ابوالفضل رحیمی در ۲ ماه قبل، سهشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۵:۱۸ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » سهراب » بخش ۱۶:
بیت نهم «بیامد» باشتباه بیامی نوشته شدهاست.
و بیت ۵۶ «نیاردت» صحیح است.
لطفاً اصلاح گردد
علی احمدی در ۲ ماه قبل، سهشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۱:۱۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۸:
گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟
پیش پایی به چراغِ تو ببینم چه شود؟
عاشقی را تصور کنید که دلش در زلف پر پیچ و خم و سیاه معشوق گیر افتاده و به دنبال روی زیبای معشوق امیدوارانه می گردد و با خود چنین زمزمه می کند که: اگر از بوستان روی تو میوه ای بچینم و روی چون ماهت را زیارت کنم چه اتفاقی می افتد ؟ و اگر با نور رویت چراغی پیش پایم روشن شود و تو را در این راه عاشقی درک کنم چه خواهد شد.بیان عبارت چه شود می تواند به صورت جمله عاطفی خوانده شود . نوعی افسوس در دل عاشق است که آن را در راه عاشقی طلب می کند .هدف عاشق از عشق ورزی درک حضور یار و در نهایت وصال اوست.
یا رب اندر کَنَفِ سایهٔ آن سروِ بلند
گر منِ سوخته یک دَم بنشینم چه شود؟
ای خدا اگر من که دلم بر اثر عاشقی سوزان است بخواهم در پناه سایه خنک آن سرو بلند بالا لحظه ای بنشینم چه اتفاق خوبی خواهد بود. باز هم نیاز به درک وجهی از معشوق دارد .( می - مستی - درک حضور معشوق)
آخِر ای خاتَمِ جمشیدِ همایون آثار
گر فِتَد عکسِ تو بر نقشِ نگینم چه شود؟
ای انگشتر جمشیدشاه که تاثیرات مبارکی داری . اگر تصویر تو بر نگین انگشتر من بیفتد چه خواهد شد؟
هر کس نگینی دارد که مثل جمشید یا سلیمان نبی در آن حقایقی را می بیند .حافظ بر این باور است که درنگین خود باید حضور یار را درک کند . چون یار حقیقتی است که در دنیا حضور دارد و ما باید با هشیاری فراتری او را درک کنیم .
واعظِ شهر چو مِهرِ مَلِک و شَحنه گُزید
من اگر مِهرِ نگاری بِگُزینم چه شود؟
چه طور است که واعظ شهر دل به مهر پادشاه و پاسبان شهر می بندد ؟ من هم اگر دل به مهر یاری بسته ام اتفاقی نمی افتد.
از نظر حافظ عشق یک واقعیت فراگیر است و همه انسانها ناخودآگاه عشق ورزی می کنند ولی به روی خود نمی آورند. هرکسی که رو به سوی هدفی دارد در واقع ابتدا جلوه عشق آن هدف، وی را مجذوب خود کرده است اما به دروغ می گوید که خودش به دنبال آن هدف راه افتاده است .
در واقع یک دلیل ردیف این غزل « چه شود» این است که اگر وارد راه عاشقی شده ام اتفاق جدیدی نیست مگر چه شده که سرو صدا به پا می کنید .
عقلم از خانه به در رفت، وَگَر مِی این است
دیدم از پیش که در خانهٔ دینم چه شود
عقل و دین دو نماینده صلاح و مصلحت اندیشی اند و در برابر عشق قرار می گیرند که نماینده خرابی و مستی است.می یا باده نوشی کاری به مصلحت این و آن ندارد و می گوید بیا بنوش تا مست و خراب شوی و این خرابی هم شامل عقل است و هم شامل دین و عاشقی چون حافظ از اینها آگاه است.او می داند که گام اول برای درک حضور یار می و مستی است.و هر دوی اینها با عقل و دین زاویه دارند.
صرف شد عمرِ گرانمایه به معشوقه و مِی
تا از آنم چه به پیش آید، از اینم چه شود؟
به همین علت عمر گرانمایه خود را در راه معشوق و می صرف می کند و نمی داند که واقعا به خاطر این دو چه اتفاقی خواهد افتاد و به مصلحت آینده اش فکر نمی کند.
خواجه دانست که من عاشقم و هیچ نگفت
حافظ ار نیز بداند که چُنینم چه شود؟
این بیت را برای این می سراید که به تردید های خود در راه عاشقی نهیب زند. می گوید آن خواجه محترم فهمید که عاشقی و کار به مصلحت انجام نمی دهی و چیزی به تو نگفت تو هم شک نکن و بدان که این راه درست است و مسیرت را ادامه بده و ببین که چه خواهد شد.
محمدمهدی در ۲ ماه قبل، سهشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۰:۵۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۶۵:
یه تقاضا از مسئولین سایت دارم که حالا که خلاصههای تهیه شده توسط هوشوارهها رو مورد استفاده دارید در سایت، فارق از اینکه قابلیت ویرایش تفاسیر هوشوارهای هم موجوده ولی لطفا به جای استفاده از Chat-GPT از هوشوارههای پیشروتری در شعر و ادبیات مثل Gemini یا Claude.ai بهره ببرید تا هم نیاز به تصحیح کمتر باشه هم کیفیت تفاسیر و توضیحات بالاتر باشه، واقعا این شرایط قابلقبول نیست.
ممنون از توجهتون
مشتاق او در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۵۴ در پاسخ به برگ بی برگی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۷:
ممنونم
احمد خرمآبادیزاد در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۳۴ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۲۱۴ - مطلع چهارم:
به استناد نسخه عبدالرسولی، این قصیده دارای 56 بیت است. بیت جا افتاده زیر، پیش از بیت 37 کنونی است:
«مرز عراق ملک تو نی غلطم عراق چه/کز شجره به هفت جد وارث هفت کشوری»
احمد خرمآبادیزاد در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۰۵ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۲۱۴ - مطلع چهارم:
به استناد نسخه عبدالرسولی، مصراع دوم بیت 31 به جای «خصم تو شد چو آب تر خاک به سر بر از تری» چنین است:
«خصم تو شد چو آب تر، خاک به سر ز آن تری»
البته در نسخههای خطی و نیز زیر نویس همین سند «...خاک به سر ز ابتری» نیز ثبت شده است.
خدابین در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۵۶ در پاسخ به کتایون فرهادی دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۲۴ - بیان خسارت وزیر درین مکر:
خدا خیرتون بده، اگه تفسیر کامل و جامع شما نبود خیلی از معانی عمیق این شعر رو از دست میدادیم
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۴۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۲:
عارفانه
عارفانه های دیگری هم هست
اما اینها نمونه های شعر عرفانی در مجاز و استعاره و تشبیه است
متاسفانه دیده شده استاد ادبیات مملکت کتاب چاپ کرده و اول غزل حکم داده که اینها عاشقانه است و عارفانه نیست .
آیا حافظ نگفته است :«سخن در پرده میگویم»
آخر یک بچه مدرسه ای هم درمیابد که شعر عاشقانه چیست و لازم به مدرک دکترا هم ندارد شناخت شعر عاشقانه
اما اینکه لابلای این به ظاهر عاشقانه ها نکات عرفانی را بیابیم و منظور نهان را دریابیم کار دارد!
این شعر حافظ است ،حافظی که حافظ قرآن است،پشتوانه عظیم ادبی و عرفانی دارد،بسیار باهوش و در امر شاعری بسیار چیره دست است و نیاز زمانه خود را میداند و درمیابد
او نه مثل مولانا مقالات عرفانی میگوید ونه مانند نظامی داستان عاشقانه بیان میکند ؛زیرا قرن هشتم زمان این حرفها نیست و حافظ این را به خوبی دریافته است
او حافظه ادبیات ،عشق و عرفان پیش از خود را در تراشه شعر خود بارگذاری کرده و از خود نیز بر آن افزوده است.
همه چیز در یک چیز؛
امروزه ما این امر را به خوبی در دنیای فناوری اطلاعات درمیابیم !
شعر حافظ بیش و پیش از آنکه نیاز به شرح داشته باشد نیاز به کشف دارد
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۴۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۱:
عارفانه
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۷:
خیلی خیلی عارفانه
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۳:
عارفانه
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:
عارفانه
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲:
خیلی عارفانه
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶:
عارفانه
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴:
عارفانه
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵:
عارفانه
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲:
عارفانه
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴:
عارفانه
علی میراحمدی در ۲ ماه قبل، دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۲۲:۳۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۱:
عارفانه
ملک آرشی در ۲ ماه قبل، سهشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۰۷:۴۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۲: