همان لحظه چون سام مشکین نقاب
فرو رفته یک لحظه چشمش به خواب
خوشا طلعت دوست دیدن به خواب
ولی کس نبیند به شب آفتاب
خوشا با خیال سر زلف یار
رسن بازی دل به شبهای تار
خوشا با گل سنبل دلفروز
شب تیره در خواب بردن به روز
به شب چشم عاشق نبیند به خواب
مگر حسرت یار شبگون نقاب
چو شد شیرگیر آهویش مست خواب
درآمد ز هوشش از دست خواب
چو گلزار جنت یکی باغ دید
کران تا کران لاله و شنبلید
یکی بوستان چون رخ دلستان
همه بوستان سر به سر گلستان
روان گشته در پای آزاد سرو
پریچهرهای چون خرامان تذرو
به جلوه درآورده شمشاد را
چمان کرده مر سرو آزاد را
قدش سرو بر سرو سیمینش ماه
رخش ماه و شب را برو تکیهگاه
مهش مشک پوش و شبش مشک سای
غمش جانگزای و لبش جانفزای
چو خرم بهشتی پر از رنگ و بوی
سمن بوی و گل روی و زنجیر موی
خرامنده در پای سرو بلند
خم اندر خم آورده مشکین کمند
روان گشته با نرگس میپرست
چو گلدسته و دسته گل به دست
پراکنده گیسوی و دامنکشان
ز عنبرشکن طره عنبرفشان
پرستار با او دو نسرین عذار
یکی بر یمین و یکی بر یسار
ز زر بسته بر کوه سیمین کمر
روان کرده از لعل شیرین شکر
به بستان سرا این سرا در زدند
جهان را چو گیسوی بر هم زدند
که خیزید کان حور عین میرسد
پری دخت فغفور چین میرسد
چو بشنید نام پریدخت، سام
به گریه درآمد یل نیکنام
چو سروی به خاک رهش درفتاد
همانگه لب درفشان برگشاد
که ای مرهم ریش و آرام دل
دلم را لب لعل تو کام دل
شب زلفت از چین به شام اوفتاد
شکاریش لاغر به دام اوفتاد
من از زابل افتاده در چین به قید
تو در چین ز زابل درآورده صید
زهی کرده شام تو در چین کمند
تو در چین و آورده از چین کمند
میان تو موئی و از موی کم
من از غم چو موئی و از موی خم
چو هندوی زلف تو در آتشم
ز خورشید روی تو در تابشم
ز نقش رخت نسخهای دیدهام
چه نقشی که مثل تو نشنیدهام
تو در چین و نقش توام در خیال
چه نقشی که مثل تو باشد محال
من از نقش رویت در اندیشهام
که صورتپرستی شده پیشهام
تو در دلبری و من از دل، بری
بگو تا کی از دلبران دلبری
دلم را چو زلفت قراری مباد
مرا جز غمت غمگساری مباد
دو آهوی چشمم به صید تو شد
چو آهو گرفتار قید تو شد
دلم مدتی شد که در دست تست
گرفتار آن زلف چون شست تست
نشان تو میجویم از هر چه هست
حدیث تو میپرسم از هر که هست
چه نقشی تو ای لعبت آذری
که نقشی ندیدم بدین دلبری
زهی قامتت سرو آزاد دل
چو دادم ترا دل بده داد دل
کزین ره گر ازمات یاری رسد
وزین رهگذارت غباری رسد
مخور غم که این درد و غم بگذرد
چنین مگذر از ما که هم بگذرد
به فریاد ما رس که فریاد ما
ز چرخ برین بگذرد داد ما
غم کار ما خور که غمخوارهایم
بکن چار? ما که بیچارهایم
بت ماهپیکر مه مشک موی
گل یاسمن بوی گلبرگ روی
همه زلف عنبرشکن برشکست
به تنگ شکر نرخ شکر شکست
سر درج گوهرفشان برگشود
پس آنگه به پاسخ زبان برگشود
که ای فارغ از مهربانی و بس
چو سوسن سراسر زبانی و بس
کنون از پری دخت ناری تو یاد
که صید پریزاد گشتی چو باد
مرا چون میان اژدها هیچ نیست
کنون با توام در میان هیچ نیست
به بازار ما دل کجا شد درست
