بشد آب گردان مازندران

چو من دست بردم به گُرز گران

همه گرگساران و مازنداران

به تو راست کردم به گُرز گران

سپر برگرفتند ژوپین‌وران

بگشتند با خشتهای گران

نشستند بر پیل رامشگران

نهاده به سر بر زر افسران

ابا ژنده‌پیلان و رامشگران

زمین شد بهشت از کران تا کران

بش و یال اسپان کران تا کران

بر اندوده پر مشک و پر زعفران

بترسم ز آشوب بد گوهران

به ویژه ز گردان مازنداران

شکم گشت فربه و تن شد گران

شد آن ارغوانی رخش زعفران

به زاولستان از کران تا کران

نشسته به هر جای رامشگران

زمین کوه تا کوه جوشن‌وران

برفتند با گرزهای گران

نکردند یک‌روز جنگی گران

نه روز یلان بود و رزم سران

تنش پرنگار از کران تا کران

چو داغ گل سرخ بر زعفران

چنین گفت با شاه کنداوران

نشانست خوابت ز پیغمبران

چو رستم ورا دید بفشارد ران

بگردن برآورد گرز گران

درفش مرا دید بر یک کران

به زین اندر آورد گُرز گران

سزد گر برانیم دل هم بران

نگردیم از آیین و راه سران

چنین گفت با نامور مهتران

که گیتی مرا از کران تا کران

چنین گفت کز شهر مازندران

یکی خوشنوازم ز رامشگران

چنین گفت پس طوس با مهتران

که ای رزم دیده دلاور سران

ابا لشکر گشن و گرز گران

نکردند آهنگ مازندران