پیرایه یغمایی در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲ فروردین ۱۳۹۱، ساعت ۱۰:۵۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۲۲:
متأسفانه شکل نوشتاری غزل ها در گنجور نارسایی بسیار دارد و فاقد نشانه های نوشتاری است . نشانه هایی که برای خوانش ونیز دریافت معنی در حین خوانش ضرودی می نماید . این مورد را می توان در مورد اشعار ساده به چشم پوشی برگزار نمود ، اما در مورد غزل های مولانا که سرشار از غنای فلسفی است، نه .
برای نمونه غزل 922 ، با رعایت نشانه ها بازنویسی می شود تا بخشی از معنای شعر ، هنگام خوانش دریافت شود
چو عشق را هوس بوسه و کنار بود
که را قرار بود؟ جان! که را قرار بود؟
شکارگاه بخندد چو شه شکار رود
ولی چه گویی آن دم که شه شکار بود؟
هزار ساغر مینشکند خمار مرا
دلم چو مست ِ چنان چشم پر خمار بود
گهی که خاک شوم خاک ذّره ذّره شود
نه ذرّه ذرّه ی من عاشق نگار بود؟
ز هر غبار که آواز ِ های و هو شنوی
بدان که ذرّه ی من اندر آن غبار بود
دلم ز آه شود ساکن و ازو خجلم
اگر چه آه ، ز ماه تو شرمسار بود
به از صبوری اندر زمانه چیزی نیست
ولی نه از تو، که صبر از تو سخت عار بود
ایا به خویش فرورفته در غم کاری،
تو تا برون نروی از میان، چه کار بود؟
چو عنکبوت ز دود لعاب اندیشه،
دگر مباف که پوسیده پود و تار بود
برو تو باز ده اندیشه را بدو که بداد
به شه نگر، نه به اندیشه کان نثار بود
چو تو نگویی، گفت ِ تو، گفت ِ او باشد
چو تو نبافی، بافنده کردگار بود
از متصدیان گنجور تقاضا می شود ، غزل را جایگزین فرمایند
kazem در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲ فروردین ۱۳۹۱، ساعت ۰۷:۱۹ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲:
مصرع دوم بیت اول " نشئه " صحیح می باشد
kazem در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲ فروردین ۱۳۹۱، ساعت ۰۶:۳۹ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۰۹:
در مصرع اول بیت پایانی صحیح اینگونه است:
خسروا گر نه فروغی سر تحسین تو داشت
که بین خسرو و الف فاصله افتاده است و درست خوانده نمی شود.
kazem در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲ فروردین ۱۳۹۱، ساعت ۰۶:۳۶ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۰۹:
فکر می کنم در مصرع دوم بیت ششم سجاده صحیح باشد.
kazem در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲ فروردین ۱۳۹۱، ساعت ۰۶:۲۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:
مرغ هوا را نصیب و ماهی دریا
دو معنی می تواند داشته باشد :
1. مرغی که در هوا و آسمانها جولان می دهد نصیب ماهی دریا می شود.
2. خداوند نصیب مرغ را هم هوا و هم ماهی دریا قرار داده است.
پیرایه یغمایی در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲ فروردین ۱۳۹۱، ساعت ۰۲:۳۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۱۵:
بیت پنجم را لطفا ً اصلاح بفرمایید :
بریز دیگ حلیماب را که کاسه رسید
گشاده هل سر خم را که دردخواره رسید
دردخواره به جای دردخواه
احمد زبیر "زراد" در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱ فروردین ۱۳۹۱، ساعت ۲۳:۲۳ دربارهٔ هاتف اصفهانی » دیوان اشعار » ترجیع بند - که یکی هست و هیچ نیست جز او:
وز شکرخند ریخت از لب قند ...وزشکرخند ریخت آب ازقند درست و به جاست در کتاب اسرار توحید نیز چنین آمده
محمد در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱ فروردین ۱۳۹۱، ساعت ۱۵:۰۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۵۹:
این مصراع از نظر وزنی ایراد دارد و احتمالا غلط تایپی در آن وجود دارد:
"عید شدهست و عام را گر رمضان است باش گو"
سید حسین متقی در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱ فروردین ۱۳۹۱، ساعت ۱۴:۲۳ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۶ - داغ لاله:
بشنوید این غزل را با صدای شهرام ناظری و سنتور مشکاتیان، در آلبوم لاله بهار
رسته در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، سهشنبه ۱ فروردین ۱۳۹۱، ساعت ۰۶:۵۱ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۳:
مصرع اول :
آن نه رویست که من وصف جمالش دانم
آ نه رو یس / ت که من وص/ ف ج ما لش/ دا نم
- 0 - - / 0 0 - - / 0 0 - - / - -
فاعلاتن / فعلاتن / فعلاتن/ فع آن
جزو اختیارات شاعری است که در وزن هایی که با فعلاتن شروع میشوند در اول مصرع فعلاتن را به فاعلاتن تبدیل کند. یعنی ابتدای شعر با هجای بلند باشد.
