۱: ای که تویی کاشف غمهای من - لطف تو پیوسته مرا یاور است

۲.ماده تاریخ: باز اکسیر اعظم اقبال - مصلحم کیمیای دولت شد

۳.ماده تاریخ: قبله ی خسروان هند اکبر - چون به ایران کشید چتر و علم

۴.ماده تاریخ: شه دنیا و دین سلطان حسین است - که ملکش را بقا ارزانی آمد

۵: در آتش است چو نعل از بتان نو خطش - ز کاروان گذرد هر که رفت است به هند

۶: سخن چون مغز گویم پوست کنده - ز نورس گوش کن ای نکته ی نغز

۷: چرا به هند که رنگ از دلم بر او نرود - ز آدمیتم آیینه ای به کف باشد

۸: از رشک تو شمع شد فرنگی - گر سوخت همین سزای شمع است

۹: تا توان شد چو نوبهار خلیق - نتوان بود همچو خس به درک

۱۰: مردمان را اگر تو نشناسی - من معرف شوم به چار صفت

۱۱: به جز خدا به کسی نیست احتیاج مرا - که شهربند تمنی مرا است زیر نگین

۱۲: آن شکر پاره ی خراسانی - گشت خاطر شکار یک چندی

۱۳: کشد صد حلقه در گوش تغافل - نیاز رند را عشق است نورس

۱۴: در این مدینه ی جنت اساس اعیانش - به رنگ کرمه ی کاشان تمام بی مزه اند

۱۵: گر بود کمال مال داری - بودند چنان پیمبر و آل

۱۶: به گلزاز این عکس پر آب و تاب - پرد چشم آیینه ی آفتاب

۱۷.لغز(معما): طرفه رعنا لعبتی دیدم فرنگی زاده ای - غوطه در زر خورده چون نقش بتان آذری

۱۸.لغز(معما): صبح و خورشید و شفق بی پرده در ایام عید - دیده ام یک جا مصور چون رخ مه طلعتان

۱۹: تا بود در پنجه ی خورشید نبض روزگار - یا رب از آفات امراضت بدن محروس باد

۲۰.تاریخ رفتن مکه عمده الخواص خسرو آقا: حرم کعبه تا بود آباد - قبله ی خسروان سلیمان باد

۲۱.در مذمت دنیا: خلایی است پر فضله و خون جهان - در آن تا به گردن خسیسان نهان

۲۲.تعریف شمشیر پادشاه که طلاکوب این ابیات در بدن شمشیر نگاشته شده: به تحریر تیغ تو ای شهریار - قلم در بنانم شود ذوالفقار

۲۳.مثنوی تعریف مهتابی شاه و تاریخ آن که حسب الامر ترکیب و انشا شده: مرا مهتابی قطرت پناه است - لبم زاینده رود مدح شاه است

۲۴: ز سهمش می طپد افزون ز بسمل - فلک در سینه ی ایجاد چون دل

۲۵.تاریخ حوض سنگ مسجد پادشاهی: به فرمان دارای مالک رقاب - که شد از شکوهش دل سنگ آب

۲۶.تعریف ترکش گلدوز: منقش ترکش گلدو زخانی - بود گل دسته باغ جوانی

۲۷.تاریخ اله چوب پادشاهی: الا چوب شاهنشه دین پناه - به چرخ شکوه است تا بنده ماه

۲۸.مثنوی در تاریخ و تعریف توحید خانه ی پادشاه خلد الله تعالی ملکه: بحمداله که از لطف الهی - به شه شد تازه رسم پادشاهی

۲۹.قطعه: تفنگ عدو سوز صاحبقران - دل آزاری خصم حالی کند

۳۰.مثنوی در تعریف حمام قورچی باشی: مر از دستگاه معنی بکر - به همت گرم شد هنگامه ی فکر

۳۱.تقریر در خطاب: همایون منظرا والاجنابا - فلک قدرا فروزان آفتابا

۳۲.مثنوی قضا و قدر: شنیدم روزی از صاحب کمالی - به رنگ بوی گل نازک خیالی

۳۳.مثنوی حاتمیه: فارس کلکم که به میدان فکر - گوی سخن برد به چوگان فکر

۳۴.قطعه: ز خلخال اگر سفله را پادشاه - به دولت مربی شود سال و ماه

۳۵.به اسم ابراهیم: مژه گرداب خون کند انشا - بنماید چو روز دل دریا

۳۶.به اسم امینا: هر دم آن ترک آتشین جولان - علم افراخت بر سر میدان

۳۷.به اسم حسین: تا به زلف تو داشت روی امید - سر دل سود بر سر خورشید

۳۸.به اسم معز: طره ی زلف تو گردد سرگران - چون دل رم دیده بیند در میان

۳۹.به اسم عاشور: کرده است آیینه منظور نظر - تا شود خورشید روبار دگر

۴۰.به اسم حسام: حریفانه تا چیده ای این بساط - ندارم امید گشادی به فال

۴۱.به اسم مینا: شمع را پرده ی فانوس جمال افزاید - چادر دختر رز سرو تو را می باید

۴۲.به اسم الله: دلا چند در دام خالی اسیر - در آه است زلف دو تا شاخه گیر

۴۳.به اسم محمد: اگر اره بر فرقم از ابتلاست - دهان با سپاس توام آشناست

۴۴.به اسم علی: ز اسم سامی اش گردد مصور - قرآن مهر و مه با سعد اکبر

۴۵.به اسم حمید: قرین شد با امید و فارغ از بیم - دل سی پاره آخر از حوامیم

۴۶.به اسم عبدالباقی: آید چو به بر نگار من با دف و نی - خندد لب ساغرم به جاه جم و کی

