محسن ، ۲ در ‫۷ سال قبل، چهارشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۵۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۰:

جیم میم عزیز
یکی بیت دیگر بر این قافیه
بگویم بلی وام دارم تو را
که نگزارد این وام را جز فقیر
که فقرست دریای در وفا
غنی از بخیلی غنی مانده‌ست
فقیر از سخاوت فقیر از سخا.
میگوید : بیتی دیگر بگویم تا دِینم را ادا کرده باشم، واین دِین جز با فقیر که چون دریایی ست پُر مروارید از وفاداری، ادا نمی شود، ثروتمند از بُخل ثروتمند است و کسی که سخاوت ندارد از بخشندگی و کرم محروم است،

محسن ، ۲ در ‫۷ سال قبل، چهارشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۳۱ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳ - زکات زندگی:

اسما جان
لطف بهار عارفان در تو نگاه کردنست
بهار عارفان لطیف و دوست داشتنی ست ، وقتی به تو نگاه می کنم همان لطافت احساس می شود ، نگاه کردن به ترا دوست دارم

محسن ، ۲ در ‫۷ سال قبل، چهارشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۲۳ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۶۴ - دیده و دل:

قباد جان
وزن درست است
جای آتش را با سکون ”ی“ بخوان
اینطور: جایآتش

قباد در ‫۷ سال قبل، چهارشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۰۷:۲۳ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۶۴ - دیده و دل:

تو را گردید جای آتش،مرا آب!یه چیزیش افتاده که وزن نداره،میشه یکی به دادم برسه؟

افسرده در ‫۷ سال قبل، چهارشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۳۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » ملحقات و مفردات » شمارهٔ ۱۶:

با سلام
ابتدا اینکه با توجه به رعایت دقیق وزن ، متاسفانه مصرع پایانی در مقایسه با دیگر مصاریع به قدر یک هجای کوتاه بلندتر میباشد .
نکته دوم اینکه با عنایت به واژه قافیه در بیت اول ، که واژه ماست و وفاست میباشد دو قافیه ی بیت سوم و چهارم که عینا قافیه مصراع اول تکرار شده است مخدوش میباشد.
واما نکته دیگر در خصوص قافیه بیت یکی به اخر مانده
واژه (وَراست) هنوز میباشد.
ابتدا اینکه بی شک این فاصله که بین واو و کلمه راست واقع شده اشتباه تایپی میباشد.
ودیگر اینکه اگر منظور شاعر همان واژه وراء باشد در اینجا نیز قافیه مخدوش میباشد ، زیرا همزه پایانی در هیچ یک از قوافی دیگر نبوده که به دلیل اتصال به ست حذف شده باشد پس در این قافیه نیز نباید باشد. و هر گونه حروف وعلائم الحاقی که در پایان واژه قافیه امده است باید در تمام قافیه ها عینا تکرار شود

با ارزوی موفقیت

مهرداد در ‫۷ سال قبل، چهارشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۳۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۷:

اگرخودجناب سعدی حضور فیزیکی داشت درزمان حال تنها این غزل بی بدیل رو،فقط اززبان استادشجریان میشنید،شعری محکم و پراحساس از حضرت سعدی باخوانش استادشجریان بمثابه جسم وجانندکه بی هم ابتر میشوند.درودبرایشان

رضا س در ‫۷ سال قبل، چهارشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۰۶ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۶:

ممنون محسنِ عزیز

مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۱۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳۷:

یکی از عجایبش همین قدرت تشخیص حق و باطل در تمام امور و علوم و اینکه کسی بتواند چنین موزون و زیبا با استفاده از حقیقت اینهمه متفاوت و گوناگون ولی در یک مسیر و با کنایه و رمز و بدون تناقض ...مولانا خود وتوان متفاوتش نشانه رسیدن است و تا راهی به تفاوت میزان تفاوت مولانا با انسانی معمولی را آن هم در مسیر صحیح خود تجربه نکنیم همانطورکه او تجربه کرده، دنیا مکان بهتری برای بسیاری نیست

اسما در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۴۵ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳ - زکات زندگی:

سلام میشه کسی مصرعِ "لطف بهار عارفان در تو نگاه کردن است" رو توضیح بده؟
من متوجه این بیت نمیشم

مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۴۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳۶:

با هرکه نشستی و نشد جمع دلت
وز تو نرمید زحمت آب و گلت
زنهار تو پرهیز کن از صحبت او
ورنی نکند جان کریمان بحلت. مولانا مکرر گفته است برای هر روح روحیست کو میکشاند روح را و میگوید که از دوستی با دوست وهم صحبتی که در کنارش آرامش نمی یابی و روح شما را از هشیار شدن میدارد، بپرهیز تا جان وهشیاری روح را ازدست ندهی.

مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۱۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳۵:

البته اگر سخن نی را چون سخن دل بدانیم ،دل میگوید از خدائی مرا جدا کرده اند یا از خدایی میآیم که جز این سخن ندانم یا از درد راهی دگر ندانم

مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۵۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳۵:

گفتا که ز شکری بریدند مرا
بی‌ناله و فریاد نمیدانم زیست
از نی پرسیدم تو بدون زبان اینهمه ناله و فریاد و داد از چه کنی؟ نی گفت: آه و داد که از شکری مرا بریده اند که . . . . جز ناله و فریاد راهی دیگر ندانم

مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۰۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳۳:

گوهر معدن درون جانت ای انسان عشق است ،پس کارتو عاشقی بر کسی که نیازمند نیست وتا ابد شادی ومیتوانی روی عشقش حساب کنی وجان ما از حق و راه روشن وحقیقت ومستقیم ودرمسیری حقیقی بسمت توجه بیشتر وبیشتر به روح ونیازهایش بجای توجه به جسم ونیازهای مادی و فیزیولوژیک که ریشتر رفع نیاز جسم را مورد توجه داشته

حمیدرضا ایران نژاد در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۴۳ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » فریدون » بخش ۱۹:

سلام. ابیات 961 تا 999 مبحث پادشاهی فریدون، از گفتار اندر کشته شدن کاکوی بر دست منوچهر و هزیمت شدن سلم و کشته شدن سلم به دست منوچهر را نیاورده اید. هرچند خانم مهری بهفر در شرح ابیات شاهنامه ذکر کرده است که یکی از نسخه های شاهنامه، این ابیات را ندارد ولی با توجه به پژوهشهای خانم بهفر، به نظر می رسد این ابیات می بایست ذکر می شد.

فردین در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۳۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۰:

من باتوجه به دنباله شعر و قبل ان باورم اینه که حافظ زیرکانه به خلقت خدا ایراد گرفته ولی نه در حدی که با تعصب خود را ناخلف بداند اگر بهشت را را نفروشد بساطش را برکند با محتوای فروتنانه شعر جور درنمیاد, اینجا حافظ همچنان سردرگم است که اراده خدا چرا این چنین باید باشد ولی چاره ای غیر از تسلیم در مقابل اراده خدا نمیبیند و به همان رضایت داده و طلب ارامش کرده

محمود در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۰۵ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۱:

این شعر بعنوان آواز در ترانه " نمیکنم دیگر یادت گاهی" توسط مرضیه به زیبائی خوانده شده است.

مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۰۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳۲:

با تا شروع کنیم میشود وهست:
تا عشق کلاه بر کمر دوز خوش است
با نالهٔ سرنای جگرسوز خوش است
ای مطرب چنگ و نای را تا بسحر
بنواز بر این صفت که تا روز خوش است
تا عشق است همه چیز عاشقیست پس بنوازز مطرب هر چه بنوازی خوشست وعش را عشقست یا عاشقی خود عشق است.

مهدی قناعت پیشه در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۴۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳۲:

در کل و چکیده ونه پیچیدن مطلب مولانا میگوید که عشق را عشقست وتا عشقست عاشقی را ادامه بده سازی بنواز مطرب که تا خوش است هرچه بنوازی خوشست.

توانای دانا در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۲۸ دربارهٔ ملک‌الشعرا بهار » غزلیات » شمارهٔ ۱۶:

وزن شعر: مفتعلن مفتعلن مفتعلن مفتعلن

جیم میم در ‫۷ سال قبل، سه‌شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۰۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۰:

معنی سه بیت آخر چیست؟
"که" در اول بیت، "چه کسی" است یا حرف ربط؟
مصرع آخر چرا تکرار دارد؟