از دست من کشید گه عهد یار دست
بر هیچ کس نیافت چو من روزگار دست
گفتم: بیار دست، که بندیم عهد نو
بد عهد بین، نداد به دستم ز عار دست
دست ردم به سینه نهاد، آنکه شد قرار
کز یاریم نهد به دل بیقرار دست
در عشق او، ز پند کسانم چه فایده
وقتی که برده پنجه ز عشقم ز کار دست!
سودی، نه در میانهٔ دریا غریق را
زین کهابلهی دراز کند از کنار دست
خوش آنکه پا نهاد به سرم روز واپسین
میثاق را دهیم به هم ما و یار دست
من گویمش: ز تربت من، وامگیر پای!
او گویدم: ز دامن بر برمدار دست!
عشق، آتشم به جان زد و، اکنون بود مرا
صد جا چو نی ز آتش تب داغدار دست!
دستم گرفت و، پای کشید از سرم طبیب
مردم به طعنه کز چه کشیدت ز کار دست!
غافل، کز آتش دلم آن دردمند را
وقتی که دیده نبض، گزیده است مار دست
داغش به خاک بردم و، سوزم که سوزدش
بگذاردم چو دوست به خاک مزار دست
روز جوانیم، فگند چون ز پا، چه سود
در وقت پیریم دهد ار روزگار دست!
ساقی قدح نمیدهد امروز، چون کنم
فردا به رعشه چون فتدم از خمار دست!
گیرند تا ز دست دلم، دلبران شهر
کرده دراز سوی من از هر کنار دست
من در مقام عذر، که مشکل رسد مرا
اکنون به این حریف فراموشکار دست!
زیرا که کرده تا جگرم خون، ز دست من
زد بر کمند پر خم مشکین یار دست
از تیرگی کوکب طالع، شبی ملول
در کنج غم به زیر سر از هجر یار دست
بودم نهاده بر سر زانو، سر از ملال
شسته به خون دیده ز جان فگار دست
خاموش بسته از غزل و از قصیده لب
کوتاه کرده از می و از میگسار دست
ناگه به رغم چرخ گشود از دلم گره
بادی کش آشناست به گیسوی یار دست
مرغ سحر، نسوده به هم از نشاط بال
طبّال شه، نکرده به طبل استوار دست
از شرم خلف وعدهٔ دوش، از حیا رخش
خوی کرده زد به حلقهٔ در آن نگار دست
جستم ز جا، گشادمش از شوق در، ولی
لرزان ز اضطراب دل و، از خمار دست!
آمد گرفته دست نگارین به رخ بلی
رسم است پیش روی برد شرمسار دست
آورده جام و شیشهٔ می، با خود از وثاق
جامی کشیده، زد به من سوکوار دست
کز غیر خانهٔ خالی و، من مست و شب چنین
آسان به هم نمیدهد ای هوشیار دست
او بسته لب ز شرم و، من از بیم هجر لال
بوسیدمش نگفته سخن، یک دو بار دست
تا از کفش گرفتم و خوردم سه چار جام
تا داد ذوق وصل ز جامی سه چار دست
گفتا: ز خلف وعده شب دوش چون گذشت؟
گفتم: مپرس حال دل، از من، بدار دست
بس در میانه رفت سخنها و عاقبت
بر هر دو داد گریهٔ بی اختیار دست
از اشک دید چون مژه ام تر، ز یاریم
گریان نهاده بر مژهٔ اشکبار دست
گفتا: کنون که پیش توام، گریهات ز چیست؟
گفتم: ز گریه نیست بر ابر بهار دست
دارم دلی ز دست تو لبریز ناله، آه
چون ارغنون مزن به دلم زینهار دست
در سینه، دل ز دست توام میطپد مدام
گر نیست باورت ز من، اینک بیار دست
داری ز دور دست بر آتش، چه آگهیت
از من که شد ز سوز دلم داغدار دست؟
از دست قاصدم، ز چه یک نامه نستدی
چند آید و ببوسمش از اعتذار دست؟
نگرفتیم چو نامه ز قاصد، کنون دهم
شرح آنچه از نوشتن آن شد فگار دست
ای رو به غیر کرده، بگردان ز غیر روی
وی برده دل ز دست، ز دل برمدار دست!
از آه عاشقان، بودت سرمهسای چشم
از خون دوستان، بودت در نگار دست!
برنامدت ز چاه ذقن، خال عنبرین
زد بارها بر آن رسن مشکبار دست
گر عارضت نبیند، ناید به کار چشم
ور دامنت نگیرد؛ ناید به کار دست
برداشت دل ز من، به امید تو دست من
برداشتم از آن دل امیدوار دست
آید غم برون ز شمار تو، در شمار
گیرد چو دامن تو به روز شمار دست
در وادی فراق تو، ای شاخ گل مرا
ا زخاره پای گشته فگار وز خار دست
نشکفته هرگزم گلی از باغ دل مگر
بر گلستان عشق ندارد بهار دست
از دست رفته کار جهانی ز دست تو
زنهار، از جفای اسیران بدار دست
تا سود روی خاک ز جورت هزار سر
بگرفته ساق عرش ز دستت هزار دست
گفتا که: دشمنان به کمینند، ورنه من
پیوسته بر درت زدمی حلقه وار دست
لیلی، سوی خرابهٔ مجنون کشد شتر
محمل کشان، کشندش اگر از مهار دست
گفتم که: خود بگوی چه سازم به این گروه؟
نگرفته یار را به جهان غیر یار دست!
گفتا: ز راست چارهٔ این قوم زرق کوش
یا زور تا کشی همه را زیر بار دست
گفتم: کنون چه چاره؟ که امسال هم مرا
از زور و زر تهی است چو پیرار و پار دست!
گفتا: به کار عشق، ندیدم ز صبر پای
با تیغ آتشین، نشنیدم ز خار دست!
ساقی، قدح نمیدهد امروز، چون کنم
فردا به رعشه چون فتدم از خمار دست
گفتا: اگر ز زور و زر و صبر عاجزی
کوته از دامن سخن آخر مدار دست!
زاری مکن، چو زور و زرت زیردست نیست
داری ز گنج دل چو به زر عیار دست!
گفتم: به کار عشق، مرا میدهی فریب؟
در کار شاعری رودم چون به کار دست؟
دستم ز دامن سخن، امروز کوته است
وقت خوشم نداد چو در این دیار دست!
کشتی به بحر نظم چسان افگنم، بگوی
چون موج غم به هم دهد از هر کنار دست؟
باشد کمال نظم، نشان فراغ بال
از من که نیست جمع حواسم، بدار دست!
نه وصل دلبری، که به دست آورد دلم
از دوستی که آورمش در کنار دست!
نه حکم سروری، که گذارم سرش به پای
گیرد کنم چو گوهر مدحش نثار، دست!
بیچاره من، که از ستم دور روزگار
رفته ز دست کارم و مانده ز کار دست
منت کشم ز تهمت، شادی کنند خلق
بر هم زنم اگر ز غم روزگار دست
کوتاه کرد دستم اگر آسمان، خوشم
چون پیش او، دراز نکردم ز عار دست
با اینهمه خصومت گردون، گرفتمی
بودی اگر به جای دو دستم چهار دست
یک دست، دست مطربکی کآشنا بود
گاهی به رقص پایش و، گاهی به تار دست
یک دست، دست ساقیکی مست مهربان
کو گیردم ز ساغر گوهر نگار دست
یک دست، دست دلبرکی شوخ و دلنواز
کو آورد ز دوستیم در کنار دست
یک دست، دست همدمکی درد آشنا
کو را بود به عهد و وفا استوار دست
گر آمدی به دست کنون آنچه گفتمت
بگسستمی ز کار جهان مردوار دست
پای طلب، به دامن عزلت کشیدمی
شاید کشیدی از سر من روزگار دست!
پس چیدمی برغم فلک دستگاه نظم
تا بوسدم نظامی! بی اختیار دست
گفت: ای حریف، مهره به ششدر چه افگنی؟
من نیز اینقدر بودم در قمار دست
در کار نظم، پیش من این عذرها مگو
داری اگر به دامن عشق استوار دست
در موسمی که گل دمد و سرو سر کشد
گیرد فتادگان چمن را بهار دست
پوشد درخت، جامهٔ زنگارگون و شاخ
آرد در آستین ز برجد نگار دست
آیند دسته دسته، حریفان به سیر گل
بر هم دهد چو سبزهٔ این مرغزار دست
گر بستر حریر و، فراش برشیمت
نبود، به هم مزن ز غم روزگار دست
در پای گل نشین و، بکش سوی سرو پای
بر روی سبزه خسب و، به زیر سر آر دست
مطرب بس است بلبل و، ساقی بس است گل
من دلبرت، گرفته ز خون در نگار دست
همدم مجو، که آنکه به درد کسی رسد
مشکل دهد به جان تو در روزگار دست
گفتم: چو همزبان نبود، بسته به زبان
همدست نیست، مینرود زان به کار دست!
گفتا: تو را چو بلبل طبع ترانه سنج
برده است از تذرو سبق، وز هزار دست
منشین خموش، تا ز مدیح سپهبدان
یابی برین گروه ملامت شعار دست
گفتم که: از چه طرز سخن دل گشایدت؟
گفتا: که بود دوش مرا گوشوار دست
دیدم به باغ نظم، درخت گلی که کس
تا این دمش نیافته بر شاخسار دست
دست کمال، دسته گلی بسته زان درخت
کآید به دست، دست به دست از هزار دست
وان گل بود قصیدهٔ رنگین تازهای
کش وقت دسته بستن، گیرد نگار دست
دارد ردیف و قافیه از دست و از نثار
حیف است باشدت تهی از این نثار دست
یک دسته گل، تو نیز تر و تازه زان ببند
کز دست بازیش نخورد زخم خار دست
گفتم که: کوته است مرا دست از گلی
کز وی کمال را بود اندر نگار دست
من بی کمال، مینزنم پنجه با کمال
کو را قوی است پنجه، مرا خود فگار دست
گفتا: کمال گرچه کهن بلبل است، لیک
در ناله نیستش به تو ای مرغ زار دست
از سِحر خامهٔ تو عجب نیست گر کمال
در آستین عجز کشد ز اضطرار دست
از جادویی زال فلک، دیدی ای حریف
رستم چگونه یافت بر اسفندیار دست؟
گفتم که: کیست درخور مدح من فقیر؟
گفت: آنکه زد به قائمهٔ ذوالفقار دست
یعنی علی عالی اعلی که از ازل
خواندش نبی برادر و پروردگار دست
ای زیردست دست نوالت هزار دست
وی دست گیر هر که شد او را ز کار دست
مبعوث شد نهان به سالت چو مصطفی
دادی به دست او تو نخست آشکار دست
فخر بشر، رسول خدا، ختم انبیا
روز غدیر کرد تو را در کنار دست
بردت چون بر فراز سر و کرد جانشین
دادت به حکم حق، به صغار و کبار دست
نیک و بد صحابه، یکایک به بیعتت
دادند بی سخن ز یمین و یسار دست
بررُست چون ز نخل خلافت گل خلاف
آراست این به گل سرو، زد آن به خار دست
بر پای آنکه پای به دوشش گذاشتی
کردت گه شکستن بت، زر نثار دست
بر دوش او، چو پای نهادی، غریب نیست
گردد گرت به دامن عرش استوار دست
چون خواست فتح قلعهٔ خیبر، رسول و داد
جمعیت سپاه به پای حصار دست
کردی ز قلعه قلع، به یک دست درگشا
آن در، کش از گرانی بستی هزار دست
چون بر سریر عدل، دهی تکیه روز حکم
دادت در اختیار چو پروردگار دست
نه میزند پلنگ به رانِ غزال چنگ
نه میبرد عقاب به زلف حقار دست
نه باز را سیاه، به خونریز صید چشم
نه شیر را، خضاب به خون شکار دست
از طوق حکم تو، نبود مهربانتری
کش شد به گردن همه کس استوار دست
از کبر نیست دست نزد گر به دامنت
بر پشت بسته خصم تو را روزگار دست
روز وغا، به معرکه چون آشنا کنی
بر نیزه و عنان، ز یمین و یسار دست
هم خیزدت چو رخش بتازی ز جای سم
و افلاک را زند به گریبان غبار دست
هم بیندت چو نیزه به کف، از دو سو سپهر
بر دامن زمین زند از انکسار دست
رخش تو را ستاره بلند است، ورنه چیست
خود پای بر سمک، بسماکش سوار دست؟
جویی بود ز آب گلوسوز تیغ تو
کز جان بشست خصم تو زان جویبار دست
پرویزنی است، پیکرش از تیر موشکاف
وز گرزت استخوان به تن خصم آر دست
خصمت، که از هوا به سرش خاک تیره باد
از آب تیغ، چون شودش شعلهبار دست
اندیشهاش، نه زآتش و آب و ز باد و خاک
گر روز کین دهند به هم هر چهار دست
هم مینشانی آتش فتنه ز آب تیغ
کان قطره آب راست به مشتی شرار دست
هم میدهی به باد علم، خاک معرکه
کان سرفراز راست به این خاکسار دست
تیغت، از آن ز بیضهٔ بیضا دهد نشان
کز دست موسی است تو را یادگار دست
بس دستها کشند دلیران به آستین
چون ز آستین کشی به صف کارزار دست!
بر ساعد سنانت، شود مهر و مه سوار
یازی اگر به بازی رمح ای سوار دست
در روز رزم و بزم، بود دست دست تو
تارک شکاف تیغت و، مصحف نگار دست
جوشد به جای آب، ز هر چشمه زر ناب
جودت زند چو بر کمر کوهسار دست
هرگز برون نرفته ز دست تو اختیار
جز وقت جود، کت شده بی اختیار دست
میبود چشم در ره سایل ز خاتمش
تا آمد و برآمدت از انتظار دست
از شوق جود، صبر نبودت، که از رکوع
سر راست کرده گیریاش ای شهریار دست
دادی ز دست خاتم و از دستبرد غم
آوردیاش به دست دل از غمگسار دست
در جنت، ار چو برق کشی شعله زیر تیغ
در دوزخ، ار چو ابر کنی رشحهبار دست
مالک، خلیلسان نهد اندر بهشت پای
رضوان، کلیموار گذارد به نار دست
بر پای حاجبت، زده خور بوسه بارها
بر سینهاش مباد نهد روز بار دست
ای میر خلد و ساقی کوثر، بدان خدای
کت داده در بهشت بدان چشمهسار دست
گیری به دست جام، چو زان آب روح بخش
یک دست گیر و هر طرفی صدهزار دست
جزمن، که مانده پا ز خوی شرم در گلم
سازد بلند تشنهای از هر کنار دست!
آن روز جرم من منگر، لطف خویش بین
مپسند کوتهم ز کرم زینهار دست
آذر، دلت ز غصه چو شد زار و تن نزار
درزن ز جان به دامن آل نزار دست
از دست چار عنصر و هفت آسمان منال
بشنو، مکش ز دامن هشت و چهار دست
خندید صبح و، چشم کواکب فشاند اشک
هان در میانه وقت دعا شد، برآر دست
تا از نم سحاب، نماید شکوفه چشم
تا پیش آفتاب، گشاید چنار دست
در گل کشد، عدوی تو را، هر دی آستین
بر گل رسد، ولی تو را، هر بهار دست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در مدح علی بن ابیطالب است و توصیفی از میثاق عشق و رنجهای عاشقانهی شاعر را به تصویر میکشد. شاعر از دستان خود به عنوان نمادی از وفاداری و از دست دادن فرصتها سخن میگوید و عشق به علی را به مثابهی درمان دردهایش میداند. او از حال و هوای غمناک و پر از اشکاش میگوید و نشان میدهد که چگونه در آتش عشق به علی سوخته است. در نهایت، شاعری که خود را دردمند و ناتوان از بیان احساساتش مییابد، به عظمت علی و مقام او در حدی والایی اشاره میکند و عشقش را به عنوان منبعی از قدرت و نور توصیف میکند.
هوش مصنوعی: یار هنگام بستن پیمان دست از من کشید و پیمان را رها کرد؛ روزگار بر هیچکس مانند من چیره نشد و کسی را چون من مغلوب نکرد.
هوش مصنوعی: به او گفتم دستت را بده تا پیمانی تازه ببندیم، ولی آن پیمانشکن از روی ننگ دستش را به من نداد.
هوش مصنوعی: کسی که قرار بود از سر یاری دست بر دل بیقرارم بگذارد و آرامم کند، دست رد به سینهام زد.
هوش مصنوعی: در عشق او پند دیگران سودی ندارد، چون عشق دستم را از کار انداخته و ناتوانم کرده است.
هوش مصنوعی: برای کسی که در میانهٔ دریا غرق میشود، دراز کردن دست نادانی از ساحل سودی ندارد؛ پند ناصحان نیز چنین است.
هوش مصنوعی: خوشا روز واپسین که یار پا بر سر من بگذارد و من و او برای بستن پیمان دست یکدیگر را بگیریم.
هوش مصنوعی: من به او میگویم پایت را از خاک گورم برندار، و او به من میگوید دستت را از دامنم رها نکن.
هوش مصنوعی: عشق آتش به جانم زد و اکنون دستم مانند نی، که با آتش سوراخ میکنند، از آتش تب در صد جا داغدار است.
هوش مصنوعی: طبیب دستم را گرفت و نبضم را دید، سپس از بالینم رفت؛ مردم به طعنه پرسیدند چرا از درمانت دست کشید.
هوش مصنوعی: غافل بودند که آن طبیب بیچاره وقتی نبضم را گرفت، از آتش دلم چنان سوخت که گویی مار دستش را گزیده است.
هوش مصنوعی: داغ عشق او را با خود به گور بردم؛ آرزویم این است که وقتی دوست دست بر خاک مزارم بگذارد، سوز من دست او را بسوزاند.
هوش مصنوعی: روزگار که در جوانی مرا از پا انداخت، اگر در پیری یاری کند یا فرصتی بدهد، چه سودی دارد؟
هوش مصنوعی: امروز ساقی جامی به من نمیدهد؛ فردا که از خماری دستم به لرزه بیفتد، چه کنم؟
هوش مصنوعی: زیبارویان شهر از هر سو به سوی من دست دراز کردهاند تا دلم را از دستم بربایند.
هوش مصنوعی: من از آنان عذر میخواهم، چون اکنون دشوار است که دستم به این حریف فراموشکار، یعنی دلم، برسد.
هوش مصنوعی: زیرا دلم جگرم را خون کرد و از دست من گریخت و به کمند پرپیچوخم و سیاه زلف یار چنگ زد.
هوش مصنوعی: شبی از بخت تیرهام دلگیر بودم و در کنج غم، از هجر یار، دست زیر سر نهاده بودم.
هوش مصنوعی: از اندوه سر بر زانو گذاشته بودم و با خون اشک دیده از جان خستهام دست شسته بودم.
هوش مصنوعی: خاموش بودم و لب از سرودن غزل و قصیده بسته بودم و دست از شراب و بادهگساران کوتاه کرده بودم.
هوش مصنوعی: ناگهان، برخلاف خواست روزگار، بادی که دستش با گیسوی یار آشناست گره از دلم گشود.
هوش مصنوعی: هنوز مرغ سحر از شادی بال به هم نزده بود و طبلزن پادشاه دست بر طبل نکوفته بود؛ یعنی پیش از سپیدهدم بود.
هوش مصنوعی: آن نگار از شرم پیمانشکنی دیشب، با چهرهای خیس از عرق شرم، حلقهٔ در را کوبید.
هوش مصنوعی: از جا پریدم و از شوق در را برایش گشودم، ولی دستم از پریشانی دل و از خماری میلرزید.
هوش مصنوعی: دست نگارینش را بر چهره گرفته بود و آمد؛ آری، رسم است که شرمسار دست جلوی رویش بگیرد.
هوش مصنوعی: جام و شیشهٔ شراب را از خانهاش با خود آورده بود؛ جامی نوشید و دست بر من سوگوار زد.
هوش مصنوعی: و گفت: ای هشیار، خانهای خالی از بیگانه، من مست و شبی چنین، به آسانی دست نمیدهد.
هوش مصنوعی: او از شرم لب فروبسته بود و من از ترس جدایی زبانم بند آمده بود؛ بیآنکه سخنی بگوییم، یکی دو بار دستش را بوسیدم.
هوش مصنوعی: از دستش سه چهار جام گرفتم و نوشیدم تا آنکه لذت وصال با همین سه چهار جام فراهم شد.
هوش مصنوعی: گفت: دیشب که به وعدهام وفا نکردم، چگونه گذشت؟ گفتم: حال دلم را از من نپرس و دست از این پرسش بردار.
هوش مصنوعی: میان ما سخنان بسیاری گفته شد و سرانجام گریهای بیاختیار هر دوی ما را فراگرفت.
هوش مصنوعی: معشوق وقتی دید مژههایم از اشک خیس شده، از سر همدردی و در حالی که خود میگریست، دست بر مژههای اشکبارم گذاشت.
هوش مصنوعی: گفت: اکنون که پیش تو هستم، گریهات برای چیست؟ گفتم: کسی بر باریدن ابر بهار اختیاری ندارد؛ گریهٔ من نیز در اختیارم نیست.
هوش مصنوعی: به سبب تو دلی پر از ناله دارم؛ زنهار، بر دلم دست مزن، که مانند ارغنون به ناله درمیآید.
هوش مصنوعی: دل در سینهام از دست تو پیوسته میتپد؛ اگر باور نمیکنی، دستت را بیاور و ببین.
هوش مصنوعی: تو از دور دست بر آتش داری و از سوز من بیخبری؛ چه میدانی حال مرا که دستم از سوز دل داغدار شده است؟
هوش مصنوعی: چرا حتی یک نامه از دست قاصد من نگرفتی؟ تا کی او بیاید و من برای عذرخواهی دستش را ببوسم؟
هوش مصنوعی: چون نامه را از قاصد نگرفتی، اکنون خودم شرح آنچه را که نوشتنش دستم را زخمی کرد، برایت بازمیگویم.
هوش مصنوعی: ای که به دیگران رو کردهای، از دیگران روی بگردان؛ و ای که دل مرا بردهای، از این دل دست برندار.
هوش مصنوعی: سرمهٔ چشمت از دود آه عاشقان است و حنای دستت از خون دوستان؛ یعنی زیباییات از رنج عاشقان مایه میگیرد.
هوش مصنوعی: خال سیاه و خوشبوی تو بارها به طناب مشکین گیسویت چنگ زد، ولی از چاه زنخدانت بیرون نیامد.
هوش مصنوعی: چشمی که روی تو را نبیند به کاری نمیآید و دستی که دامن تو را نگیرد بیفایده است.
هوش مصنوعی: دلم به امید تو از من دست کشید و رفت، و من هم از آن دل امیدوار دست برداشتم.
هوش مصنوعی: غمی که از دست تو بیشمار است، روز قیامت که دستم دامنت را بگیرد، به حساب خواهد آمد.
هوش مصنوعی: ای شاخهٔ گل، در بیابان جدایی تو پایم از سنگ خارا و دستم از خار زخمی شده است.
هوش مصنوعی: هرگز گلی از باغ دلم نشکفته است؛ گویی بهار بر گلستان عشق دسترسی ندارد.
هوش مصنوعی: کار جهانی به دست تو تباه شده است؛ زنهار، از ستم بر اسیرانت دست بردار.
هوش مصنوعی: از وقتی هزار سر از ستم تو بر خاک سوده شده، هزار دست از دست تو به دادخواهی پایهٔ عرش را گرفته است.
هوش مصنوعی: معشوق گفت: دشمنان در کمیناند؛ وگرنه من مانند حلقهٔ در، همیشه بر در خانهات دست میزدم.
هوش مصنوعی: اگر دیگران دست از مهار شتر لیلی بردارند، او خود محملکشان شترش را به سوی ویرانهٔ مجنون میبرد؛ یعنی مانع، دیگراناند نه خواست معشوق.
هوش مصنوعی: گفتم: خودت بگو با این گروه چه کنم؟ در جهان جز یار کسی دست یار را نگرفته است.
هوش مصنوعی: گفت: چارهٔ این گروه فریبکار یا زر است یا زور، تا همه را زیر فرمان خود درآوری.
هوش مصنوعی: گفتم: اکنون چه چاره کنم که امسال هم، مانند پیرارسال و پارسال، دستم از زور و زر خالی است؟
هوش مصنوعی: در کار عشق از صبر توان پایداری ندیدهام، همانگونه که نشنیدهام خار در برابر شمشیر آتشین تاب بیاورد؛ یعنی صبر هم در عشق چارهساز نیست.
هوش مصنوعی: امروز ساقی جامی به من نمیدهد؛ فردا که دستم از خمار به لرزه بیفتد چه کنم؟
هوش مصنوعی: گفت: اگر از زور و زر و صبر ناتوانی، دست کم دست از دامن سخن و شاعری کوتاه مکن.
هوش مصنوعی: زاری مکن؛ اگر زور و زر در دست تو نیست، بر گنج دل دست داری که مانند زر تمامعیار است.
هوش مصنوعی: گفتم: در کار عشق فریبم میدهی؟ چگونه دستم به کار شاعری برود؟
هوش مصنوعی: امروز دستم از دامن سخن کوتاه است، زیرا در این دیار روزگار خوشی نصیبم نشده است.
هوش مصنوعی: بگو چگونه کشتی خود را در دریای شعر بیندازم، وقتی موجهای غم از هر سو دست به دست هم دادهاند و مرا احاطه کردهاند؟
هوش مصنوعی: شعرِ کامل نشانهٔ آسودگی خاطر است. از من که حواسم پریشان است، چنین چیزی نخواه و دست بردار.
هوش مصنوعی: نه وصال معشوقی دارم که دلم را به دست آورد، و نه دوستی که بتوانم او را در آغوش بگیرم.
هوش مصنوعی: نه فرمانروا و ممدوحی هست که سر بر پایش بگذارم و چون گوهر ستایشش را نثار کنم، دستم را بگیرد و پاداشم دهد.
هوش مصنوعی: بیچاره منم که از ستم گردش روزگار، کارم از دستم بیرون رفته و دستم از کار بازمانده است.
هوش مصنوعی: اگر از غم روزگار دست بر دست بزنم و ناله کنم، باید بار تهمت را بکشم و مردم نیز از رنج من شاد میشوند.
هوش مصنوعی: اگر آسمان دستم را کوتاه و تهی کرده است، خشنودم، زیرا از سر غیرت هرگز پیش او دست نیاز دراز نکردهام.
هوش مصنوعی: با همهٔ دشمنی فلک، اگر به جای دو دست چهار دست داشتم، چهار دست را میگرفتم؛ دستهایی که در بیتهای بعد برمیشمارد.
هوش مصنوعی: یکی دست نوازندهٔ آشنایی که گاه پایش به رقص باشد و گاه دستش بر تار.
هوش مصنوعی: یکی دست ساقی مست و مهربانی که با جام گوهرنشان دستم را بگیرد و مرا باده دهد.
هوش مصنوعی: یکی دست معشوق شوخ و دلنوازی که از سر دوستی مرا در آغوش بگیرد.
هوش مصنوعی: یکی دست همنشین دردآشنایی که در پیمان و وفاداری استوار باشد.
هوش مصنوعی: اگر اکنون آنچه گفتم به دستم میآمد، مردانه از کار دنیا دست میکشیدم.
هوش مصنوعی: پای خواهش را به دامن گوشهنشینی میکشیدم و شاید روزگار هم از آزار من دست برمیداشت.
هوش مصنوعی: آنگاه به کوری چشم فلک بساط شعر را چنان میآراستم که نظامی بیاختیار دستم را ببوسد.
هوش مصنوعی: همسخن من گفت: ای حریف، چرا مهرهات را عمداً در ششدر میاندازی و خود را درمانده نشان میدهی؟ من هم در این بازی اینقدر مهارت دارم و نیرنگ تو را میشناسم.
هوش مصنوعی: اگر دستت محکم به دامن عشق است، در کار شعر پیش من این بهانهها را نیاور.
هوش مصنوعی: در فصلی که گل میشکفد و سرو قد میافرازد، بهار دست افتادگان چمن را میگیرد و آنها را برمیخیزاند.
هوش مصنوعی: درخت جامهٔ سبز میپوشد و شاخه از آستین خود دستی بیرون میآورد که با برگهایی چون زبرجد نقش شده است.
هوش مصنوعی: وقتی سبزههای این مرغزار دست در دست هم میدهند، یاران گروهگروه به تماشای گل میآیند.
هوش مصنوعی: اگر بستر و فرش ابریشمین نداری، از غم روزگار دست بر دست نزن.
هوش مصنوعی: پای گل بنشین و پایت را سوی سرو دراز کن، روی سبزه بخواب و دستت را زیر سرت بگذار.
هوش مصنوعی: بلبل برای نوازندگی و گل برای ساقیگری بس است، و من معشوق توام با دستی که از خون حنابسته و نگارین است.
هوش مصنوعی: در پی همدم نباش، زیرا در این روزگار کسی که به درد دیگری برسد و دلسوزانه یاری کند، به دشواری پیدا میشود.
هوش مصنوعی: گفتم: وقتی همزبانی نباشد، زبان بسته میماند و وقتی همدستی نباشد، دست به کار نمیرود.
هوش مصنوعی: گفت: طبع تو مانند بلبلی خوشآواز از تذرو و از هزاردستان پیشی گرفته است.
هوش مصنوعی: خاموش ننشین تا با ستایش سرداران بر این گروه ملامتگر چیره شوی.
هوش مصنوعی: پرسیدم: کدام شیوهٔ سخن دلت را شاد میکند؟ گفت: دیشب دستم را چون گوشواره کنار گوشم گرفته بودم و با شوق به سخنی گوش میدادم.
هوش مصنوعی: در باغ شعر درخت گلی دیدم که تا امروز دست هیچکس به شاخهاش نرسیده است؛ یعنی شیوهای از سخن که کسی به آن دست نیافته است.
هوش مصنوعی: دست کمال (به احتمال زیاد کمالالدین اسماعیل، شاعر اصفهانی) از آن درخت دستهگلی بسته که دستبهدست میان هزاران نفر میگردد؛ یعنی شعرش بسیار مشهور شده است.
هوش مصنوعی: آن گل، قصیدهٔ تازه و رنگینی است که هنگام دستهکردنش، معشوق آن را به دست میگیرد یا دست را با آن رنگین میکند.
هوش مصنوعی: ردیف آن قصیده «دست» و قافیهاش «نثار» است؛ حیف است که دست تو از چنین نثاری خالی بماند.
هوش مصنوعی: تو هم از آن درخت دستهگلی تر و تازه ببند، طوری که از بازی با آن، خار دستت را زخمی نکند.
هوش مصنوعی: گفتم دست من به گلی نمیرسد که کمال در نقشکردن و آراستن آن چیرهدست بوده است.
هوش مصنوعی: من که کمالی ندارم، با کمال پنجه نرم نمیکنم؛ چون پنجهٔ او نیرومند است و دست من زخمی و ناتوان.
هوش مصنوعی: گفت: هرچند کمال بلبلی کهنهکار است، ای مرغ نالان، در نالهسرایی به پای تو نمیرسد.
هوش مصنوعی: از جادوی قلم تو عجیب نیست اگر کمال از سر ناچاری و ناتوانی دست در آستین بکشد و از رقابت کنار برود.
هوش مصنوعی: ای همسخن، دیدی که رستم با چارهگری زال چگونه بر اسفندیار پیروز شد؟ پس تو هم با یاری بخت میتوانی بر کمال چیره شوی.
هوش مصنوعی: گفتم: چه کسی شایستهٔ مدح من فقیر است؟ گفت: آن که دست بر قبضهٔ شمشیر ذوالفقار برد.
هوش مصنوعی: یعنی علی، بلندمرتبهترین، که از ازل پیامبر او را برادر خواند و خداوند او را دست خود (یدالله) نامید.
هوش مصنوعی: ای کسی که هزاران نفر زیر دست بخشش تواند، و ای دستگیر هر کسی که از کار درمانده شده است.
هوش مصنوعی: هنگامی که مصطفی پنهانی به پیامبری برانگیخته شد، تو نخستین کسی بودی که آشکارا دست بیعت و ایمان به او دادی.
هوش مصنوعی: فخر آدمیان، پیامبر خدا و خاتم پیامبران، در روز غدیر دست تو را گرفت و تو را در کنار خود آورد.
هوش مصنوعی: تو را بالای سر برد و به فرمان خدا جانشین خود کرد و دست تو را به دست کوچک و بزرگ داد تا با تو بیعت کنند.
هوش مصنوعی: همهٔ یاران پیامبر، نیک و بدشان، یکییکی و بیهیچ سخنی از راست و چپ دست بیعت به تو دادند.
هوش مصنوعی: وقتی از درخت خلافت گل اختلاف رویید، گروهی دست را به گل آراستند و گروهی دست به خار زدند؛ یعنی برخی راه حق و برخی راه باطل را برگزیدند.