چه ارزد که قلب است و بس نادرست
تو بر تخت شاهی دعوی عشق
ندانسته رمزی ز دعوی عشق
مقام محبت سر تخت نیست
سرافکندگان را سر بخت نیست
اگر عاشقی ترک شاهی بده
به خون دل خود گواهی بده
دل دردمندت که دیوانهایست
به مستی و جانبازی افسانهایست
درین زلف مشکین چه کارش بود
کجا طاقت زخم مارش بود
که گفتهست رو عاشقی پیش گیر
برو سر بنه یا سر خویش گیر
تو نیز ای دل تنگ از تنگنای
برون رو کز اینسان فراخست جای
چو افتاد آهوی سر در کمند
درین شهر تا کی بود زیر بند
برو ترک این محنتآباد گیر
لب دجله شهر بغداد گیر
چو ایوب دربند کرمان مباش
چو یعقوب دربند حرمان مباش
ز هر گوشه درمان دردی طلب
ز هر چشمهای آب خوردی طلب
برو دست ازین خودپرستی بدار
ز دریای غم دُر به شادی برآر
چو گل در برت طوف دیبا مپوش
چو به مشکبو باش و پشمینه پوش
کسانی که در نیستی خو کنند
ز هستی تبرا چو خواجو کنند
چو بینی درین زلف پر پیچ و تاب
چه بینی درین نیم نرگس به خواب
چو در خوابی از حور عینی مرا
یقینم که در خواب بینی مرا
گر از چشمه چشمت آب آمدی
کیت در چنین ورطه خواب آمدی
تو در آتشی آبت آید به چشم
زهی چشم اگر خوابت آید به چشم
کجا سام چون این به گوش آمدش
دل خسته در بر به جوش آمدش
برآورد بانگ و درآمد ز خواب
ز چشمش روان گشت صد چشمه آب
برون آمد از قصر گوهرنگار
غریوان و گریان چو ابر بهار
بران بور سرکش برافکند زین
روان شد سوی مرز توران زمین
بری گشت از ملک و فرماندهی
ملول از سر تخت شاهنشهی
نه کس همرهاش جز غم عشق یار
نه کس همدمش جز دل بیقرار
عنان داد برق زمینکوب را
قرین گشته درد دل آشوب را
بدین گونه میراند با درد و غم
پس آنگه به سرحد چین زد علم
چو لعل خور از کان برآورد سر
ز زر بست کوه کمرکش کمر
شه مشرق از برز که تیغ زد
سر تیغ بر جوشن میغ زد
ز خاورزمین سام نیرم نژاد
به سرحد چین راند توسن چو باد
ز ناگه به منزلگهی در رسید
همه مرحله پر گل و سبز دید
درو کاروانی بد از مرد و زن
شده بر لب آبگیر انجمن
یکی پیر فرخنده سالار بار
بسی دیده نیک و بد روزگار
ز اندازه بیرون ورا سیم و زر
به پیشش غلامان زرینکمر
نژادش ز ایران و چینش مقام
چو سعد فلک پیر و سعدانش نام
چو مر سام را دید بر پای جست
رکابش ببوسید و بگرفت دست
ثنا گفت و بنشست و پیشش نشاند
ببوسید بر چشم خویشش نشاند
که شاد آمدی ای جوان نزد ما
شتابنده زین سان بگو تا کجا
بفرما که فرخنده نام تو چیست
مقامت کجا و نژادت ز کیست
بدو سام گفت ای جهاندیده پیر
دلم را حدیثت چو جان دلپذیر
غریبم ز زابل برون آمدم
ولی غرق دریای خون آمدم
بدان ای جهان دیده نیکنام
جهانت هوادار و بختت غلام
مرا ویس ویسان همی دان تو نام
به چینم هوا اوفتاده تمام
منم پور ویسان بازارگان
زبون گشته در دست خونخوارگان
ز بهر تجارت برون آمدم
ولی غرق دریای خون آمدم
که چون کوس رحلت بزد کاروان
رخ آورد سوی سفر در زمان
چهل زنگی دزد با تیغ و تیر
به تن همچو قار و بدن همچو قیر
ز دریا علم سوی صحرا زدند
ز ما موج خون بر ثریا زدند
ببردند با کاروان هر چه بود
بگشتند در کاروان هر که بود
من خسته را این تکاور سمند
از آن ورط? خون بدین جا فکند
تو هم بازگو یک به یک راز خویش
فروخوان سرانجام و آغاز خویش
که اینجا ز بهر که دارید جای
وز اینجا به سوی که دارید رای
گرانمایه سعدان بازارگان
برو آفرین کرد و گفت ای جوان
منم موبد دخت فغفور چین
ولیکن نژادم ز ایران زمین
بسی گرد عالم بگردیدهام
بد و نیک و شادی و غم دیدهام
ز روم آمدم سر نهاده به چین
چو آهوی مشکین فتاده به چین
تو شاد آمدی ای جوان پیش ما
که روی تو شد مرهم ریش ما
چنین روی زیبا به عالم کراست
به قدت نیاید سهی سرو راست
هر آن کو نگه کرد بر روی تو
شد آشفته چون زلف هندوی تو
کسی را شکیب از جمال تو نیست
تمنای هجر و فراق تو نیست
ولیکن دژی هست در رهگذر
ز رفعت به گردون برآورده سر
مر آن قلعه گنجینهدژ نام او
فلک کمترین پایه بام او
درو ژند جادو گرفته قرار
فروبسته بر مرغ و ماهی گذار
دگر زان که بیند یکی قافله
کند خوبرویان ز مردم یله
کسی را کجا هست روی نکو
سلامت نیارد شدن پیش او
کنون گر تو از ما نگردی ملول
به فرزندیت دارم اکنون قبول
ولی چون مرا با تو افتاده مهر
حذر کن ازین جادوی دیوچهر
کجا سام چون راز خود مینهفت
دعا کرد و دستش ببوسید و گفت
تو سالاری و من کمین بندهات
تو فرمانده و من سرافکندهات
ولیکن نیندیشم از جادوئی
به جادو نمایم کف موسوی
چو من برکشم تیغ خنجرگذار
ز جادو و دیوان برآرم دمار
بگفت این و بر کوه پیکر نشست
چو بر کوهه شیر نر پیل مست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: سام در خواب دیدن پریدخت به شدت تحت تأثیر زیبایی او قرار میگیرد و احساساتی عمیق را تجربه میکند. او در خیال خود به باغی پر از رنگ و بوی خوش روی میآورد که در آن پریدخت همچون نرگسی میرقصد و تمام زیباییهای جهان را نمایان میکند. سام به یاد عشق و درد جدایی خود از او میافتد و از فراق یار خود به شدت غمگین است. در نهایت، پس از بیدار شدن، او با اشتیاق به فکر یافتن و رسیدن به پریدخت و برطرف کردن غم و درد خود میافتد. او به سفری به سمت چین میپردازد و تصمیم میگیرد راز خود را با پیر فرخندهای که در آغوش دلتنگی و عشق به او دلمشغول است، در میان بگذارد.
هوش مصنوعی: در همان لحظه سامِ جوان، که سیاهی خط چهرهاش مانند نقابی مشکین بود، اندکی به خواب رفت.
هوش مصنوعی: چه خوش است که آدم چهرهٔ دوست را در خواب ببیند؛ ولی کسی در شب خورشید را نمیبیند. یعنی دیدن روی یار در خواب نعمتی کمیاب است.
هوش مصنوعی: چه خوش است که دل در شبهای تاریک با خیال زلف یار، چون بندبازی بر ریسمان، بازی کند.
هوش مصنوعی: چه خوش است که آدم شب تیره را با یاد آن گلروی سنبلموی دلافروز در خواب به صبح برساند.
هوش مصنوعی: چشم عاشق شبها در خواب چیزی جز حسرت یاری که زلف سیاهش چون نقابی بر روی است نمیبیند.
هوش مصنوعی: وقتی چشم آهوگونِ آن پهلوانِ شیرافکن مست خواب شد، خواب بر هوشش چیره شد و از خود بیخود شد.
هوش مصنوعی: سام در خواب باغی مانند باغ بهشت دید که از این سو تا آن سو پر از لاله و شنبلید بود.
هوش مصنوعی: بوستانی دید که مانند روی معشوق زیبا بود و سراسر آن گلستان بود.
هوش مصنوعی: زیر سروی آزاد، دختری پریروی مانند قرقاولی خرامان راه میرفت.
هوش مصنوعی: قامت او چنان بود که گویی شمشاد و سرو آزاد را از رشک یا از شوق به خرامیدن واداشته بود.
هوش مصنوعی: قدش مانند سرو بود و بر آن سروِ سیمین، چهرهای چون ماه بود؛ رویش ماه بود و زلف شبرنگش بر آن تکیه داده بود.
هوش مصنوعی: روی ماهمانندش را زلف مشکین پوشانده بود و زلف شبگونش بوی مشک میپراکند؛ غم او جان را میآزرد و لبش جان میبخشید.
هوش مصنوعی: مانند بهشتی شاداب پر از رنگ و بو بود؛ بوی یاسمن داشت، رویش چون گل و مویش چون زنجیر پیچیده بود.
هوش مصنوعی: زیر سرو بلند میخرامید و زلف کمندمانند مشکینش حلقه در حلقه بود.
هوش مصنوعی: با چشمان مست راه میرفت؛ خودش چون دستهگلی بود و دستهگلی هم در دست داشت.
هوش مصنوعی: گیسو را پریشان کرده و دامنکشان میرفت و از طرهٔ پرچین و عنبرینش بوی عنبر میپراکند.
هوش مصنوعی: دو خدمتکار نسرینروی همراهش بودند؛ یکی در سمت راست و یکی در سمت چپ.
هوش مصنوعی: کمربندی زرین بر میان سیمین و فربه خود بسته بود و از لب لعل شیرینش سخن شیرین چون شکر جاری بود.
هوش مصنوعی: در آن باغ ندا و هیاهو در انداختند و جهان را مانند گیسوی آشفته به هم ریختند.
هوش مصنوعی: بانگ زدند که برخیزید، آن حور بهشتی، پریدخت دختر فغفور چین، از راه میرسد.
هوش مصنوعی: سام، آن پهلوان نیکنام، همین که نام پریدخت را شنید به گریه افتاد.
هوش مصنوعی: مانند سروی که از پا درآید، بر خاک راه او افتاد و همان دم لب به سخن گوهربار گشود.
هوش مصنوعی: گفت: ای مرهم زخم من و مایهٔ آرامش دلم، لب لعل تو آرزو و کام دل من است.
هوش مصنوعی: زلف شبرنگ تو از چین تا شام گسترده شد و شکارِ لاغر و ناتوانی چون من در دام آن افتاد.
هوش مصنوعی: من از زابل آمدهام و در چینِ زلف تو گرفتار شدهام؛ تو در چین نشستهای و از زابل شکار گرفتهای.
هوش مصنوعی: آفرین بر زلف شبرنگ تو که در چین کمند انداخته است؛ خودت در چینی و کمندی پرچین از گیسو آوردهای.
هوش مصنوعی: کمر تو مانند مویی و حتی از مو باریکتر است؛ من هم از غم مانند مویی لاغر و از مو خمیدهترم.
هوش مصنوعی: مانند خال یا زلف سیاه تو که بر آتشِ چهره نشسته، در آتشم و از خورشیدِ روی تو در سوز و تابم.
هوش مصنوعی: نقشی از چهرهٔ تو دیدهام؛ چه نقشی، که مانند تو را هرگز نشنیدهام.
هوش مصنوعی: تو در چینی و تصویرت در خیال من است؛ چه نقشی که بودن کسی همانند تو محال است.
هوش مصنوعی: سام میگوید: در اندیشهٔ نقش روی تو هستم، چنانکه صورتپرستی کار و پیشهٔ من شده است.
هوش مصنوعی: تو سرگرم دلبری هستی و من از دل بیبهره ماندهام؛ بگو تا کی میخواهی دل دلبران را هم بربایی.
هوش مصنوعی: دلم مانند زلف تو هرگز آرام و قرار نیابد و جز غم تو هیچ همدم و غمخواری نداشته باشم.
هوش مصنوعی: دو چشم آهووار من به شکار تو رفت، اما خود مانند آهو در بند تو گرفتار شد.
هوش مصنوعی: مدتی است که دلم در دست توست و در دام زلفت که چون قلاب ماهیگیری است گرفتار شده است.
