بدو گفت کای رشک سرو سهی
فروزان ز تو فر شاهنشهی
بگو کز کجائی و نام تو چیست
درین مرز فرخنده کام تو چیست
زمین را ببوسید فرخ سوار
پس آنگه چنین گفت کای شهریار
جوانی غریبم ز ایران زمین
همی روی دارم به ماچین و چین
امیدم ز هر گوشهای توشهای
نصیبم ز هر توشهای خوشهای
به هر گوشه گردیدهام من بسی
بجز سایه محرم ندیدم کسی
مرا بود گُردی خداوندگار
به هر نیک و بد بنده را غمگسار
کنون مدتی شد که گردون پیر
جدا کردش از خسروانی سریر
جهان پهلوان گُرد با فر و چهر
نشیمن گهش اوج تابنده مهر
زمین و زمان خرم از فر او
مه و مهر در سایه فراد
چو خورشید رخ سوی صحرا نهاد
چو عنقا به اقصای چین اوفتاد
از آن گه نهادم سر اندر جهان
به هر مرز پویان به هر سو دوان
ز خود درگذشتم که در وی رسم
ولیکن ندانم بدو کی رسم
از آن آب چشمم ز سر درگذشت
که آن آفتابم ز بر درگذشت
ولیکن ازین راه هم درخورست
که از چشمه چینم آبشخورست
چو دریای خون شد کنارم ز چشم
که پرویش این چشم دارم به چشم
شنیدم که چون دل ز ما برگرفت
به چین رفت و راه ختا برگرفت
به آهنگ چین چون که بشتافتم
نشانش به خاور زمین یافتم
فلک بین که چون میدواند مرا
تو گوئی که خون میدواند مرا
روان سام گفتش که ای نوجوان
ز ما نام خویش از چه داری نهان
کسی را که گوهر گرامی بود
کند نام پیدا چو نامی بود
که ما هم غریبیم و آشفته کار
جفا دیده از گردش روزگار
جوان گفت کای گرد فرخ روان
مرا قلوش زابلی نام دان
نریمان یل را منم ابن عم
خداوند دیهیم و فارغ ز غم
چو بشنید ازو سام با دین و داد
بجست از فراز تکاور چو باد
گرفتش چو سیمین ستون در کنار
ز مژگان گهر کرد بر وی نثار
پس آنگه چنین گفت که ای نیک رای
منم سام یل گرد کشور گشای
جدا گشته چون شاه خاور ز کام
کنون کرده خاور زمین را مقام
به نقشی بری گشته از عقل و دین
شده فتنه یکباره بر نقش چین
چو باز فلک پر برانداخته
به خاور زمین آشیان ساخته
چو یک چند ازین گونه گفتند راز
نهادند رخ را به کاشانه باز
یکی بزم خرم برآراستند
ز سیمین بران جام میخواستند
نوا برکشیدند رامشگران
قدح برگرفتند سیمین بران
عقیقین می اندر قدح ریختند
می و مشک با هم برآمیختند
نواگر بتان رود بنواختند
به آوای بلبل نوا ساختند
بدین گونه گردان به آئین جم
قدح نوش کردند تا صبحدم
سحر چون برآمد ز طرف چمن
نسیم گل و نکهت یاسمن
به کیوان برآمد خروش خروس
در ایوان سام اندر افتاد کوس
روانبخش شد باد مشکین نفس
سراینده مرغان زرین قفس
بر ایوان گل برتباشیر صبح
فروخواند بلبل تفاسیر صبح
نسیم صبا گشته عنبرنثار
چو چین سر زلف مشکین یار
دلیران به کام دل دوستان
زدند از حرم خیمه بر بوستان
چو خورشید با تیغ گوهر نگار
برون آمد از قب? زرنگار
روان گشته با سام گیتیپناه
گرانمایه قلواد زرین کلاه
ز ناگه برون آمد از پنجره
خرامنده سروی چو کبک دره
زده سنبلش بر رخ دلفروز
حبش بر ختن شام بر نیمروز
رخش آفتاب جهان تاب دل
خم ابرویش طاق محراب دل
لبش روحپرور ولی میفروش
شبش مهرفرسا ولی روزپوش
فروزان رخش شمع ایوان جان
