یوسف جوان در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۱۱:۵۶ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتیها » دوبیتی شمارهٔ ۱:
ممنون از زحماتی که متقبل شدید . تلاش همه کسانی که برای جمع آوری دیوان مفاخر بزرگ ایران عزیز کشیدند ستودنی است . به سهم خود از شما تشکر می کنم .
مریم در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۱۰:۵۲ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۲:
بیت 8: چون جان سپردنی است به هر صورتی که هست.
---
پاسخ: با تشکر، تصحیح شد.
اصغر در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۱۰:۴۴ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۲ - مناجات:
با سلام خدمت دوستان عزیز چون در قرآن به مسأله ی خواب دیدن اشاره شده (آیات 36 تا 49سوره یوسف) و خداوند با توجه به مضمون آیات مورد اشاره روءیا را به دو دسته تقسیم نموده : 1 خواب آشفته که تعبیری ندارد (قالوا اضغاث احلام-آیه44-) 2 روءیای صادقه که آن را تأیید می کند و بیان می فرماید که خواب ها چه بود؟ حضرت یوسف چه تعبیری کرد ؟و هنگام تعبیر خواب گفت :"...مما علمنی ربی" یعنی این علم تعبیر خواب را خدا یادم داده ,بنابراین به نظر می رسد نمی توان به طور کلی خواب را خرافه دانست . ضمن اینکه ماجرای نقل شده به نظر حقیر بیان گر این معنی است که امام علی -ع- شعر جناب شهریار را قبول کرده اند نه اینکه به ایشان الهام کرده باشند.
محمود دشتستان در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۱۰:۲۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷:
سلام به همه...به بظر من بیت آخر زیباترین بیت این غزل است...جمال دوست چندان سایه انداخت/سعدی ناپدید است از حقارت....
اصغر در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۹:۲۶ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۴ - در کوچه باغات شمران:
در بیت چهارم استاد از این بیت حافظ اقتباس کرده اند :
ستاره ی شب هجران نمی فشاند نور
به بام قصر برآ وچراغ مه بر کن
حسین در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۹:۲۳ دربارهٔ عطار » مصیبت نامه » بخش بیست و یکم » بخش ۱۱ - الحكایة و التمثیل:
بیت اول:
ابن سیرین
فرهاد در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۹:۲۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۴:
استاد کدام است جناب دکتر ترابی، اینجا در محضر خداوند سخنی چون حافظ همه شاگردند. بهتر نیست در باره غزل حافظ بنویسیم تا رباعی خیام؟ ... به گفته معروف، شقشقیته هدرت!
فرهاد در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۷:۳۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۳:
عجیبه! طرف خودش داره میگه داشتم نماز میخوندم یاد ابروی تو افتادم، بعد ملت میگن حافظ نماز نمیخونده! یا خودش میگه ندیدم خوش تر از شعر تو حافظ، به قرآنی که اندر سینه داری، ولی ملت میگن نخیر، حافظ قرآن رُ حفظ نبوده!
به نظر من غیر ممکنه قرآن رُ از حافظ جدا کرد ... بسیاری از شعر های حافظ مضمون قرآنی دارند، گاهی موافق و در بیشتر مواقع مخالف! و مشخص است حافظ هرچه به انتهای عمر خود نزدیکتر میشود، مخالفتش با قرآن و دین بیشتر عیان میشود. به عنوان مثال غزل دل میرود ز دستم صاحبدلان خدارا، یا حاصل کارگه کون و مکان اینهمه نیست را بخوانید. حافظ در طول زندگی، چون بسیاری دیگر، متحول شده است و از شخصی مؤمن به شخصی مخالف قرآن و دین تبدیل گشته است.
بهمن در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۶:۴۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۰:
در جواب آقای اسماعیلی:البته مولانا سنی مذهب بود چون بغیر از این بیت شعر در ابیات دیگر هم از ابوبکر و عمر و. . . صحبت کرده و فضایلی براشون قائل شده که سنی ها همان فضایل رو براشون قائلن در هر صورت مولانا سنی بود ولی با همه به یک دید برخورد میکرد سنی و شیعه براش فرق نداشت برای همین بود که در تشییع جنازه مولانا از هر مذهب و فرقه ای شرکت داشتند
سین در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۳:۳۶ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۵:
از گرد ماه و سالها
سین در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۳:۳۶ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۵:
سلام
بیت 7:
از گزد ماه و سالها
سین در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۳:۳۰ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۴:
یکسال پیش هم بیت نهم رو اصلاح کردند دوستان
اعمال بفرمایید
سین در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۳:۲۶ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۳:
سلام
بیت6
دراین منزل
سین در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۳:۰۰ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۱:
سلام
بیت 5
ادا کردن حق ها
کریم در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۰:۵۷ دربارهٔ شهریار » حیدر بابا گلدیم سنی یوخلیام (قسمت دوم منظومهٔ حیدر بابا):
توضیحات رسته ی عزیز در باب آن بیت عربی تقریباً درست است ولی باید اشاره کنم به این که املای ضبط شده در متن منظومه و نیز حاشیه ی رسته ی عزیز متأسفانه درست نیست و باید این گونه نوشت این بیت معروف را:
و بلدة لیس لها انیس...(یعنی با تای گرد یا مدور باید نوشته شود )
البته با توجه به این که گویا نوع واو ابتدای بیت عربی را بدرستی تشخیص ندادند در ترجمه نیز سهوی کردند و آن این که باید واو را به معنای چه بسیار و بسا ترچمه کنند.این از آدرس ثبت درست منظومه ی حیدربابا در مورد این بیت:
پیوند به وبگاه بیرونی
و این نیز ادرس صفحه ای که در باب انواع واو در عربی بحث طلبگی کرده است و به این بیت استشهاد کرده است:
پیوند به وبگاه بیرونی#
(قسم ششم از انواع واو را ببینید)
امین کیخا در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۰:۴۶ دربارهٔ ملکالشعرا بهار » مثنویات » شمارهٔ ۶۰ - آلفته:
برادر بزرگوارم بابا احمدی درود به دل مهربانت روزی که میهن فداکاری بخواهد باز باید بایستیم و اینکه ما هیچ وقت سایه پرچم بیگانه را بر سرمان نشکیفته ایم و این لغزش بهار هم تنها لغزشش نبوده است . ناراحتی ندارد همه ایراد دارند و شاعرها از بابت لغزش اتفاقا بدلیل شورمندی آماده ترند بهار دانای فیلسوفی که نبوده است که هیچ خرده ای نشود به او گرفت . البته بسیار روان نهاد و اجتماعی و امروزی بوده است ولی شرح لجن مال کردنش بدست کسروی دانسته همگان است .