مصرع سوم :
همه بینند نه این صنع که من میبینم
ه مه بی نن/ د نه ای صن / ع که من می/ بی نم
0 0 - - / 0 0 - - / 0 0 - - / - -
فعلاتن / فعلاتن/ فعلاتن/ فع لن
منصور در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ اسفند ۱۳۹۰، ساعت ۲۲:۱۷ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲:
به نظر میرسد که در مصرع دوم از بیت چهارم کلمه "بیابی" با مفهوم و منظور شاعر مغایرت دارد و اگر مثلا کلمه "بیاری" جایگزین گردد به مفهوم مورد نظر نزدیکتر میشود.
منصور در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ اسفند ۱۳۹۰، ساعت ۲۲:۰۶ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲:
نظر آقای فرهاد اشتری حتما صحیح است.چرا که جناب عطار میداند که نگار او چو رخ بنماید رونق از هر نگارستانی میبرد و دیگر رونقی جز رونق آن نگار نمی ماند.
نماید صحیح نیست چون آن نگار مورد نظر جناب عطار را اساسا قابل مقایسه با نگارستان مانی نیست.
انجنیرمتین در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ اسفند ۱۳۹۰، ساعت ۲۰:۱۰ دربارهٔ نظامی » خمسه » لیلی و مجنون » بخش ۱۴ - رفتن پدر مجنون به خواستاری لیلی:
سلام مطالب خوبی رومن ازوبلاگ تون خوندم خیلی زیبا بود امادریک فردی ازشعرحرفی بکاررفته بودکه عربی بودوشماآنرابه فارسی نوشته بودیداین حرف که آنقدرمهم هم نبود
امااین شعرزیبامرایادزمانی انداخت که به کسی دل ودنیایم راداده بودم ولی جانب مقابل نپذیرفت
ممنون تون موفق باشید
سامیار در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ اسفند ۱۳۹۰، ساعت ۱۸:۰۶ دربارهٔ حافظ » ساقینامه:
نوشتن نظر هیچ ایرادی نداره
فکرش این بوده که اشاره به ان اهو دارد وگفته
تویی که نظرت غیر ازینه نظرخودته و برا خودت ارزش داره
واونایی که مثه تو عقیده دارند که بیشتر فکر کنند و کمتر حرف بزنن
فقط فکر میکنن باهوشند
محمد هنرمندی در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ اسفند ۱۳۹۰، ساعت ۱۱:۱۵ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ - در وصف بهار:
بیت دهم مصراع اول باید این گونه باشد: «که تواند که دهد میوه ی الوان از چوب» که ابتدای آن «کی ... » نوشته شده است. اصلاح شود. مصراع دوم همان بیت نیز نیاز به علامت سؤال دارد.
در بیت بیست و ششم نیز مصراع اول باید این گونه نوشته شود: «شکل امروز...» که نوشته شده است: «شکل امرود...». اصلاح شود.
بهروز در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ اسفند ۱۳۹۰، ساعت ۱۱:۰۶ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا:
عالی بود.
محمد هنرمندی در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ اسفند ۱۳۹۰، ساعت ۱۰:۴۸ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ - در وصف بهار:
آقای مستغنی منظور از مصراع اول این است که در روز اول بهار طول روز و شب یکسان است و تفاوتی ندارد.
سید احسان در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ اسفند ۱۳۹۰، ساعت ۰۸:۵۸ دربارهٔ حافظ » اشعار منتسب » شمارهٔ ۱۱:
قبس به معنای آتش گرفتن است.در داستان حضرت موسی در قرآن کریم که از دور آتشی دید خواست که از آن آتش، آتشی بیاورد از همین قبس استفاده شده است.
فرهاد در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، دوشنبه ۲۹ اسفند ۱۳۹۰، ساعت ۰۲:۵۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۵:
بیت پنجم که می گه
گرچه از کبر سخن با من درویش نگفت
جان فدای شکرین بسته خاموشش باد
یعنی چه؟ منظور حافظ کیه و شکرین بسته خاموش یعنی چی؟
kazem در ۱۴ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲ فروردین ۱۳۹۱، ساعت ۱۳:۴۶ دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۵: