.
هوش مصنوعی: روح او مانند موشی شده است که به دنبال سوراخ میگردد، زیرا از گربه‌ها (گربه‌های گرانقدر و قدرتمند) خبر عرج (نیاز به فرار و پناه بردن) را شنیده است.
هوش مصنوعی: به همین خاطر، جانش مثل یک موش در این سوراخ دنیا احساس سکون و آرامش می‌کند و به‌عنوان وطنش می‌بیند.
هوش مصنوعی: در این دنیا، جایی که شبیه موش‌ها به زندگی مشغولیم، جایی را برای یادگیری و دانش‌اندوزی انتخاب کرد که مناسب و مرتبط با چنین جایی باشد.
هوش مصنوعی: پیشه‌هایی که در این دنیای محدود برای او مفید است، را انتخاب می‌کند.
هوش مصنوعی: زیرا دل وقتی از بدن جدا می‌شود، راهی برای رهایی و خروج از آن وجود ندارد.
هوش مصنوعی: اگر عنکبوت مثل پرندهٔ افسانه‌ای عنقا، استعداد و توانایی داشت، هیچ‌گاه نمی‌توانست از مواد بی‌ارزش مثل تارهای خود، خیمه بسازد.
هوش مصنوعی: گربه (که نماد مرگ و بیماری است) چنگ‌هایش را در قفس کرده، و این چنگ‌ها به درد، سردرگمی و رنج اشاره دارد.
هوش مصنوعی: مرگ مانند یک گربه است که با چنگال خود به جان انسان آسیب می‌زند و او را در رنج و آسیب قرار می‌دهد.
هوش مصنوعی: مرگ همچون قاضی است و در هر گوشه به دنبال کشف نشانه‌هایی برای ادای داد قرار دارد. رنجوری هم به مانند شاهدی است که به دنبال علاج و درمان است.
هوش مصنوعی: وقتی که پیادۀ قاضی به سوی تو می‌آید، این نشان‌دهندۀ آن است که او تو را می‌خواند تا به محضر قاضی بروی و حکمی صادر شود.
هوش مصنوعی: می‌خواهی از قاضی مهلتی بگیری تا بتوانی بگریزی؛ اگر قاضی مهلت را بدهد، خوب است و در غیر این صورت باید بروی و حکم را بپذیری.
هوش مصنوعی: دنبال بهانه و فرصتی هستی تا از این درد و مشکلات فرار کنی، اما در حال حاضر تنها در حال وارد کردن آسیب به خودت هستی.
هوش مصنوعی: سرانجام روزی خشمگین خواهد آمد؛ باید مواظب باشی که وقتی آن روز برسد، فرصت برای عذرخواهی نخواهد بود. پس به خودت شرم کن و قبل از دیر شدن، اقدام کن.
هوش مصنوعی: پیش از آنکه روزی سخت و ناگوار بر تو برسد، از شاه (خدا) بابت حسادت و ندامت خود عذرخواهی کن.
هوش مصنوعی: اگر در تاریکی قرار بگیرد و زود از آن بیرون بیاید، می‌تواند یک بار به نور دل دست یابد.
هوش مصنوعی: او از گواه و مقصدی که دارد فرار می‌کند؛ چون آن گواه، او را به سرنوشت و قضا و قدرش فرا می‌خواند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.