۴۷.به اسم سحابی: رسد تاج بر سر چو آن ماه صوفی - زنم چو نیازش به سرحقه آن

۴۸.به اسم حمید: به رخ سایه ابلقش دیده گفتم - ببین نقش اکلیل تابیده در ماه

۴۹. به اسم هاشم: توان از گلبن امید گل چید - اگر لبریز جام از باده گردید

۵۰.به اسم اردشیر: صد شعبه ز زنده رود اشکم پیدا - شد طاق نمای دیده ماوای هوا

۵۱.به اسم زنگنه: کند رم زغمدیدگان روزگار - چو از خصم منکوب بی سهم یار

۵۲.به اسم حسین: زنم بالای این نه خیمه خرگاه - چو روی خویش بینم سوی آن ماه

۵۳.به اسم نریمان: دل به دور خط شود شاد از بتان - نیست جای حرف چون سر زد همان

۵۴.به اسم آصف: ماهی که ز دیده ها نهان است - چون مهر زدیده دل ستان است

۵۵.به اسم رضی: دل ز تدبیر می شود عاری - حکم خود چون قضا کند جاری

۵۶.به اسم صیاد: خانه پرداز من که از شوخی - کرده ملک دلم خراب آباد

۵۷.به اسم صیاد: تصحیف و قلب و اسقاط مقصود فاش گفته - چون آفتابم آن ماه رخسار را نهفته

۵۸.به اسم حسینی: در خم زلف توای خورشید چهر - تا دل ما نیست تابم رخ زمهر

۵۹.به اسم عادی: سودا زده ای که چون تو دلبر دارد - چون دل شده کی ز درد دل بر دارد

۶۰.به اسم رشید: مرا حیرت زحسن توست لابد - ز تصویر تو گردد مهر بی خود

۶۱.به اسم قلی: در گداز تو چو شمع محفلم - دید چون روی تو را سوزد دلم

۶۲.به اسم محسن: هر چه از صبر و قرار اندوخته - در دل من حسن ماهی سوخته

۶۳.به اسم ادهم: شب هجران قرار سیمابم - بی رخ دوست داد مهتابم

۶۴.به اسم سراج: هر چند که سرفتنه ی دوران شده است - ز آن ماه رخ آشفته خراسان شده است

۶۵.به اسم عیسی: تا کمربست کینه خواهی را - مهر با مه گداخت ماهی را

۶۶.به اسم رفیع: اختر نام تو چون چهره گشود - در میان مه و خورشید نمود

۶۷.به اسم برخوردار: شب نهان از من آن هلال ابرو - با رقیبان شراب ناب کشید

۶۸.به اسم جمیل و حمید: علم زد چو شمعم زنظاره دور - چو زلف تو آشفته خود را نمود

۶۹.به اسم محمد: دهد همچو مژگان ز لطف بیان - نشان مکیدن لب از آن دهان

۷۰.به اسم جوحی: چو در پرده آماده ی ناز شد - جبین در عرق نقش پرداز شد

۷۱.به اسم تریاک: ز مژگان چکد جای اشکم شرار - چو پر تاب کرده دل داغدار

۷۲.به اسم تله: خدنگ خویش را خواهد نشاند - قد دلدار سندان فرق شانه

۷۳.به اسم .....: چون شود بر میزبان مهمان امیر - بی سخن دان میزبان مهمان پذیر

۷۴. به اسم عینک: چشمی از شبنم چو دارم پاکتر - روی گل دارم چو بلبل در نظر

۷۵.به اسم صبح و شام: ز بس دم سردی ابنای دنیا - چو چرخ افسرد کشتی روی دریا

۷۶.به اسم لیالی: چه داری اضطراب از شور دریا - چو دریای دلم کشتی بیاسا

۷۷.به اسم ...: دلم در اصفهان بسیار گردید - بت گل بار آخر بی امان دید

۷۸. به اسم امید: نگارستان بود دیوان گلشن - که هر گل داشت تمثیلی ز دلبر

۷۹.به اسم شاه: تویی کشور ستان خورشید رخسار - جهان در نقش فرمان دل هوادار

۸۰.به اسم کلب علی: ای که امید من از خط تو در نشو و نما است - دل ز مهر رخت آیینه ی خورشید نما است

۸۱: ای کف تو کفه ی میزان عدل - ناطقه ات منشی برهان عدل

۸۲.تاریخ سد رستم خان سپهسالار برای زنده رود: چهره پرداز فتح رستم خان - آنکه روح مجسم آمده است