ahmad aramnejad در ۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۴ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۳۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۸:
درود و عرض ادب
مصرع زیر در تقریبا در همه جابین گیومه آمده است اما اشاره ای به این موضوع نشده که از کدام شاعر است که سعدی آنرا تضمین کرده است
اگر ممکن است دوستان شرحی بر این حالت بنویسند
ahmad aramnejad در ۸ ماه قبل، دوشنبه ۱۰ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۰۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۶:
درود و عرض ادب
مصراع هفتم با وزن اعلام شده برای این شعر نمیخواند ودر دیوان شمس جلد اول تصحیح استاد بدیع الزمان فروزانفراین مصرع بصورت زیر اصلاح شده است
"چو چشم خود بمالم خود جُزِ تو"
اما شخصا تصور می کنم که توسط نساخان حرفی یا کلمه ای از کتابت افتاده باشد مثلا بجر تو یا جز از تو هم وزن را درست می کنم هم معنای روانتری را به مصراع می بخشد
مولانا در بسیاری از اشعار خودتنها خدا را موجود می داند وکل کائنات را موجود بواسطه خدا می داند و این مصراع به انضمام مصراع بعدی دقیقا مطابق با نظرات مولاتاست
ahmad aramnejad در ۸ ماه قبل، جمعه ۷ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۰۸:۱۱ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۸۷:
درود و عرض ادب:
درمصراع هفتم"پیشتر زن که شود آتش خورشید بلند" بجان "زن"باید "زان" نوشته شود
(براساس دیوان صائب جلد 2 بتصحیح استاد محمد قهرمان)
ahmad aramnejad در ۸ ماه قبل، جمعه ۷ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۰۷:۱۵ دربارهٔ میرزا حبیب خراسانی » دیوان اشعار » بخش دو » غزلیات » شمارهٔ ۲۹۴:
درود و عرض ادب به نظرم در مصراع 14 هر هفته اشتباه است و درست آن هرهفت است که بمعنی آرایش کامل است.
لغت نامه دهخداهرهفت. [هََ هََ] (اِمرکب) به معنی آرایش باشد. (برهان). کنایت از زیب و زینت بود و آن را هرهفت وند نیز گویند. (انجمن آرا).
رجوع به هرهفت کردن و هرهفت کرده شود.
|| مطلقاً آرایش زنان را نیز گویند که آن حنا و وسمه و سرخی و سفیدآب و سرمه و زرک باشد که زرورق است و بعضی هفتم را غالیه گفته اند که خوشبویی باشد و بعضی خال عارضی را گفته اند که از سرمه به کنج لب یا جاهای دیگر از رخساره گذارند. (برهان).
ahmad aramnejad در ۹ ماه قبل، شنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۴، ساعت ۱۸:۵۰ دربارهٔ ادیب الممالک » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴:
درود و عرض ادب این شعر دارای تعدادی اشتباه تایپیست که بشرح زیر اصلاح میشود
مصراع سوم ای عکس چهره من چون می رسی بکویش
مصراع چهارم درپای او بر افشان یکباره جان و تن را
مصراع پنجم زان طره معنبر کان ماه را به چنبر
باسپاس از خدمات ارزشمند گنجور
ahmad aramnejad در ۹ ماه قبل، جمعه ۲ آبان ۱۴۰۴، ساعت ۱۰:۱۴ دربارهٔ جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۱۶۲:
درود و عرض ادب:دوستان ارجمندگاهی استادان عزیز بر سرایندگان ایراد می گیرند که در شعرتان در برخی مصراعها علامت "را"ی مفعولی را بکار نبرده اید
در این غزل حافظ در بیت اول"ز در درآ و شبستان ما(را)منور کن"از علامت مفعول بیواسطه استفاده نکرده است
اما در مصراع دوم بیت دوم "پیالهای بدهش گو دماغ را تر کن"از علامت مفعول بیواسطه استفاده کرده است
میخواستم بدانم از نظر شما استفاده نکردن از علامت"را" مفعولی آیا نقصی در شعر حافظ ایجاد کرده است یا خیر؟
خوشحال می شوم که این نکته ظریف را از شما سرورانم بیاموزم
ahmad aramnejad در ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۱۶ مهر ۱۴۰۴، ساعت ۰۰:۱۵ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۸۸:
درود و عرض ادب:
"با توجه به وزن اعلام شده یعنی"مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن"مصراع"چشم به جای دیگر و دل جای دیگر است"منطبق بر وزن فوق نیست واگر بصورت"چشمم به جای دیگر و دل جای دیگر است" نوشته شود منطبق با وزن خواهد بود
ahmad aramnejad در ۱۱ ماه قبل، شنبه ۲۹ شهریور ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۵۱ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۲:
درود و عرض ادب
بسیاری فعل کُنَد در مصراع دوم را کَنَد می خوانند باتوجه به معنای مصراع نخست به نظر می آید که فعل کُنَد درست باشد والله اعلم بالصواب
ahmad aramnejad در ۱ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۳:۲۸ دربارهٔ ترکی شیرازی » دیوان اشعار » فصل اول - لطیفهنگاریها » شمارهٔ ۲۵ - دیدهٔ دریایی:
ساقی چه می ایی بود که در ساغر من ریخت
ساقی چه می(ای )یا(یی) بود که در ساغر من ریخت
این می چه می ایی بود که از خوردن این می