خرامان قدش سرو بستان جان
به بر زلف مشکینش مشک ختا
چو هندو به بازار چین بی بها
رخش داده از باغ رضوان نشان
سر زلف ژولیده در پاکشان
به سیب و ترنجش روان را نظر
به دستش معنبر ترنجی ز رز
بیفکند تا گرد گیتیپناه
از آن به کند ور ترنجش نگاه
قضا را به قلواش زابلی بزد
به آهنگ او نغمه بلبل بزد
چنان زد که نارنج گون شد برش
به زخم معنبر ترنج زرش
چو کارش چنان گشت گفتی خطاست
که کارم شود زان سهی سرو راست
چو از باغ وصلش ترنجی نیافت
به دل چاشنی دید و میلش شتافت
ز بادام آن چشم سرو سهی
چو به گشت بشنید بوی بهی
به صد لابه گفت ای پری چهره ماه
سزد گر کنی در غریبان نگاه
ترنج ترا چاشنی کردهام
ولیکن ز سیب تو پژمردهام
دلم بسته پسته تنگ تست
به دست آور اکنون که در چنگ تست
به زرین ترنجم ربودی قرار
از آن سیب سیمین مرادم برآر
چو نسبت کنندت به پسته دهن
که بیمغز باشد ز پسته سخن
شکسته دلم صید بادام تست
ز بادامت افتاده در دام تست
گل یاسمن بر بت بربری
پریزاده چون شمسه خاوری
به گردش گل و سنبلش را طواف
سر موش اندر سخن موشکاف
چنین گفت کای مرد جوینده کام
ز سو زندگی پخته سودای خام
چو دهقان درین بوستان در گشاد
مرنج ار ترنجی ز شاخ اوفتاد
تو کوتاهدستی و نابهرهمند
مزن دست در شاخ سرو بلند
ز عشقی میکنی خارخار
برآور چو بلبل خروش هزار
تفرج حلالست ازین شاخ و بس
که کس را نباشد بدان دسترس
اگر سوی باغ آمدی برگذر
پس آنگه چو باد صبا درگذر
ترنجی تو گر یافتی در گذار
ترا با گل و سیب سیمین چکار
ز دلگرمی است این دل سرد تو
ز صفراست این گون? زرد تو
دلت سیب سیمین تمنا کند
ترا بخت تا دفع سودا کند
ترا صبر ساز و نه شیرین رطب
نه نخلت چه باشد ازین پس طلب
مرا با تو این گفتگو چون فتاد
برو کت سر و کار با خویش باد
پس آنگه رخ آورد با سام گفت
که ای ماه با روی خوب تو جفت
شب صبح خیزان به روی تو روز
چراغ دلم را ز مهر تو سوز
ز ماه جهانتاب شب زیورت
درخشنده مهر از هوا بر سرت
دلم چون فتادست در قید تو
تو صید دگر گشته ما صید تو
غم و درد ما خور که دردت مباد
امیدم که رخسار زردت مباد
تو سلطانی و ما بدین در گدای
مگس بین که دارد هوای همای
درآورده شب گرد روز تو دست
ز روز رخت هیچ روزیم هست
دلم را هوایت به روزی فتاد
که روز چنین روزی کس مباد
روان سام گفت ای فروزنده ماه
جهان را به روی جوانت نگاه
به ماه رخت کی رسد دست کس
که کس را نباشد به مه دسترس
ز سیمین ترنج تو دارم نصیب
مرنج ار ز سیبت ندارم نصیب
ترا از ترنج تو دوری به است
ز سیبت دلم را صبوری به است
ترنجی فکندی و من مست عشق
نگه کن که من نارم از دست عشق
ز اشکم که تا رنج گون گشت خاک
ترنجم برفت از دل دردناک
ز بادام ترکی به دام اندرم
که سیبش ندانم به دست آورم
چو زان نارپستان رخم شد چو به
مرا نار او از ترنج تو به
چو نارش چنین میگدازد مرا
ترنج تو دانم نسازد مرا
دل نازکت گر کنون صید ماست
شکاری گرفتی که در قید ماست
شکار تو شد شیرگیر چنین
که کردست بر شیر گردون کمین
ترا ماهیای گر برون شد ز شست
به دستانت افتاد ماهی ز دست
مکن بی نصیبش ز روز وصال
که مهر رخت را نباشد زوال
چو دید آن پری روی زنجیر موی
که شاه از ترنجش ترش کرد روی
ز بادام بر لاله عناب ریخت
بدان خاک از دیدگان آب ریخت
چو نومید گشت او ز سام آن زمان
ثنا گفت و برگشت تیرهروان
پس آنگه شهنشاه انجم سپاه
به خرگه درآمد چو رخشنده ماه
کمربسته قلواد در پای تخت
دگر قلوش زابلی نیکبخت
زده چنگ در چنگ رامشگران
روان گشته می در کف دلبران
مه رود زن رود بنواخته
ز عشاق مردم نوا ساخته
پریچهره ترکان خوبی خرام
همه عاشق سام و پر کرده جام
یل نامور قلوش زابلی
بنالید در عشق چون بلبلی
چو شمع اشک میریخت بر روی زرد
روان کرده بر چهره سیلاب درد
به کف برنهاده عقیق مذاب
ز نرگس روان کرده یاقوت آب
جهان از دم آتشین سوخته
ز دل شمع گردون برافروخته
برآورده مرغ صراحی خروش
سمن عارضان جام میکرده نوش
رخ از آتش می برافروخته
گهی ساخته عود و گه سوخته
بدین گونه تا خیل شب در رسید
سپاه شه روم شد ناپدید
فرود آمد از تخت، سام دلیر
سوی خرگهش شد چو غرنده شیر
ز مستی ملال از شرابش گرفت
چو بخت من خفته خوابش گرفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: داستان این شعر درباره ملاقات سام و جوانی از ایران به نام قلوش است. سام از قلوش میپرسد که اهل کجاست و نامش چیست، و قلوش خود را نریمان و پسر عموی نریمان معرفی میکند. سام، با شنیدن نام قلوش، او را میستاید و از همکاری او در نبردها سخن میگوید. سپس بزم شاد و سرزندهای ترتیب میدهند که در آن نوشیدنیها و نغمهها به راه میافتد و دلها شاد میشود. اما در میانهٔ شادی، قلوش در غم عشق میسوزد و دل خود را به خاطر یار و آرزوهایش میسوزاند. سام نیز در پاسخ با دلجویی از قلوش به او میگوید که محبت و دوستی میتواند بر دردها غلبه کند و زیبایی جوانی را ستایش میکند. در نهایت، سپاه سام آمادهٔ نبرد میشود و شب به آرامی به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: سام به آن سوار گفت: ای کسی که سرو بلند به قامت تو رشک میبرد و شکوه شاهانه از تو روشن است.
هوش مصنوعی: بگو اهل کجایی و نامت چیست و در این سرزمین خجسته چه خواستهای داری.
هوش مصنوعی: آن سوار نیکبخت زمین را بوسید و سپس گفت: ای پادشاه.
هوش مصنوعی: من جوانی غریب از سرزمین ایرانم و رو به سوی ماچین و چین دارم.
هوش مصنوعی: امیدم این است که از هر گوشهای توشهای بیابم، اما از هر توشه تنها خوشهای ناچیز نصیبم میشود.
هوش مصنوعی: بسیار در گوشه و کنار جهان گشتهام و جز سایهٔ خودم هیچ همراه و همرازی ندیدهام.
هوش مصنوعی: من سرور و خداوندگاری پهلوان داشتم که در هر خوب و بدی غمخوار من، بندهاش، بود.
هوش مصنوعی: اکنون مدتی است که روزگار کهن او را از تخت شاهانهاش جدا کرده است.
هوش مصنوعی: او جهانپهلوانی دلاور، باشکوه و زیباروی بود که جایگاهش چون اوج خورشید تابان بلند بود.
هوش مصنوعی: زمین و زمانه از شکوه او شاد بود و ماه و خورشید در سایهٔ فرّ او بودند.
هوش مصنوعی: آن خورشیدرو رو به صحرا نهاد و مانند سیمرغ به دورترین نقاط چین رفت.
هوش مصنوعی: از آن زمان سر به جهان گذاشتم و در هر سرزمین و به هر سو دوان دوان در جستوجوی او بودهام.
هوش مصنوعی: از خود گذشتم تا به او برسم، اما نمیدانم کی به او خواهم رسید.
هوش مصنوعی: اشک چشمم از سرم گذشت، چون آن خورشیدِ من از نزدم رفت.
هوش مصنوعی: اما این راه برایم سزاوار است، زیرا آبشخور و مقصود من در چشمهٔ چین است؛ یعنی محبوبم به چین رفته است.
هوش مصنوعی: از گریه دامنم چون دریای خون شده است، چون امید دیدار او را در چشم دارم.
هوش مصنوعی: شنیدم که وقتی از ما دل برکند، به چین رفت و راه ختا را در پیش گرفت.
هوش مصنوعی: وقتی به قصد چین شتافتم، نشانی از او در سرزمین خاور یافتم.
هوش مصنوعی: ببین روزگار چگونه مرا به این سو و آن سو میدواند، گویی خون دل مرا به دویدن وامیدارد.
هوش مصنوعی: سام به او گفت: ای نوجوان، چرا نامت را از ما پنهان میکنی؟
هوش مصنوعی: کسی که گوهر و نژادی گرامی دارد، چون نامور است نامش را آشکار میکند.
هوش مصنوعی: ما نیز غریب و پریشانحالیم و از گردش روزگار ستم دیدهایم.
هوش مصنوعی: جوان گفت: ای پهلوان نیکروان، بدان که نام من قلوش زابلی است.
هوش مصنوعی: من پسرعموی نریمان پهلوانم، همان صاحب تاج که از غم آسوده بود.
هوش مصنوعی: سام دیندار و دادگر چون این را از او شنید، مانند باد از پشت اسب تندرو پایین پرید.
هوش مصنوعی: او را که قامتی چون ستون سیمین داشت در آغوش گرفت و از مژگانش اشک چون گوهر بر او نثار کرد.
هوش مصنوعی: سپس گفت: ای نیکاندیش، من همان سام پهلوانِ دلاورِ کشورگشا هستم.
هوش مصنوعی: مانند خورشید از کام و آرزوی خود جدا شدهام و اکنون در سرزمین خاور جای گرفتهام.
هوش مصنوعی: به خاطر یک نقش و تصویر عقل و دینم را از دست دادهام و یکسره شیفتهٔ نقشی چینی شدهام.
هوش مصنوعی: سام در ادامهٔ معرفی خود میگوید: مانند بازِ آسمان بال گشوده و پرواز کردهام و در سرزمین خاور لانه ساختهام، یعنی در آنجا اقامت گزیدهام.
هوش مصنوعی: چون مدتی اینگونه با هم رازهایشان را گفتند، دوباره رو به خانه نهادند و بازگشتند.
هوش مصنوعی: بزمی شاد آراستند و از زیبارویانِ سیماندام جام شراب خواستند.
هوش مصنوعی: نوازندگان آواز و نغمه سر دادند و زیبارویان سیمتن جامها را به دست گرفتند.
هوش مصنوعی: شرابِ سرخ چون عقیق در جام ریختند و شراب را با مشک آمیختند تا خوشبو شود.
هوش مصنوعی: زیبارویانِ نوازنده رود (ساز) نواختند و همآهنگ با آواز بلبل نغمه ساختند.
هوش مصنوعی: بدینسان پهلوانان به رسم جمشید تا سپیدهدم باده نوشیدند.
هوش مصنوعی: هنگام سحر که از کنارهٔ چمن بوی گل و عطر یاسمن برخاست،
هوش مصنوعی: بانگ خروس تا آسمان (کیوان) رسید و در کاخ سام طبل نواخته شد.
هوش مصنوعی: باد خوشبو جانبخش شد و پرندگانِ قفس زرین به آواز درآمدند.
هوش مصنوعی: بر ایوانِ گل، در روشنی سپید صبح، بلبل گویی تفسیرهای صبح را میخواند؛ یعنی با آمدن صبح نغمه سر داد.
هوش مصنوعی: نسیم صبا مانند شکنِ زلف مشکین یار، عنبر میپراکند و خوشبو بود.
هوش مصنوعی: دلیران به خواست دل دوستان، از حرم بیرون آمدند و در باغ خیمه زدند.
هوش مصنوعی: هنگامی که خورشید با شمشیر گوهرنشانِ پرتوش از گنبدِ زرنگار آسمان بیرون آمد، یعنی آفتاب طلوع کرد،
هوش مصنوعی: قلوادِ بزرگوارِ زرینکلاه همراه سامِ پناهِ جهان روان شد.
هوش مصنوعی: ناگهان از پنجرهای زیبارویی خرامان، با قامتی چون سرو و رفتاری چون کبکِ کوهستان، بیرون آمد.
هوش مصنوعی: زلفِ سنبلمانندش بر چهرهٔ دلفریبش افتاده بود، چنانکه گویی سیاهی بر سپیدی و شب بر نیمروز چیره شده است.
هوش مصنوعی: چهرهاش خورشیدی بود که دل را روشن میکرد و خم ابرویش طاق محرابِ دل بود.
هوش مصنوعی: لبش جانپرور و مستیبخش بود و زلفِ شبگونش ماه را شرمنده میکرد و روزِ چهره را میپوشاند.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تابانش شمعِ ایوان جان و قامت خرامانش سروِ باغ جان بود.
هوش مصنوعی: در برابر زلف مشکینش، مشکِ ختا مانند غلامِ هندو در بازار چین بیارزش بود.
هوش مصنوعی: چهرهاش نشانی از باغ بهشت داشت و سرِ زلفِ آشفتهاش تا پا کشیده میشد.
هوش مصنوعی: جانها به سیب و ترنجِ (چانه و سینهٔ) او چشم دوخته بودند و در دستش ترنجی زرین و خوشبو بود.
هوش مصنوعی: آن ترنج را به سوی پهلوانِ پناهِ جهان افکند تا او به ترنجش نگاه کند و به او توجه نماید.
هوش مصنوعی: از قضا آن ترنج به قلواش خورد، و گویی نغمهای به آهنگ بلبل نواخت.
هوش مصنوعی: چنان به او خورد که از ضربهٔ آن ترنجِ زرینِ خوشبو، سینهاش نارنجیرنگ شد.
هوش مصنوعی: چون کارش چنین شد، گفتی این خطاست که بپندارم کارم از آن سروقامت سامان مییابد.
هوش مصنوعی: چون از باغ وصل او ترنجی (بهرهای) نیافت، در دل طعم عشق را چشید و میلش به او شتاب گرفت.
هوش مصنوعی: از چشمِ بادامگونِ آن سروقامت، چون حالش بهتر شد، بوی به و بهبودی شنید؛ یعنی از نگاه او امید وصال یافت.
هوش مصنوعی: آن مرد با التماس بسیار گفت: ای ماهِ پریچهره، شایسته است که به غریبان و بیکسان نگاهی بیندازی.
هوش مصنوعی: از ترنج تو (بهرهای اندک از زیباییات) چشیدهام، اما از حسرت سیب تو (چانه یا وصال کامل) پژمرده و ناکام ماندهام.
هوش مصنوعی: دلم گرفتار دهان کوچک و پستهمانند توست؛ اکنون که دلم در دست توست، آن را نگه دار و دلجویی کن.
هوش مصنوعی: با ترنج زرین خود آرامم را ربودی؛ اکنون با آن سیب سیمین (چانهٔ سپید) آرزویم را برآور.
هوش مصنوعی: اگر دهانت را به پسته تشبیه کنند، این سخنی بیمغز و نادرست است، زیرا دهان تو از پسته هم کوچکتر و برتر است.
هوش مصنوعی: دل شکستهام شکار چشم بادامی توست و به سبب آن چشم در دام تو افتاده است.
هوش مصنوعی: آن زیباروی مانند بت سرزمین بربر بود و بر اندامش گویی گل یاسمن روییده بود؛ پریزادهای که چون خورشید خاور میدرخشید.
هوش مصنوعی: گل و سنبل گرد او میگشتند و طوافش میکردند؛ و او در سخن گفتن چنان باریکبین بود که موی را میشکافت.
هوش مصنوعی: آن زن در پاسخ گفت: ای مردی که در پی کام خویشی، سودای خام تو از سوز عشق پخته شده است.
هوش مصنوعی: چون باغبان در این باغ را گشود، اگر ترنجی از شاخه افتاد و به تو رسید، دلگیر مباش و بیش از آن مخواه؛ آنچه یافتی از سر اتفاق بود.
هوش مصنوعی: تو کوتاهدست و بیبهرهای؛ به شاخهٔ سرو بلند دست دراز مکن، یعنی به آنچه سزاوارش نیستی طمع مبند.
هوش مصنوعی: اگر از عشق دلت ناآرام است و میخلد، تنها مانند بلبل ناله و فریاد سر ده.
هوش مصنوعی: از این شاخه فقط تماشا رواست و بس، زیرا هیچکس به آن دسترسی ندارد.
هوش مصنوعی: اگر به این باغ آمدی، فقط از آن عبور کن و مانند باد صبا بگذر و نمان.
هوش مصنوعی: اگر در گذر ترنجی یافتی، تو را با گل و سیب سیمین چه کار؟ به همان بسنده کن.
هوش مصنوعی: این دلسردی و ناکامی تو از امید و دلگرمی بیش از اندازه است، و رنگ زرد چهرهات از غلبهٔ صفرا.
هوش مصنوعی: دلت آرزوی سیب سیمین دارد، تا مگر بخت این سودا را از سرت بیرون کند؛ «سودا» هم به معنای هوس است و هم خلط سیاه.
هوش مصنوعی: بهرهٔ تو صبر تلخ است نه رطب شیرین؛ تو نخل نیستی، پس از این چه چیزی میتوانی طلب کنی؟
هوش مصنوعی: چرا اصلاً این گفتوگو میان من و تو پیش آمد؟ برو و سرگرم کار خویش باش.
هوش مصنوعی: آنگاه آن زیباروی رو به سام کرد و گفت: ای ماهی که با چهرهٔ زیبایت همراه است.
هوش مصنوعی: شب سحرخیزان از روی تو روز میشود؛ چراغ دلم را با آتش مهر خود روشن و سوزان کن.
هوش مصنوعی: ماه جهانافروز زیور شب توست و خورشید درخشان از آسمان بر سرت میتابد.
هوش مصنوعی: دلم در بند تو افتاده است؛ تو در پی شکار دیگری هستی و ما شکار توایم.
هوش مصنوعی: غم و درد ما را بخور و به حال ما برس، که خود هرگز درد مبینی؛ امیدوارم هرگز چهرهات زرد و رنجور نشود.
هوش مصنوعی: تو پادشاهی و ما گدای این درگاهیم؛ مگسی را ببین که هوای همای بلندپرواز در سر دارد.
هوش مصنوعی: شب زلفت گرداگرد روز چهرهات دست انداخته است؛ آیا از روز رخسارت مرا روزی و بهرهای هست؟
هوش مصنوعی: دلم در روزی به عشق تو گرفتار شد که آرزو میکنم هیچکس چنین روز سختی نبیند.
هوش مصنوعی: سام بیدرنگ گفت: ای ماه درخشان، جهان به چهرهٔ جوان تو چشم دوخته است.
هوش مصنوعی: سام میگوید: دست هیچکس به ماهِ روی تو نمیرسد، همانگونه که کسی به ماه آسمان دسترسی ندارد.
هوش مصنوعی: از ترنج سیمینی که به سوی من انداختی بهرهای بردهام، اما اگر از سیبِ تو (کامِ وصال) بهره نمیجویم، رنجیده مشو.
هوش مصنوعی: بهتر آن است که از ترنج تو دوری کنم و دلم در برابر سیب تو شکیبایی پیشه کند.
هوش مصنوعی: تو ترنجی به سویم افکندی، ولی من خود مستِ عشقی دیگرم؛ بنگر که دلم از دست عشق مانند انار شکافته و خونین است.
هوش مصنوعی: از بس اشک ریختم خاک رنگ اندوه گرفت، و ترنج تو از دلِ دردمند من بیرون رفت؛ یعنی دلم به هدیهٔ تو نمیپردازد.
هوش مصنوعی: من گرفتار دامِ چشمانِ بادامیِ زیبارویی ترک هستم که نمیدانم چگونه به سیبِ او دست یابم.
هوش مصنوعی: چون از عشق آن یارِ انارپستان چهرهام مانند به زرد شده، انارِ او برایم از ترنج تو بهتر است.
هوش مصنوعی: چون انارِ او اینگونه مرا میگدازد، میدانم که ترنج تو با حال من سازگار نیست.
هوش مصنوعی: اگر دل نازک تو اکنون شکارِ من شده است، بدان که شکاری گرفتهای که خود در بند ماست؛ یعنی دلِ تو اسیر من شده نه من اسیر تو.
هوش مصنوعی: شکارِ تو پهلوانی شیرگیر است که حتی بر شیرِ آسمان (برج اسد) کمین میکند؛ پس به آسانی صید نمیشود.
هوش مصنوعی: اگر ماهیای از قلاب تو بیرون جست، با همهٔ حیله و هنرت آن ماهی از دستت رفت؛ یعنی من از دام تو رها شدهام.
هوش مصنوعی: او را از روز وصال بیبهره مکن، که مهرِ روی تو هرگز زوال نمیپذیرد.
هوش مصنوعی: آن پریروی که گیسوانی چون زنجیر داشت، چون دید که شاه از ترنجش روی ترش کرد،
هوش مصنوعی: از چشمان بادامیاش اشک خونین بر گونهٔ لالهگونش ریخت و بر آن خاک از دیدگانش آب فرو بارید.
هوش مصنوعی: چون در آن هنگام از سام ناامید شد، ستایشی گفت و با جانی اندوهگین بازگشت.
هوش مصنوعی: سپس شاهِ ستارهسپاه (سام) مانند ماهی درخشان به خیمهٔ خود درآمد.
هوش مصنوعی: قلواد کمربسته در پای تخت او ایستاده بود و نیز قلوش زابلیِ نیکبخت.
هوش مصنوعی: نوازندگان چنگ مینواختند و جام شراب در دست زیبارویان میگشت.
هوش مصنوعی: نوازندهای ماهروی رود مینواخت و در پردهٔ «عشاق» برای عاشقان آهنگ ساز میکرد.
هوش مصنوعی: زیبارویانِ ترکِ خوشخرام، همه دلباختهٔ سام بودند و جامها را پر میکردند.
هوش مصنوعی: پهلوان نامدار قلوش زابلی از عشق مانند بلبل ناله میکرد.
هوش مصنوعی: مانند شمع بر چهرهٔ زردش اشک میریخت و سیلابِ درد بر رخسارش روان بود.
هوش مصنوعی: شرابی چون عقیقِ گداخته در دست داشت و از چشمانش اشکی سرخ چون یاقوت روان کرده بود.
هوش مصنوعی: از نفسِ آتشینش گویی جهان میسوخت و از سوزِ دلش شمعِ آسمان افروخته میشد.
هوش مصنوعی: صراحی مانند مرغی بانگ برآورده بود (صدای ریختن شراب) و زیبارویانِ یاسمنچهره جام مینوشیدند.
هوش مصنوعی: چهرهها از آتش شراب برافروخته بود؛ گاه ساز عود مینواختند و گاه عودِ خوشبو میسوزاندند.
هوش مصنوعی: بزم بدینسان ادامه داشت تا لشکر شب فرا رسید و سپاه شاه روم (روشنی روز و خورشید) ناپدید شد.
هوش مصنوعی: سام دلیر از تخت فرود آمد و مانند شیری غرّان به سوی خوابگاه خیمهاش رفت.
هوش مصنوعی: از مستی شراب خسته شد و مانند بخت خفتهٔ من (شاعر) به خواب رفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.