الا چوب شاهنشه دین پناه

به چرخ شکوه است تا بنده ماه

بود بدری ازآسمان جلال

مرتب ز اجرام چندین هلال

دل آرا عروسی است نوخاسته

که مشاطه ی صنعش آراسته

نقابش گلستان معنی نگار

طنابش بود طره ی تابدار

چو خورشید خونگرم و مسکین نواز

چو دست نگارین مداخل طراز

چو دلهای بی کنیه دارالسرور

چو پیراهن صبح لبریز نور

ز رفعت حجاب فلک چون سحاب

جهانتاب چون قبه ی آفتاب

بود در مزایای وهم و خیال

حباب محیط جلال و جمال

بر آن نصب شد قبه ی مهر و ماه

که مسکن کند شاه جم بارگاه

به تاریخ نورس به چندین شعف

رقم زد که آیین بین الشرف (۱۰۹۵)

در او کامران پادشاه جهان

بود تا به پا خیمه ی آسمان