هوش مصنوعی: از هر چیزی نشانی از تو میجویم و از هر کسی سخن و خبر تو را میپرسم.
هوش مصنوعی: ای بت زیبای آذری، تو چه نقش شگفتی هستی که هیچ نقشی را به این دلربایی ندیدهام.
هوش مصنوعی: آفرین بر قامتت که چون سرو آزاد است؛ اکنون که دلم را به تو دادم، داد دلم را بده و انصاف کن.
هوش مصنوعی: اگر از این راه یاری و لطفی از تو به ما برسد و حتی غباری از گذرگاه تو به ما برسد، (برای ما بس است).
هوش مصنوعی: غم مخور که این درد و غم سرانجام میگذرد؛ اما اینگونه بیاعتنا از کنار ما مگذر، که این روزگار نیز خواهد گذشت.
هوش مصنوعی: به فریاد ما برس، زیرا فریاد دادخواهی ما از آسمان برین هم فراتر رفته است.
هوش مصنوعی: غم کار ما را بخور که ما غمخوار و اندوهگینیم، و چارهای برای ما بیندیش که بیچارهایم.
هوش مصنوعی: آن معشوق ماهپیکر و مشکینموی، که بوی یاسمن و رویی چون گلبرگ داشت،
هوش مصنوعی: زلف خوشبوی خود را با ناز پیچوتاب داد و با لب شیرینش بهای شکر را شکست، یعنی شیرینتر از شکر سخن گفت.
هوش مصنوعی: دهان گوهرافشانش را گشود و آنگاه زبان به پاسخ سام باز کرد.
هوش مصنوعی: پریدخت گفت: ای که از مهربانی بیخبری، تو مانند سوسن تنها زبان داری و فقط حرف میزنی.
هوش مصنوعی: اکنون دیگر از پریدخت یاد نمیکنی، زیرا مانند باد بیقرار شدی و شکار پریزادی دیگر گشتی.
هوش مصنوعی: کمر من از باریکی گویی هیچ است، و اکنون میان من و تو نیز هیچ پیوندی نمانده است.
هوش مصنوعی: در بازار ما دل تو کی درست و پذیرفتنی است؟ چه ارزشی دارد، وقتی سکهای قلب و ناسره است؛ با ایهام به «قلب» به معنی دل.
هوش مصنوعی: تو بر تخت پادشاهی نشستهای و ادعای عشق میکنی، در حالی که از راز و حقیقت عشق چیزی نمیدانی.
هوش مصنوعی: جایگاه محبت بر سر تخت شاهی نیست؛ کسانی که در عشق سر افکنده و فروتناند در پی بخت و اقبال نیستند.
هوش مصنوعی: اگر عاشقی، پادشاهی را رها کن و با خون دلت بر عشق خود گواهی بده.
هوش مصنوعی: دل دردمند و دیوانهٔ تو در مستی و جانبازی تنها افسانه و ادعاست.
هوش مصنوعی: چنین دلی در این زلف مشکین من چه کار دارد؟ کجا تاب نیش این زلف مارمانند را دارد؟
هوش مصنوعی: چه کسی گفته است که برو و راه عاشقی پیش بگیر؟ یا برو و سر بباز، یا سر خود بگیر و دنبال کار خود برو.
هوش مصنوعی: ای دل تنگ من، تو هم از این تنگنا بیرون برو، که جهان اینچنین فراخ است. گویا شاعر در اینجا خود را خطاب میکند.
هوش مصنوعی: وقتی آهوی سرکش در کمند افتاده است، تا کی باید در این شهر در بند بماند؟
هوش مصنوعی: برو، این سرزمین رنج را رها کن و در کنار دجله، شهر بغداد را برگزین.
هوش مصنوعی: مانند ایوب در بند کرمان، یعنی کرمها و رنجها، نمان و مانند یعقوب گرفتار دوری و ناکامی مباش. بازی لفظی کرمان با کرم ایوب است.
هوش مصنوعی: از هر گوشهای درمان دردت را بجوی و از هر چشمهای آبی برای نوشیدن طلب کن.
هوش مصنوعی: پریدخت در خواب به سام میگوید: برو و از خودبینی و خودپرستی دست بردار و از دل دریای غم، مروارید شادی بیرون بیاور.
هوش مصنوعی: مانند گل جامه و طوق ابریشمین به تن مکن؛ مانند نافهٔ مشک باش که درونش خوشبوست و بیرونش پشمین، یعنی ظاهر ساده و درویشانه داشته باش.
هوش مصنوعی: کسانی که به نیستی و فنا خو میگیرند، مانند خواجو از هستی و خودی بیزاری میجویند.
هوش مصنوعی: از سام میپرسد: در این زلف پرپیچوتاب من چه میبینی و در این چشم نیمخواب و نرگسمانند من در خواب چه میبینی؟
هوش مصنوعی: چون تو در خوابی، مرا همچون حوری میبینی؛ یقین دارم که مرا تنها در خواب میبینی نه در بیداری.
هوش مصنوعی: اگر از چشمهٔ چشمت اشک روان بود، در چنین گرداب غم و عشقی چگونه خوابت میبرد؟
هوش مصنوعی: تو در آتش عشقی و اشک به چشمت میآید؛ شگفتا از چشمی که در چنین حالی خواب به آن راه یابد. یعنی عاشق راستین نباید بخوابد.
هوش مصنوعی: چون سام این سخنان را شنید، دل خستهاش در سینه به جوش و خروش آمد.
هوش مصنوعی: فریادی برآورد و از خواب بیدار شد و از چشمانش صدها چشمه اشک روان گشت.
هوش مصنوعی: از کاخ گوهرنشان بیرون آمد، در حالی که مانند ابر بهاری میخروشید و میگریست.
هوش مصنوعی: بر اسب بور سرکش خود زین نهاد و به سوی سرزمین توران روان شد.
هوش مصنوعی: از پادشاهی و فرمانروایی دل کند و از تخت شاهی دلزده و ملول شد.
هوش مصنوعی: هیچ همراهی جز غم عشق یار نداشت و هیچ همدمی جز دل ناآرام خود.
هوش مصنوعی: عنان اسب برقآسا و زمینکوب را رها کرد و تاخت، در حالی که با درد دلآشوب همراه بود.
هوش مصنوعی: اینگونه با درد و اندوه راه میسپرد تا سرانجام به مرز چین رسید و آنجا پرچم برافراشت.
هوش مصنوعی: هنگامی که خورشید چون لعلی از کان سر برآورد، کوه بلند کمربندی از زر بر میان بست؛ یعنی صبح شد و نور زرین بر دامنهٔ کوه تابید.
هوش مصنوعی: خورشید، شاه خاور، از بالای کوه تیغ کشید و با آن بر زره ابرها زد؛ یعنی پرتو خورشید ابرها را شکافت.
هوش مصنوعی: سام که از نژاد نریمان بود، از سرزمین خاور اسب سرکش خود را چون باد به مرز چین راند.
هوش مصنوعی: ناگهان به منزلگاهی رسید و همهٔ آن را پر از گل و سبزه دید.
هوش مصنوعی: در آنجا کاروانی از مردان و زنان بود که کنار برکهٔ آب گرد آمده بودند.
هوش مصنوعی: سالار کاروان پیری خجسته بود که نیک و بد روزگار را بسیار دیده بود.
هوش مصنوعی: سیم و زر او بیاندازه بود و غلامانی با کمربندهای زرین در برابرش ایستاده بودند.
هوش مصنوعی: نژادش ایرانی و جایگاهش در چین بود؛ مانند ستارهٔ سعد آسمان کهنسال و خجسته بود و نامش سعدان بود.
هوش مصنوعی: چون سام را دید، از جا برخاست، رکابش را بوسید و دستش را گرفت.
هوش مصنوعی: او را ستایش کرد و نشست و سام را پیش خود نشاند و او را بوسید و با نهایت احترام گرامی داشت.
هوش مصنوعی: گفت: ای جوان، خوش آمدی؛ بگو با این شتاب به کجا میروی؟
هوش مصنوعی: بگو نام خجستهات چیست، جایگاهت کجاست و از چه نژادی هستی.
هوش مصنوعی: سام به او گفت: ای پیر جهاندیده، سخن تو برای دلم مانند جان خوشایند است.