بهار در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۰:۲۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۴:
بیت سوم از آخر باید باشه: کوته «کنم» که قصه ما کار دفتر است
---
پاسخ: با تشکر، تصحیح شد.
مجتبی در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۰۰:۲۳ دربارهٔ هاتف اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۷:
تصنیفی با نام"چهار باغ"از استاد شجریان شنیده بودم که این ابیات هاتف را با صدایی پر توان و بسیار گیرا می خواند.اگر اشتباه نکنم با گروه زنده یاد پایور و سنتور استاد پایور.
شهریار۷۰ در ۱۲ سال قبل، جمعه ۲ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۳۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶۹:
با سلام
متاسفانه این غزل به روایت علامه قزوینی و دکتر غنی لبریز از ایراد و اشکال است و بر خلاف رویکرد غالب این دو بزرگوار در تصحیحشان از دیوان خواجه حافظ ، که مبتنی بر عدم ایجاد تغییر در نسخهی خلخالی است ، حتی در مواردی تصحیح ذوقی و غیرعلمی را راجح بر متن خلخالی انجام دادهاند و فهم و درک معنا را از روی این نسخه بسیار سخت و بعید از نسخ معتبر ساختهاند.
برای مثال در مطلع غزل پرواضح است که باید و شاید «أتـَتْ» باشد و نه «انت» تا بتوان راهی به دهی پیدا کرد.
خواجه میفرماید : رسید روایح = اتت روایحُ -> در نتیجه روایح فاعل و مرفوع است در این مکان.
روایح جمع مکسر رایحه بوده و در عربی جمع غیرعاقل در حکم مفرد مونت خواهد بود پس از مصدر «اتی» با توضیحات مربوط به اعلال ، صیغهی للغائبه ماضی میشود : أتـَتْ
«رند» به معنای درخت خوشبویی است و مضافٌ الیه است برای روایح.
«حِمی» در معنای قرقگاه و جای اختصاصی خوش آب و هوایی است که ورود سایران بدان جا ممنوع است و مجازاً کوی و حرم معشوق است. نظیر این کاربرد را خواجه در غزل 460 و بیت چهارم «ربیع العمر فی مرعی حماکم» نیز به کار برده است.
پس قسمت مصرع اول میخواهد بگوید : «رایحههایی از درخت خوشبوی کوی معشوق رسید (به مشام رسید).» و در واقع برای «انت» هیچ محلی از اعراب وجود نخواهد داشت.
ادامهی مصرع اول و مصرع دوم نیز موید مطالب بالاست : «زاد غرامی» یعنی زیاد شد شوق و عشق من [و در نتیجه بر اثر این وقایع] جان گرامی فدای خاک در دوست باد.
در سایر ابیات و به خصوص در بیت چهارم و بیت هشتم نیز از این دست اشتباهات مجدداً پدیدار میشوند ؛
در بیت چهارم و مصرع اوّل «اذا تقرّب ...» آن چیزی است که برآمد تمامی نسخ کهن است و دارای مفهوم در این بیت ؛ یعنی وقتی که نزدیک شدم به ...
گفتههای من برآیند شنیدههایی از استاد حسین آهی و دانش اندک خودم از زبان عربی بود.
از دوستان تقاضا دارم برنامهی رادیویی «تماشاگه راز» با اجرای حسین آهی عزیز را پیرامون این غزل گوش کنند و با توجه به استنادات نسخهای ، دستور زبانی و مقایسهای با سایر متون هم دوره ، به درک بهتری از این غزل برسند.
کلیهی فایلهای این برنامه در سایت رادیو فرهنگ و یا سایتهایی نظیر راسخون و پهرست به صورت آرشیوی دقیق و کامل ضبط شدهاست.
با سپاس از دوستان و به امید روزی که تصحیح این غزلها بر مبنای تصحیحات نوین و علمیتر و دقیقتری نظیر تصحیح استاد رشید عیوضی و استاد سایه بنا نهاده شود و از تعصب بیجا روی یک نسخه خودداری.
هما در ۱۲ سال قبل، شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۳، ساعت ۱۲:۱۶ دربارهٔ ملکالشعرا بهار » رباعیات » شمارهٔ ۲۳: