سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۱۱ در پاسخ به بشیر افضلی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۶:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۱۱ در پاسخ به Hadi Golestani دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۶:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۵۰ در پاسخ به مهران بیگی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۴:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

https://rezasaghy.blogfa.com/

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۱:۴۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۳:

https://rezasaghy.blogfa.com/

اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش​​​​​​​

حریف خانه و گرمابه و گلستان باش

این غزل زیباودلنشین درعین حالی که ازپندواندرزهای حکیمانه غنی شده است، یک غزل عاشقانه وسیاسی اجتماعی نیزهست. حضرت حافظ به مدد بهره مندی از نبوغ فوق العاده واستثنایی، به زیبایی و باهنرمندی توانسته دراین غزل هم ارادت قلبی خودرا به محبوب ومراد دل ورفیق نامهربان وبی معرفت خویش که به احتمال زیاد همانا شاه شجاع ِ جوان خوش سیما می باشدابرازدارد وهم اورا ازعواقب رفتارهای نادرست واشتباه دررابطه باسیاست و امور مملکت داری،اخلاقیات و امورشخصی، طرز برخوردبا دوستان واطرافیان ودرنهایت ازاسرارو رموزعشقبازی آگاه وباخبرسازد.

شفیق : مهربان و دلسوز

حریف : همدم و همراه، یارویاور،همکار، هم صحبت

«حریف خانه وگرمابه وگلستان» اصطلاحیست که درمورد رفیقی گویند که درغم وشادی رفیقش شریک باشد ودرهمه جا وهمه حال همراه اوباشد

معنی بیت‌‌ :

اگرقصد رفاقت وهمدلی وهمراهی با کسی داری وفاداری پیشه کن وبه عهد وپیمان دوستی پایبندباش دررفاقت ودوستی باید همیشه وپیوسته درکنار دوست خویش باشی ودرهمه احوال چه خوب وچه بد، به رفیق خود یاوری ومددرسانی کنی. نه اینکه در روزهای خوب درکناررفیق باشی ودرروزهای سخت اورابه فراموشی بسپاری.

🌿━━━━━━🌿

دوستی حافظ وشاه شجاع فرازونشیب های زیادی داشته وچنانچه ازاغلب غزلیات استنباط می شود حافظ به رغم آنکه گله وشکایتهای زیادی ازنامهربانیها وبی معرفتی شجاع باگوشه وکنایه برزبان می آورد لیکن هرگزازارادت قلبی وعشق وعلاقه ی او کاسته نمی شود وپیوند عاطفی عمیق بین این دو تاپایان عمرگسسته نمی شود. زمانی که حافظ باتوطئه ودسیسه ی بدخواهان به حکم زاهدان و متشرعین متعصب زمان خویش، ازشیرازبه یزد تبعیدگردید شاه شجاع به سبب ترس ازموقعیت خود ،محافظه کاری پیشه کرد واز رفیق وهمدم خویش هیچ حمایتی نکرد! ازلحن کلام وگله وشکایتی که درمتن غزل جاریست چنین بنظرمی رسد که این غزل درآن دوران سخت تبعید سروده شده باشد. درآن روزگاری که حافظ انتظارداشته رفیق شفیقش یارویاوراوباشدوازوی حمایت کند.

مقام امن ومی بی غش ورفیق شفیق

گرت مدام میسر شود زهی توفیق

🌿━━━━━━🌿

شکنج زلف پریشان به دست باد مده

مگو که خاطر عشاق گو پریشان باش

شِکَنج زلف: چین و شکن زلف.

زلف: این واژه در منابع عرفان و تصوّف فاقد تعابیر جامع و مانع اسـت امّـا حضرت حافظ،به مددطبع لطیف خویش تعابیری لطیف، باریک، دقیق و مفصّل از زلف ارائه نموده است بطوریکه دامنه ی معنای مجازی زلف وگیسوراتوسعه داده،غنی سازی کرده ومضامین بِکرونابی خلق کرده است."زلف" قسمتی از موی سر از دو طرف بر چهره ریخته می‌شود . "طـرّه" موی جلوی سر ، و "گیسو" به موی پشت سر گفته می‌شود ، اما هر یک از این اسمها گاه به جای هم به کار برده می‌شوند و گاه هر کدام از آنها به معنی تمام موی سرنیز بکارگرفته می‌شوند. "زلف" با آنکه "حجاب" وپوشاننده ی رخسارمعشوق هست وسیله‌ی اتّصال عاشق به معشوق نیزهست. "زلف" نماد "کثرت وپریشانی"و"سیاه" نماد  کفراست. 
ناگفته نماند که شاه شجاع دارای زلف های سیاه وبلند وحس انگیزی داشته ودرکانون توجه تمام کسانی بوده که اورا ازنزدیک ملاقات کرده بودند. کلاً سلسله ی آل مظفر وبه ویژه شاه شجاع به داشتن خال وخط وزلف بلند شهرت عمومی داشتند. حافظ نیز هرجاکه به یاد شاه شجاع غزلی سروده با واژگان خال وخط وزلف مضامین بکری خلق است.

خاطر : فکر، ضمیر، دل

حافظ پس ازآنکه مطلع غزل را باگله وشکایت و توصیه به درست پیمان بودن شاه شجاع آغازمی کند بلافاصله سخنان خودراباچاشنی عشق ادامه می دهد تا مبادا خاطرنازک یار مکدرگردد.

معنی بیت: چین وشکن زلف تو،به خودی خود دلبر ودلکش هست بیش ازاین دلبری مکن زلف خودرااینگونه بازمکن و به بادمسپار ودر دل خویش مگو که بگذاردل عاشقان خون گردد راضی مشوکه دلدادگان توبیقراروبی تاب شوند. توکه خوب می دانی وقتی زلف برباد می سپاری عاشقان توازشدت اشتیاق زیرورو می شوند وبرباد می روند.

زلف بربادمده تاندهی بربادم

نازبنیادمکن تا نکَنی بنیادم

🌿━━━━━━🌿

گرت هواست که با خضر همنشین باشی

نهان ز چشم سکندر چو آب حیوان باش

گرت هواست : اگر آرزوی داری، اگر میل داری .

خضر: پیامبری که گویند به آب زندگانی جاوید دسترسی پیداکرد.

سکندر: اسکندر که به دنبال پیداکردن آب حیات بودوموفق نشد.

آب حیات: آب زندگانی

معنی بیت: اگردرسرت آرزوی همنشینی با خضر داری(اگرمی خواهی درمعرفت واخلاقیات به کمال برسی وبه عمرجاوید دسترسی پیداکنی) بایستی ازهمنشینی با افراد ناپاک وآلوده دوری کنی فقط با اهل دل ومعرفت همنشین باشی همانطورکه آب حیات دردسترس همگان قرارنگرفت ودرنهایت نصیب خضرشد تونیزباید ازآلودگان وپلیدان دوربمانی.

دراین بیت سکندر کنایه ازآدمیان ناپاک وخودبین وخضرنمادپاکدلان واهل دل هست. باتوجه به اینکه در بارگاه شاه شجاع افرادمختلف چه ناپاک وچه پاکدل حضورداشتند وگه گاه شاه شجاع تحت تاثیرافراد سخن چینان و ناپاکان قرارمی گرفت حافظ با گوشه وکنایه به اونصیحت می کندکه اگرآرزومنداین هستی که با افراد صادق ومخلص وبی شیله پیله ای چون من همنشینی کنی لازمست که درارتباطات خودبااطرافیانت تجدیدنظرکنی وازسخن چینان وبدخواهان ِبددل دورباشی همانگونه که آب حیات ازچشم جنایتکارانی مثل اسکندر نهان ماند وزلالی وپاکی خودراحفظ کردودرنهایت نصیب خضرگردید.

فیض ازل به زور وزر اَر آمدی بدست

آب خضرنصیبه ی اسکندرآمدی

🌿━━━━━━🌿

زبور عشق نوازی نه کارهرمرغیست

بیا و نوگل این بلبل غزل خوان باش

زَبور : کتاب داوود پیامبر که با آواز خوش می خواند، مَزامیرِ داوود .

زَبور نواز : زبور خوان .

دراینجا عشق به زبور تشبیه شده است.

نوگل : گل تازه، کنایه از معشوق برگزیده .

باتوجه به اینکه عده ای فرصت طلب وحسود، همواره به منظوربدست آوردن جایگاه ویژه ی حضرت حافظ دربارگاه شاه شجاع مشغول تلاش وتوطئه بودند این بیت اشاره به تلاشهای نافرجام آنها وآگاهسازی شاه شجاع ازدسیسه های آنان است.« نه کارهرمرغیست» کنایه به همین فرصت طلبان هست.

معنی بیت: کتاب وترانه های عشق را هرمرغی نمی تواند به آواز دلکش وخوش بخواند ای شاه شجاع بیا وازآنها دوری کن بیا تو نوگل این بلبل غزلخوان باش. مقصوداز«بلبل غزلخوان» خود شاعر است.

ای گل خوش نسیم من بلبل خویش رامسوز

کزسرصدق می کندشب همه شب دعای تو

🌿━━━━━━🌿

طریق خدمت و آیین بندگی کردن

خدای را که رها کن به ما وسلطان باش

طریق خدمت : راه خدمتگزاری

آئین بندگی : مقررات خدمتگزاری

معنی بیت:

ای شاه شجاع توبرتخت پادشاهی تکیه بزن وفرمان صادرکن محض رضای خدا کارهای متفرقه وامورغیرازسلطانی را رها کن وبه دلداگانت بسپار توفقط پادشاهی کن بقیه امورات را عاشقانت با شورواشتیاق انجام خواهند داد.

قبای حسن فروشی تورابرازد وبس

که همچوگل همه آئین ورنگ وبوداری

🌿━━━━━━🌿

دگر به صید حرم تیغ برمکش زنهار

وز آن که با دل ما کرده‌ای پشیمان باش

صید حرم : صیدی یاکبوتری که به حرم پناه می آورد وتحت امان وحمایت صاحب حرم قرارمی گیرد .

معنی بیت: ازاین به بعد به کسانی که ازروی صدق عاشقت هستند بدی مکن به روی صیدی که به حرم بارگاه توپناه آورده تیغ مکش. نسبت به من نامهربانی وجفا کردی ازکرده ات پشمیان ونادم باش وازاین به بعد چنین مکن.

یارب مگیرش ارچه دل چون کبوترم

افکندوکشت عزت صیدحرم نداشت

🌿━━━━━━🌿

تو شمع انجمنی یکزبان و یکدل شو

خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش

معنی بیت: توهمانند شمعی برمحفل نوروصفامی پراکنی بنابرین همانند شمع یک زبان ویکدل باش دو رویی مکن وصادق باش. آنگاه که همچون شمع یکدل ویکزبان شدی شاهدباش وبنگرکه پروانه چگونه برای درآغوش کشیدن تو صادقانه وبااشتیاق تلاش وکوشش می کند. این تلاش عاشقانه را بنگروازآن حظ ولذت ببر.

غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه

که این معامله تاصبحدم نخواهدماند

🌿━━━━━━🌿

کمال دلبری و حُسن در نظربازیست

به شیوه ی نظرازنادران دوران باش

نظربازی : نگاه کردن درخوبرویان ولذت بردن اززیبائیهای آنها. نظربازی ازدیدگاه عارفان وروشندلان، نگاه کردن عاری ازشهوت وهوا وهوس است. نگاه کردن به زیبائیهای زیبارویان وزیبائیهای خلقت(چه زن چه مرد؛ چه حیوان چه منظره )آنهارا به منبع زیبایی وخداوندگارزیبا متصل می کند. متشرعین متعصب وزاهدان خودبین؛همواره مخالف نظربازی بوده وآن را بهانه ای برای شهوترانی قلمدادمی نمایند. یکی ازعلتهایی که باعث شد حضرت حافظ با متشرعین وفقیهان دینی اختلاف نظر پیداکرده ودرنهایت به تبعیدمحکوم گردد همین پایبندی شدیدبه نظربازی بود. دراینجا نیزملاحظه می شودکه تبعید نیزنه تنها نتوانسته اورا ازپایبندی به نظربازی منصرف کندبلکه پایبندترازقبل نیزکرده است اودراین بیت درحال تشویق وترغیب شاه شجاع به نظربازیست!.

شیوه ی نظر : طرز نگاه کردن، روشِ نگریستن .

نادر : بی همتا، بی مانند

معنی بیت:

نظربازی نه تنها بدنیست بلکه دلبری وحسن وزیبایی را به حدکمال می رساند سعی کن به زیبائیهای خلقت نظرعمیق بیفکنی طرزنگاه خودرا تغییربده اگرمی خواهی دردلبری به کمال برسی بایدنظربازی راسرلوحه ی امورات خویش قرار دهی باید به همه چیز زیبا نگاه کنی تا به کمال زیبایی برسی درنظربازی شیوه ای پیداکن بی وقفه وپیوسته زیبائیهاراکشف کن ودریاب تا به شیوه ی نظر،نادره ی دوران باشی.

درنظربازی ما بیخبران حیرانند

من چنینم که نمودم که دگرایشان دانند

🌿━━━━━━🌿

خموش حافظ و از جور یار ناله مکن

توراکه گفت که درروی خوب حیران باش

معنی بیت:

خاموش باش ای حافظ، ازنامهربانیهای یارکمترگله وشکایت کن اصلا که گفت توواله وشیدای روی خوب یارباشی؟ اگراینچنین گله وشکایت کنی وظرفیتت کم باشد درطریق عشق به هیچ منزل ومقامی نخواهی رسید.

حافظ ازجورتوحاشاکه بگرداندروی

من ازآن روزکه دربند توام آزادم

 

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۵۳ در پاسخ به فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد) دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۸:

ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۳۲ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۲:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۲
  
به‌ گلشنی‌ که دهَم عَرض، شوخیِ او را
تحیّر آینهٔ رنگ می‌کند، بو را

خموش‌ گشتم و اسرارِ عشق پنهان نیست
کَسی چه چاره‌ کند ؟ حیرتِ سخنگو را

سَرِ بریده‌ هم‌ اینجا چو شمع بی‌خواب‌ است
مگر به بالشِ داغی نهیم، پهلو را

ندانم از اثرِ کوششِ کدام دل است؟
که می‌کِشند به پابوسِ یار، گیسو را

چه ممکن است نگردد کبابِ حیرانی؟
نموده‌اند به آیینه، جلوهٔ او را

به سینه تا نفَسی هست‌، مشقِ حسرت‌ کن
اَمَل به رنگ‌ کشیده‌ست، خامهٔ مو را

غبارِ آینه‌ گشتی‌، غبارِ دل مَپسند
مکن به زشتیِ رو جمع،  زشتیِ خو را

اگر به خوانِ فلک، فیضِ نعمتی می‌بود
نمی‌نمود هلال، استخوان‌ِ پهلو را

دمی به یادِ خیالِ تو سَر فروبردم
به آفتاب رساندَم، دِماغِ زانو را

گرفته است سُوَیدا، سوادِ دل بیدل
تصرّفی‌ست در این دشت، چشمِ آهو را

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۴۰ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۱:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۱
       
اگر اندیشه کند، طرزِ نگاهِ او را
جوشِ حیرت، مژه سازد نگهِ آهو را

ما هم از تاب و تبِ عشق به خود می‌بالیم
بر سرِ آتش اگر هست دمیدن، مو را

عَرضِ شوخی چه دهد نالهٔ محروم اثر
تیغِ بی‌جوهرِ ما کرد سفید، ابرو را

بس که تنگ است فضایِ چمن از نالهٔ من
بر زمین برگ‌ِ گل از سایه نهد، پهلو را

سرنوشتَم نتوان خواند، مگر در تسلیم
توأَمِ جِبههٔ خود ساخته‌ام، زانو را

خاک گردیدم و از طعنِ خَسان وارَستم
آخِر انباشتم از خود، دهنِ بدگو را

نبضِ دل هم به تپِش، ناله‌طرازِ نفَس است
چنگ اگر شانه به مضراب زند، گیسو را

خال از نسبتِ رخسارِ تو رنگین‌تر شد
قربِ خورشید به شب‌ کرد مدد، هندو را

صافیِ دیده و دل، مانعِ تمییزِ دُویی‌ست
پشتِ عینک به تفاوت نرسانَد، رو را

تا نظر می‌کنی، از کَسوتِ رنگ‌ آزادیم
رگ‌ِ گل، چند به زنجیر نشانَد بو را

بیدل این‌ عرصه، تماشاکدهٔ الفت نیست
سبز کرده‌ ست دَر و دشت، رَمِ آهو را

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۵۶ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۰:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۰
  
نمی‌دانم چه تنگی در هم افشُرد، آهِ مجنون را
رَمِ این گردباد آخِر به ساغر کرد، هامون را

به هر مژگان‌زدن، سامانِ صد میخانه مستی کن
که خط جوشید و در ساغر گرفت، آن حسنِ میگون را

به امّیدِ چکیدن، دست‌وپایی می‌زند اَشکَم
تنزّل در نظر معراج باشد، همّتِ دون را

در این گلشن تسلّی داد وضعِ سرو و شمشادَم
که یک مصرع، بلند آوازه دارد طبعِ موزون را

به تسخیرِ جهانِ بی‌حس، از تدبیر فارغ شُو
نفَس‌فرسا کنی تا کِی؟ به مارِ مُرده افسون را

عروجِ جاه، منعِ سِفله‌طبعی‌ها نمی‌گردد
به این سامانِ عزّت، بویِ تمکین نیست گردون را

ز سختی‌هایِ حرص است اینکه خاکِ اژدهاطینت
فرو بُرده‌ست، امّا هضم ننموده‌ست قارون را

فنا می‌ شویَد از گردِ کُدورت، دامنِ هستی
چو آتش، می‌کند خاکسترِ ما کارِ صابون را

که باور دارد این حرف از شهیدِ بینوایِ من  ؟
که رنگی از حنایِ دستِ قاتل داده‌ام خون را

رموزِ خاکسارانِ محبّت، کیست دریابد؟
مگر جولانِ لیلی ناله سازد، گَردِ مجنون را

اثرها بنگر، امّا از تصرّف دم‌ مزن بیدل
به چون‌ و چند نتوان حُکم‌ کردن، صنعِ بی‌چون را

مصطفی فقیه در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۰:

در بیت اول، حرف «خ» در کلمه «آخر» مکسور است که به اشتباه با فتحه آورده شده، «آخِر» به معنی (انتها و واپسین) شکل درست و «آخَر» به معنای (دیگر یا یکی از دو چیز یا دو کس)، غلط و مقصود بیت نیست. (خوشبختانه تصحیح بنده اعمال شد.)

غیر از آن، حرکت گذاری ها در پاره ای کلمات اضافه و بلکه نادرست است (در این مورد هم خوشبختانه تصحیحات پیشنهادی اعمال و حرکت گذاری های نادرست حذف شد.). در واقع قافیه ابیات «ay» می باشد ونه «ey» که به اشتباه با حرکت گذاری بر آن تاکید شده است. مطابق با تلفظ واژگان در زمان زیست شاعر، کلمه انتهای مصرع اول، «مَی» وکلمات انتهایی مصرع دوم در سایر ابیات چنین خوانده می شوند: آخِر الدواء الکَی، بهمن و دَی، هَی هَی، افسرِ کَی، دف و نَی، شیئه لا شَی، وای بر وَی، حاتم طَی، و الضمان علَی

زبان فارسی در گذر زمان و بخصوص طی یکی دو قرن اخیر، (احتمالا تحت تاثیر وتسلط لهجه تهرانی، به عنوان پایتخت ایران در عصررسانه و ارتباطات )، سخت به کسره گرایش پیدا کرده و در گفتار امروز حرکت بسیاری از کلمات از فتحه به کسره تبدیل شده است. این تحول در کشورهای تاجیکستان و افغانستان دیده نمی شود.

سناتور سنتور در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۵۳ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۸۳:

ز بس که شد دلِ حافظ رمیده از همه کس

کنون ز حلقهٔ زلفت به در نمی‌ آید

حضرت حافظ

دلتنگم و با هیچ کسم میل سخن نیست

کس در همه آفاق به دلتنگی من نیست

در حَشْر چو بینند بدانند که وحشیست

آن را که تنی غرقه به خون هست و کفن نیست

وحشی بافقی

ما را دل از کشاکش دنیا شکسته است

این کشتی از تلاطم دریا شکسته است

تنها ننالم از غم ایّام و جورِ یار

باشد مرا دلی که از صد جا شکسته است

هادی رنجی

سناتور سنتور در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۵۰ دربارهٔ عبید زاکانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۸:

شیراز و آب رکنی و آن باد خوش نسیم

عیبش مکن ، که خال رخ هفت کشور است

حضرت حافظ

خوشا شیراز و وضع بی مثالش

خداوندا نگهدار از زوالش

حضرت حافظ

خوشا شیراز و وضعِ بی‌ مثالش

خداوندا نگه دار از زَوالش

به شیراز آی و فیضِ روحِ قدسی

بجوی از مردمِ صاحب کمالش

حضرت حافظ

من گشته ام تمام جهان را به چشم خویش

شیراز ، از تمام جهان خوش نما تر است

دکتر منصور رستگار فسایی

چه شام و چه روم و چه برّ و چه بحر

همه روستایند و شیراز شهر

شیخ الاجل سعدی

که سعدی از حق شیراز روز و شب می‌ گفت

که شهرها همه بازند و شهر ما شهباز

شیخ الاجل سعدی

چه نیک بخت کسانی که اهل شیرازند

که زیر بال همای بلند پروازند

شیخ الاجل سعدی

شنیدم هر چه در شیراز گویند

به هفت اقلیم عالم باز گویند

که سعدی هرچه گوید پند باشد

حریص پند دولتمند باشد

شیخ الاجل سعدی

به نیک مردان یا رب که دست فعل بَدان 

ببند بر همه عالم خصوص بر شیراز

شیخ الاجل سعدی

به حق کعبه و آن کس که کرد کعبه بنا

که دار مردم شیراز در تجمل و ناز

هر آن کسی که کند قصد قبة الاسلام

بریده باد سرش همچو زر و نقره به گاز

شیخ الاجل سعدی

خوشا تفرج نوروز خاصه در شیراز

که برکند دل مرد مسافر از وطنش

شیخ الاجل سعدی

ندیدم در جهان چون خاک شیراز

وزین ناسازتر آب و هوایی!

شیخ الاجل سعدی

چون می‌ گذری به خاک شیراز

گو من به فلان زمین اسیرم

شیخ الاجل سعدی

هر متاعی ز معدنی خیزد

شکر از مصر و سعدی از شیراز

سعدی جان

شنیده‌ ای که مقالات سعدی از شیراز

همی‌ برند به عالم چو نافه ختنی ؟

شیخ الاجل سعدی

در اقصای عالم بگشتم بسی

به سر بردم ایام با هر کسی

تمتع به هر گوشه‌ای یافتم

ز هر خرمنی خوشه‌ای یافتم

چو پاکان شیراز، خاکی‌نهاد

ندیدم ، که رحمت بر این خاک باد

تولای مردان این پاک‌بوم

برانگیختم خاطر از شام و روم

سعدی جان 

مرا دلیست گرفتار خطهٔ شیراز

ز من بریده و خو کرده با تنعم و ناز

عبید زاکانی

از هوای خطهٔ ری ، وز نهاد مردم وی

بویی از شیراز علیین طراز آید ؟ نیاید

شوریده شیرازی

خاک شیراز مگر کعبه عالم شد باز

که برین خاک نهادند همه روی نیاز

باغ فردوس که مرد از هوسش می میرد

خوش عروسی است ولی رشک برد از شیراز

این هم از لطف خداوند جهاندار بود

خلق شیراز به شادی همه در نعمت و ناز

حیدر شیرازی

هست رازی ازلی در دل شیراز نهان

خرم آن روز که من بر سر آن راز رسم

ملک الشعرای بهار

شد پارس یکی حلقهٔ گزین

شیراز بر آن حلقه چون نگین

بر حلقهٔ انگشترین پارس

شیراز بود گوهری ثمین

ملک الشعرای بهار

هر که آدم صفت آمد به بهشت شیراز

تا خورد دانه ای از خرمن گندم آمد

شمس قمی

خاک شیراز که سرمنزل عشق است و امید

قبله مردم صاحبدل و صاحب نظر است

سرخوش از ناله مستانه سعدی است رهی

همه گویند ولی گفته سعدی دگر است

رهی معیری

نسیم صبح دلبر می شنیدم

دلم دیوانگی آغاز می کرد

خیال آب رکناباد می پخت

هوای خطه شیراز می کرد

سلمان ساوجی

دیدمت دورنمای در و بام ای شیراز

سرم آمد به بر سینه سلام ای شیراز

وامداریم سرافکنده ز خجلت در پیش

که پس انداخته ایم این همه وام ای شیراز

توئی آن کشور افسانه که خشت و گل تست

با من از عهد کهن پیک و پیام ای شیراز

شهسوار سخنم لیک نه با آن شمشیر

که به روی تو برآید ز نیام ای شیراز

شاید از گرد و غبار سفرم نشناسی

شهریارم به در خواجه غلام ای شیراز

استاد شهریار

ما که رندان کیسه پردازیم

کشتهٔ شاهدان شیرازیم

عبید زاکانی

به یمن معدلت پادشاه بنده نواز

بهشت روی زمین است خطهٔ شیراز

عبید زاکانی 

هر نسیمی که از آن خطه نیاید با دست

خنک آن باد که از جانب شیراز آید

خواجو کرمانی

ای ز جام شعر تو شیراز مست

پیش حافظ بینمت جامی به دست

پیش این آزرده جان بسته به لب

شکوه از شیراز کردی ای عجب

گرچه ما در این چمن بیگانه ایم

قول تو چون بودم در ویرانه ایم

فریدون مشیری

باز هم تو در دریا دیگری

شاعر شیراز رویا پروری

لاله و نیلوفرش شعر آفرین

و آن گل نارنج و ناز نازنین

دیده ام افسون سرو ناز را

باغهای پر گل شیراز را

سعدی و حافظ پناهت می دهند

در حریم خویش راهت می دهند

فریدون مشیری

نیست اسلام من از مکه و از خاک عرب

گبرکی نیمه مسلمان توام ای شیراز

حافظ آموخت به من راه مسلمانی را

چاکر حافظ قرآن توام ای شیراز

گرچه پیمانه کش و رند و حریف فلکم

باز هم بر سر پیمان توام ای شیراز

خاکبوس قدم سعدی شیرین سخنت

خار بستان و گلستان توام ای شیراز

هر بزرگی پس مردن سر و سامانی یافت

من چرا بی سر و سامان توام ای شیراز

بنده (امید)م و قربان خدا هم نشوم

لیک قربان تو ، قربان توام ای شیراز

پیر پرورده فردوسی و خیامم ، لیک

شیرها خورده ز پستان توام ای شیراز.

مهدی اخوان ثالث

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۴۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۹:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۹
  
نظر بر کج‌رُوان، از راستان بیش است‌ گردون‌ را
که خاتم،  بیشتر در دل نشانَد نقشِ واژون را

شهید ام، لیک می‌دانم‌ که عشقِ عافیت‌دشمن
چو‌ یاقوتم به آتش می‌بَرد، هر قطرهٔ خون را

در آغوشِ شکنجِ دامِ الفت، راحتی دارم
خیالِ زلفِ لیلی، سایهٔ بید است مجنون را

گر از شورِ حوادث آگهی، سَر در گریبان‌ کن‌!
حصارِ عافیت، جز خُم نمی‌باشد فلاطون را

نه تنها اغنیا را چرخ برمی‌دارد از پستی
زمین هم‌ لقمه‌هایِ چرب داند، گنجِ قارون را

شعورِ جسم، زنجیری‌ست در راهِ سبک‌روحان
که‌ چون‌ خط نقش‌ بندد، پای‌ِ رفتن نیست‌ مضمون‌ را

دل است آن تخمِ بی‌رنگی‌، که بهرِ جستجویِ او
جگر سوراخ سوراخ است‌، نُه غربال‌ِ گردون را

به‌قدرِ کوششِ عشق  است نعلِ حُسن در آتش
صدای تیشهٔ فرهاد، مِهمیز است‌ گلگون را

خیالِ ماسِوا فرش است در وحدت‌سرایِ دل
درونِ خویش دارد خانهٔ آیینه، بیرون را

حوادث‌ مژدهٔ‌ امن‌ است، اگر دل‌ جمع‌ شد بیدل
گهر افسانه‌ داند، شورشِ امواج‌ِ جیحون را

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۲۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸
        
چنان پیچیده توفانِ سرشکَم، کوه و هامون را
که نقشِ پای هم، گرداب شد فرهاد و مجنون را

جنون می‌جوشد از مدِّ نگاهِ حیرتَم، امّا
به جویِ رگ، صدا نتوان شنیدن مُوجهٔ خون را

چو سیمَت نیست خامُش‌ کن، که صوتَت بی‌اثر گردد
صداهایِ عجایب از رهِ سیم است، قانون را

تبسّم از لبِ او خط کشید آخِر به خونِ من
نپوشید از نزاکت، پردهٔ این لفظ مضمون را

به هرجا می‌روَم، ازحسرتِ آن شمع می‌سوزم
جهان آتش بوَد، پروانهٔ از بزم‌ بیرون را

درشتی‌ها گوارا می‌شود در عالمِ الفت
رگِ سنگِ ملامت، رشتهٔ جان بود مجنون را

به خون می‌غلتم از اندیشهٔ نازِ سیَه‌مستی
که چشمِ شوخِ او، در جامِ مِی حل‌ کرد افیون را

دلِ داناست، گر پرگارِ گردون مرکزی دارد
چو جوشِ مِی، سَرِ خُم‌، مغز می‌داند فلاطون را

چه سازد مویِ پیری با دلِ غفلت‌سرشتِ من؟
که بر آلایشِ باطن، تصرّف نیست صابون را

مشُو زُافتادگان غافل، که آخِر سایهٔ عاجز
به پهلو، زیردستِ خویش سازد کوه و هامون را

ز سرو و قُمریان پیداست بیدل، کاندر این گلشن
به سرِ خاکستر است از دُورِ گردون، طبعِ موزون را

سناتور سنتور در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۱۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۷:

ز بس که شد دلِ حافظ رمیده از همه کس

کنون ز حلقهٔ زلفت به در نمی‌ آید

حضرت حافظ

دلتنگم و با هیچ کسم میل سخن نیست

کس در همه آفاق به دلتنگی من نیست

در حَشْر چو بینند بدانند که وحشیست

آن را که تنی غرقه به خون هست و کفن نیست

وحشی بافقی

محسن در ‫۵ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۲۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۸:

سوره اعراف، آیه ۱۷۲

«أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا بَلَیٰ شَهِدْنَا»

ترجمه:

«آیا من پروردگار شما نیستم؟ گفتند: آری، گواهی می‌دهیم.»

این آیه به پیمان الهی با فرزندان آدم اشاره دارد.

بیژن همت در ‫۶ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۰۱ در پاسخ به نگین شکروی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹:

قطعا مصرع مورد نظر از نظر وزن ایراد دارد و ورژنی که شما میفرمائید این مشکل را ندارد و از این لحاظ منطقی تر بنظر میرسد

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۶ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۱:۳۱ در پاسخ به عبدالرضا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۴:

ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۶ روز قبل، پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۱:۳۱ در پاسخ به افسانه دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۴:

ممنون ازلطف ومحبت شما🌹🙏

امیر رحیمی در ‫۶ روز قبل، چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۱۱ دربارهٔ نصرالله منشی » کلیله و دمنه » باب الاسد و الثور » بخش ۶:

خوانش و توضیح هم زمان لغت ها و عبارات در کانال کلیله آماده و فراهم است . در صورت تمایل به این کانال سر بزنید

🆔 شناسه:
https://ble.ir/kelile

امیر رحیمی در ‫۶ روز قبل، چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۰۶ دربارهٔ نصرالله منشی » کلیله و دمنه » باب الاسد و الثور » بخش ۴:

خوانش و توضیح هم زمان لغت ها و عبارات در کانال کلیله آماده و فراهم است . در صورت تمایل به این کانال سر بزنید

 

🆔 شناسه:

https://ble.ir/kelile