هوش مصنوعی: من غریبم و از زابل بیرون آمدهام، اما غرق در دریای خون و رنج به اینجا رسیدهام.
هوش مصنوعی: ای جهاندیدهٔ نیکنام، بدان، که جهان دوستدار تو و بخت بندهٔ تو باد.
هوش مصنوعی: سام میگوید: نام مرا ویسِ ویسان بدان؛ همهٔ آرزو و میلم به سوی چین است.
هوش مصنوعی: من پسر ویسانِ بازرگانم که در دست خونریزان خوار و درمانده شدهام.
هوش مصنوعی: برای تجارت از شهر خود بیرون آمدم، اما گرفتار بلا و خونریزی شدم.
هوش مصنوعی: چون کاروان طبل حرکت را زد، بیدرنگ رو به سفر نهاد.
هوش مصنوعی: چهل دزد سیاهپوست با شمشیر و تیر، که تنشان مانند قیر سیاه بود، پیدا شدند.
هوش مصنوعی: آنان از سوی دریا به صحرا تاختند و چنان از ما کشتند که موج خون تا ستارهٔ پروین رسید.
هوش مصنوعی: هرچه کاروان داشت بردند و هرکه در کاروان بود کشتند.
هوش مصنوعی: این اسب تیزتک مرا که خسته بودم از آن گرداب خون به اینجا رساند.
هوش مصنوعی: اکنون تو هم راز خود را یکایک بگو و سرگذشت خود را از آغاز تا پایان بازگو.
هوش مصنوعی: بگو برای چه کسی اینجا ماندهاید و قصد دارید از اینجا به سوی چه کسی بروید.
هوش مصنوعی: سعدانِ بازرگانِ بزرگوار بر او آفرین گفت و گفت: ای جوان،
هوش مصنوعی: من موبد و مشاور دختر فغفور چینم، اما اصل و نژادم از ایران است.
هوش مصنوعی: بسیار در جهان گشتهام و بد و خوب و شادی و غم را دیدهام.
هوش مصنوعی: از روم آمده و رو به چین نهادهام؛ مانند آهوی مشکدار که به چین افتاده باشد.
هوش مصنوعی: ای جوان، خوش آمدی که دیدار تو مرهم زخم دل ما شد.
هوش مصنوعی: چه کسی در جهان چنین روی زیبایی دارد؟ سرو بلند هم به راستی قامت تو نمیرسد.
هوش مصنوعی: هرکه به روی تو نگاه کرد، مانند زلف سیاه تو پریشان و شیفته شد.
هوش مصنوعی: هیچکس در برابر زیبایی تو صبر ندارد و کسی آرزوی دوری و جدایی از تو را ندارد.
هوش مصنوعی: اما در سر راه دژی هست که از بلندی سر به آسمان کشیده است.
هوش مصنوعی: نام آن قلعه گنجینهدژ است و آسمان پستترین پایهٔ بام آن است.
هوش مصنوعی: ژند جادو در آن جای گرفته و راه را حتی بر پرنده و ماهی بسته است.
هوش مصنوعی: هرگاه کاروانی ببیند، زیبارویان را از میان مردم جدا میکند و میبرد.
هوش مصنوعی: هرکه روی زیبا داشته باشد، نمیتواند به سلامت از برابر او بگذرد.
هوش مصنوعی: اکنون اگر از ما دلگیر نشوی، تو را به فرزندی میپذیرم.
هوش مصنوعی: اما چون به تو مهر پیدا کردهام، میگویم از این جادوی دیوچهره بپرهیز.
هوش مصنوعی: سام که راز خود را پنهان میکرد، برای او دعا کرد، دستش را بوسید و گفت:
هوش مصنوعی: تو سرور منی و من کوچکترین بندهٔ تو؛ تو فرمان میدهی و من سر به فرمانم.
هوش مصنوعی: اما از جادوگری نمیترسم و در برابر جادو، مانند موسی که با دست و عصای خود جادوی ساحران را باطل کرد، معجزه نشان میدهم.
هوش مصنوعی: چون شمشیر برّانم را برکشم، جادوگران و دیوان را نابود میکنم.
هوش مصنوعی: این را گفت و بر اسب کوهپیکرش نشست؛ مانند شیر نری که بر پشت پیلی مست نشسته باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.