چون ز عطر وحی کر گشتند و گم

بد فغانشان که تطیرنا بکم

بی‌خور و بی‌خواب نزید نیم دم

با خور و با خواب نزید نیز هم

این نظر از دور چون تیرست و سَمّ

عشقت افزون می‌شود صبر تو کم

امة العشق الخفی فی الامم

مثل جود حوله لوم السقم

از کمال رحمت و موج کرم

می‌دهد هر شوره را باران و نم

هم ز نبض و هم ز رنگ و هم ز دم

بو برند از تو بهر گونه سقم

آن یکی کرمی دگر در سیب هم

لیک جانش از برون صاحب‌علم

توی بر تو برف‌ها هم‌چون علَم

قُبّه قُبّه دید و شد جانش به غم

ور ره نبعش بود بسته چه غم

کو همی‌جوشد ز خانه دم به دم

قل تعالوا گفت از جذب کرم

تا ریاضتتان دهم من رایضم

با مریدان آن فقیر محتشم

بایزید آمد که نک یزدان منم

اژدها را اژدها آورده‌ام

تا به اصلاح آورم من دم به دم

بس کن ای موسی بگو وعدهٔ سوم

که دل من ز اضطرابش گشت گم

نه شود زور جوانی از تو کم

نه به دندانها خللها یا الم

هین بده ای قطره خود را بی‌ندم

تا بیابی در بهای قطره یم

پس بشر فرمود خود را مثلکم

تا به جنس آیید و کم گردید گم

هین کمالی دست آور تا تو هم

از کمال دیگران نفتی به غم

می‌رمد آن دوزخی از نور هم

زانک طبع دوزخستش ای صنم

گفت چه خصلت بود ای ذوالکرم

موجب آن تا من آن افزون کنم

روغن اندر دوغ باشد چون عدم

دوغ در هستی برآورده علم