درین گفت سام و سری پُر ز خواب

به خواب اندرون دید کز روی آب

فریدون فرخ پدیدار گشت

بیامد بر سام نیرم گذشت

بخندید و گفت ای گرانمایه سام

[...]

برش رفت و زد بر سرش ناگهان

که از وی به یک ره بپرید جان

به پا اندر آمد به ناگه سرش

خور ماهیان شد همه پیکرش

جهان پهلوان چون بپرداخت زو

[...]

بگفت و روان کرد از دیده آب

گرفت آن کمرگاه جنگی غراب

بپوشید خفتان جهان‌پهلوان

درافکند بر اسب برگستوان

سوی بیشه شد همچو شیر ژیان

[...]

سران سپاهش پذیره شدند

ز دیدار او جمله خیره شدند

بسر بر نهادند تاج زرش

فشاندند لعل و گهر بر سرش

درفش کیانی برافراختند

[...]

بدین سان چو پاسی ز شب درگذشت

ز خون دل آتش ز سر درگذشت

نظر کرد آزاده قلواد را

یلی راستی سرو آزاد را

نشسته ندید اندر آن بارگاه

[...]

چو دید آنکه با دختری خوب روی

سخن گفت و پر رشک گردید ازوی

ز افسون‌گری سام را در ربود

به روی هوا رفت مانند دود

بر مرغزاریش آورد باز

[...]

روان سام نیرم به عزم شکار

به گلگون برآمد چو ابر بهار

کجا در رکابش پلنگ افکنان

چو سلطان سیاره خنجرزنان

کمرکش بتان قیامت قیام

[...]

بدو گفت کای رشک سرو سهی

فروزان ز تو فر شاهنشهی

بگو کز کجائی و نام تو چیست

درین مرز فرخنده کام تو چیست

زمین را ببوسید فرخ سوار

[...]

همان لحظه چون سام مشکین نقاب

فرو رفته یک لحظه چشمش به خواب

خوشا طلعت دوست دیدن به خواب

ولی کس نبیند به شب آفتاب

خوشا با خیال سر زلف یار

[...]

وز آن جا به گنجینه دژ کرد روی

بر آهنگ جادو شده جنگ‌جوی

سر شهریاران کشورگشای

که بد سام آن گرد فرخنده رای

خروشنده چون ابر بر پشت کوه

[...]

سراینده دهقان مُوبد نژاد

ز سام نریمان چنین کرد یاد

که چون ژند جادو چنان کشته شد

ورا دولت و بخت برگشته شد

یکی دیو بد پر ز شور و غریو

[...]

بشد کشته آنجا مکوکال دیو

که بد چین و ماچین از آن پرغریو

دو صد دیو کردند آنجا نظر

مکوکال دیدند بر ره گذر

فتاده در آنجا به خون و به خاک

[...]

تذروی برون جسته از چنگ زاغ

به پرواز شد باز بر طرف باغ

گوزنی درافتاده از تیغ کوه

شده از کف ژنده پیلی ستوه

بدان سایه افکنده پران همای

[...]

خورش کمترین گوهری بر کمر

مهش کمترین کوکبی بر سپر

ارم نقشی از صحبت بزم او

قیامت نموداری از رزم او

نسب دارد از گرد گرشاسب چیر

[...]

به آئین و رسم فریدون و جم

به ایوان فغفور برزد علم

یکی بارگه دید سر بر سپهر

درخشنده از روشنی همچو مهر

سراپرده برکشیده به ماه

[...]

زناگه پدید آمد از پیش طاق

بتی چون مه از لاجوردی رواق

بهشتی روان بخش طوبی خرام

بهشتی مثال قیامت قیام

قصب‌پوش ماهی به طلعت چو روز

[...]

برفتند باری چو کبک از دره

زدند از حرم خیمه بر پنجره

بدیدند بزمی چو خلد برین

پر از ماه‌رویان ماچین و چین

خروشنده بد سام چون پیل مست

[...]

نهاده یکی شمع سوزنده پیش

سرافکنده چون شمع در پای خویش

شب تار و امیدش از روز نه

بجز شمع هیچش دل‌افروز نه

چو پروانه می‌سوخت در پای شمع

[...]

روان سام برخاست گفتش رواست

که فرمان فغفور ما را هواست

به چرمه درآمد چو سلطان شرق

به ایوان شه روی بنهاد برق

که ناگه ز هر سو برآمد خروش

[...]

ره طوبی آباد دختر گرفت

دل از شاه نخجیرگه بر گرفت

بهر لاله‌زاری که در می‌رسید

ز دل بوی خون جگر می‌شنید

به هر چشمه‌ساری که درمی‌گذشت

[...]