این می چه می (ای )یا(یی) بود که از خوردن این می
ahmad aramnejad در ۱ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۲:۴۳ دربارهٔ ترکی شیرازی » دیوان اشعار » فصل اول - لطیفهنگاریها » شمارهٔ ۱۴ - ترک عشقبازی:
خواهی اگر هلال ببینی بیا ببین/جسم ضعیف خم شدهٔ لاغر مرا
ahmad aramnejad در ۱ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۲:۰۷ دربارهٔ ترکی شیرازی » دیوان اشعار » فصل اول - لطیفهنگاریها » شمارهٔ ۱۱ - آهسته رو:
با پای خود شکار، درآید تو را به بند/بگذار(ی) ار به دشت، به عزم شکار، پا
ahmad aramnejad در ۱ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۵۴ دربارهٔ ترکی شیرازی » دیوان اشعار » فصل اول - لطیفهنگاریها » شمارهٔ ۱۰ - منصب شاهانه:
ترک مسجد کنی از زاهد پشمینه قبا/گر گذارد فتد از کوچهٔ میخانه ما
ترک مسجد کنی ای زاهد پشمینه قبا/گر گذارت فتد از کوچهٔ میخانه ما
ahmad aramnejad در ۱ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۴۹ دربارهٔ ترکی شیرازی » دیوان اشعار » فصل اول - لطیفهنگاریها » شمارهٔ ۹ - زمان وصال:
هر ساعتم ز لعل لبت دل همی کشد/چون تشنه ای که بیند آب زلال را
درود و عرض ادب فکر می کنم مصراع نخست از باب مفهوم و مصراع دوم از باب وزن ایراد دارد
پیشنهاد خودم برای رفع مشکل بصورت زیر است:
"هر ساعتم به لعل لبت دل همی کشد/چون تشنه ای که دید سراب زلال را"
ahmad aramnejad در ۱ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۱۸ دربارهٔ ترکی شیرازی » دیوان اشعار » فصل اول - لطیفهنگاریها » شمارهٔ ۵ - آب بقا:
درود و عرض ادب در مصرع دوم از بیت دوم قافیه مشک ختا صحیح است
ahmad aramnejad در ۱ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۰۹:۵۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰۹:
درود و عرض ادب در بین ششم
نه در زلف پریشانت منِ تنها گرفتارم/که دل در بند او دارد به هر مویی پریشانی
سعدی در مصراع نخست داشت با معشوق رودررو به عنوان مخاطب مغازله میکرد(زلف پریشانت) ناگهان در مصرع بعد چه شد که مخاطب بجای تو( او) شد؟
آیا تصحیفی در تایپ رخ داده است؟
ahmad aramnejad در ۱ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۴، ساعت ۱۲:۵۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » ملحقات و مفردات » شمارهٔ ۲۳:
درود و عرض ادب:
به نظرم "مرتضی" به نکته مهمی اشاره کرده است .
با کنار گذاشتن ردیف باید به قافیه برسیم اما در بیت نخست "سامان من" با "درمان من" قافیه شده در حالیکه در بیت دوم با همان ردیفِ "از من چرا رنجیده ای"؛ "بالای من" با "حلوای من" قافیه شده است و وضع در بیت سوم بدتر هم شده است بطوریکه در این بیت با همان ردیف اولیه "چون شدم" و "خون شدم" قافیه قرارگرفته و در بیت چهارم "غمت" با "دامنت" و در بیت پنجم "درگاه تو" و"نیکوخواه تو" باهم قافیه شده اند و ردیف همان است که بود فکر می کنم که لازم است اول تکلیف غزل بودن یا نبودن شعر مشخص شود
با همه این احوال سعدی متر و سنجه شعر و ادب فارسی است واگر مشکلی هم در این شعریا یکی دو شعر دیگر از او وجود داشته باشد بدون شک به ثبت نادرست این آثار برمیگردد نه به خود سعدی
این شعر در کلیات سعدی به تصحیح محمد علی فروغی تحت عنوان ملحقات چاپ شده است
ahmad aramnejad در ۱ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۱۱ فروردین ۱۴۰۴، ساعت ۱۱:۲۳ دربارهٔ قاآنی » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۵ - در ستایش پادشاه رضوان ارامگاه محمد شاه غازی طابالله ثراه گوید:
درود و عرض ادب در مصرع اول بیت 12"خیز ای بیت و امروز بهرغم دل واعظ"بجای بیت باید بت نوشته شود
ahmad aramnejad در ۱ سال و ۵ ماه قبل، سهشنبه ۲۱ اسفند ۱۴۰۳، ساعت ۱۴:۴۷ دربارهٔ کمال خجندی » غزلیات » شمارهٔ ۶۰۵:
سر سرو با قا تو دعوی تطافت می کرد
درود وعرض ادب این مصراع غلط تایپی دارد و بصورت زیر در دیوان کاغذی آمده است
سرو با قد تو دعوی لطافت می کرد
ahmad aramnejad در ۱ سال و ۶ ماه قبل، شنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۳، ساعت ۱۸:۴۸ دربارهٔ واعظ قزوینی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶:
درود وعرض ادب بیت چهارم بشکل زیر دیده شده و به نظر می رسد از نظر معنی نسبت به بیت درج شده در غزل زیبا تر و مناسبتر باشد
تصور کنید که پیری باعصا دارد اشاره به نقاطی از روی زمین می کند
به انگشت عصا هر دم اشارت میکند پیری/که مرگ اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا(واعظ قزوینی)
ahmad aramnejad در ۱ ماه قبل، شنبه ۲۷ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۰۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۷: