چو او در دین پیغمبر فرو شد

بجای او نشست آن بحرو او شد

درآمد عشق و گل بیخود فروشد

خدا دانست و بس جایی که او شد

چه شادی و چه غم آنجا که او شد

همه در آسیای او فرو شد

بسی غصه بحلق من فرو شد

که تا کی کار من خواهد نکو شد

به‌زودی همچو تیری عقل او شد

کمان طاقتش از زه فرو شد

به جمع مال دنیا هر که کوشد

چینن کس چشم عقل خویش پوشد

هر آنکس کو شراب فقر نوشد

یقین میدان که بیشک خرقه پوشد

کسی باید که این می را بنوشد

که همچون من بجان و دل بکوشد

بخواهد آفتابت هم فرو شد

نهان بیشک حقیقت نور او شد

چو قطره سوی بحر آمد نکو شد

اناالحق گوی در معنی هم او شد

مرا گنج معانی نهج او شد

از آن گفتار من در دین نکوشد

هر آنکس را که دنیا آرزو شد

سیه رو گشت و حال او چو مو شد

همه را دین حق یک شد نه دو شد

ترا خار مغیلان در گلو شد

کرا قدرت که آن باده بنوشد

مگر او جامهٔ شاهی بپوشد

ترا جوزا از آن اینجا دورو شد

که ذات تو عجب در گفتگو شد

همه ذرات عالم نوراو شد

از آن هر مدبر شرعش نکو شد

حقیقت عشق اینجاگفتگو شد

در اینجا ذات جمله زو نکو شد

جهان پیر باز از دست نیسان خرقه می‌پوشد

مبارک بادش ار بر دُردخواران زهد نفروشد

قبای سبزه می‌بینی صبا کسوت همی‌دوزد

ردای سرو می‌دانی چمن خلعت همی‌پوشد

شکوفه زیر لب بر ساغر خیری همی‌خندد

[...]

با ذوق لب تو باده گر می کوشد

میدانم بیقین که خون رز می جوشد

نی نی که خود از شرم لبت دختر رز

رنگ آوردست و رخ بکف می پوشد

صورت به جهان زشت تر از گور نبودی

وان صورت زشتش به مکان تو نکوشد

هرگز به جهان تلخ تر از مرگ نبودی

شیرین شد از آن گه که به حلق تو فروشد