وز آن پس ز آرام سردی نمود

ز سردی همان باز تری فزود

ز یاقوت سرخست چرخ کبود

نه از باد و آب و نه از گرد و دود

به گردن برآورد رومی عمود

سواره شد و نیزه را در ربود

یکی جوشن افکند و دیگر عمود

گریزان و بر کوه رفتند چو دود

بگفتا مرا نام گویند زود

که از تن کنم سر شما را درود

از این خوردنی‌ها که در خورد بود

بیاورد و خوان‌ها بگسترد زود

خرد با همه خورد دانی که بود

نیارست هیچ از دهانش ستود

ابا او سه گرد سرافراز بود

که بودند با جوشن و ترک و خود

دل گرگ چون مایل دنبه بود

دوان گشت همراه روباه زود

تله جست برگردن دنبه زود

شده ماتم گرگ و روباه سود

یکی رویش از خون دل سرخ بود

که در سینه از خون به ناخن شخود

به پیشش فرستاده ای رفت زود

به تیزی چو آتش به تندی چو دود

چو کرد این دعا جست از جای زود

هنرهای گردان ز بازو نمود

یکی دره در کوه خارا بود

که از دیدنش خیره برنا شود

همه گشته زین مرز تا مرز دود

شگفتی دو گوشت توان کی شنود

از آن کوه خارا چو آمد فرود

به گردان برآمد یکی تیره دود

سمن رخ برآورد با او عمود

زمین شد پرآتش هوا پر زدود

همه شب سخن های آورد بود

دلیران بگفتند و خسرو شنود

فرامرز گفت ای دلاور چه بود

بدین بازیت من نخواهم ستود

بسا سر که اندر پی کین رود

تو را گیرد و سوی ایران شود