اگر تنها به باغی در بخفته‌ست

ز مردم این نه کاری بس شگفتست

مرا نادان همی خوانی شگفتست

ترا خودپای نادانی گرفته‌ست

مرا باری به چشم این بس شگفتست

وزین اندیشه‌ام سودا گرفته‌ست

حدیث عشق و دل کاری شگفتست

یکیست این هر دو با هم درگرفته‌ست

حدیث دل حدیثی بس شگفتست

که دو عالم حدیثش درگرفتست

درین ره جان پاکان چون گرفتست

که راهی مشکل و کاری شگفتست

یقین دانم که کاری بس شگفتست

که گردون با دل من درگرفتست

درختی این چنین اسرار گفته‌ست

روا باشد اگرچه در نهفتست

حقیقت حق رمز حق بگفتست

دُر اسرار با احمد بسفتست

دل و جان رفت و حق اسرار گفته‌ست

خود او در وصال او بسفتست

از این گونه کسی هرگز نه گفته‌ست

دُرِ اسرار از اینسان کس نسفتست

درونت با برون هر دو گرفتست

تنت یکبارگی اینجا نهفتست

چنین اسرار اینجا کس نگفتست

که حق هم گفته و هم خود شنفتست

نمودم اینست اینجا یار گفته‌ست

ولیکن این بیان اینجا نهفتست

زهی نادان که کار از دست رفتست

که دشمن در درونت خوش بخفتست

چه گویم این بیان کین کس نگفته‌ست

دُرِ اسرار زین سان کس نسفتست

تو میدانی که بر من می چه رفتست

که تاگوشت کنون رزت نهفتست

نمودی آنچه هرگز کس نگفتست

بسُفتی دُر که هرگز کس نسفتست

ندانم غنچه را بلبل چه گفته‌ست

که بس خونین دل و چهره کشفته‌ست

مگر رازی که او را با صبا بود

یکایک فاش در رویش بگفته‌ست

تو گویی آتش افتادست در خار

[...]

بدینسان کار نامه کس نگفتست

در این بحر چون من کس نسفتست