هوش مصنوعی: آن که تو هنگام شکستن بتها پا بر دوشش نهادی (پیامبر)، دست خود را بر پای تو زرافشان کرد؛ یعنی تو را بسیار گرامی داشت.
هوش مصنوعی: چون پا بر دوش پیامبر گذاشتی، عجیب نیست که دستت به دامن عرش برسد و استوار شود.
هوش مصنوعی: وقتی پیامبر خواست قلعهٔ خیبر فتح شود و سپاه در پای حصار گرد آمد،
هوش مصنوعی: تو با یک دستِ گرهگشا، آن دری را از قلعه کندی که از سنگینیاش هزار دست آن را میبست.
هوش مصنوعی: روز داوری که بر تخت عدالت تکیه میزنی، خداوند اختیار و قدرت را به دست تو سپرده است.
هوش مصنوعی: در سایهٔ عدل تو نه پلنگ بر ران آهو چنگ میزند و نه عقاب به پرندهای ضعیف دستدرازی میکند.
هوش مصنوعی: نه باز چشم به ریختن خون شکار دارد و نه دست شیر به خون شکار رنگین میشود.
هوش مصنوعی: هیچ چیز مهربانتر از طوق فرمان تو نیست که دستش بر گردن همه استوار شده است؛ یعنی فرمانت بر همه روان و در عین حال مهربان است.
هوش مصنوعی: اگر دشمنت دست به دامن تو نزد، از غرور نبود؛ روزگار دستش را از پشت بسته بود.
هوش مصنوعی: روز جنگ، وقتی در میدان از راست و چپ دست به نیزه و عنان میبری،
هوش مصنوعی: و اسب رخشمانندت را میتازانی، سم اسبت گرد برمیخیزاند و آن گرد دست به گریبان آسمانها میزند.
هوش مصنوعی: هنگامی که آسمان تو را نیزه به دست میبیند، از فروتنی و شکستگی از دو سو دست بر دامن زمین میگذارد و در برابر تو سر فرود میآورد.
هوش مصنوعی: اسب تو بخت و ستارهای بلند دارد؛ وگرنه چگونه ممکن است پایش بر سمک (ماهی زیر زمین) باشد و دستش بر ستارهٔ سماک سوار شود؟ یعنی اسب تو از ژرفای زمین تا اوج آسمان را در برمیگیرد.
هوش مصنوعی: آب سوزان و گلوبُر شمشیر تو مانند جویی است که دشمنت در کنار آن از جان دست شست، یعنی جانش را از دست داد.
هوش مصنوعی: پیکر دشمن از تیرهای موشکاف تو چون غربال سوراخسوراخ شده و گرز تو استخوانهای تنش را مانند آرد خرد کرده است.
هوش مصنوعی: دشمن تو، که امید است به سبب هوس و خودخواهیاش خاک سیاه بر سرش باشد، هنگامی که از آب شمشیر تو دستش شعلهور و سوزان شود...
هوش مصنوعی: ...دیگر از آتش و آب و باد و خاک بیمی ندارد، حتی اگر روز جنگ هر چهار عنصر با هم یکی شوند؛ یعنی شمشیر تو از همهٔ عناصر هولناکتر است.
هوش مصنوعی: تو آتش فتنه را با آب شمشیرت خاموش میکنی، زیرا آن قطرهٔ آب بر مشتی شرر چیره است.
هوش مصنوعی: تو با پرچمت خاک میدان جنگ را به باد میدهی، زیرا آن پرچم سرافراز بر این خاک افتاده چیرگی دارد.
هوش مصنوعی: شمشیر تو از آن رو مانند ید بیضای موسی میدرخشد که دست موسی همچون یادگاری به تو رسیده است.
هوش مصنوعی: هنگامی که تو در صف جنگ دست از آستین بیرون میآوری، بسیاری از دلیران از ترس دست در آستین میکشند و از نبرد کناره میگیرند.
هوش مصنوعی: ای سوار، اگر برای نیزهبازی دست دراز کنی، خورشید و ماه بر ساعد نیزهٔ تو سوار میشوند؛ یعنی نیزهات تا آسمان میرسد.
هوش مصنوعی: در روز جنگ و روز بزم، دست تو برتر از همه است: در جنگ دستی است که با شمشیر فرق دشمن را میشکافد و در بزم دستی است که قرآن را مینگارد.
هوش مصنوعی: هرگاه بخشش تو دست بر کمر کوه بزند، از هر چشمه به جای آب، زر ناب میجوشد.
هوش مصنوعی: هرگز اختیار از دست تو بیرون نرفته، جز هنگام بخشش که دستت بیاختیار به دهش گشوده میشود.
هوش مصنوعی: نگین انگشتریات چشم به راه آمدن نیازمند بود تا او آمد و دست تو از انتظار رها شد؛ اشاره به بخشیدن انگشتر در نماز.
هوش مصنوعی: ای شهریار، از شوق بخشش چنان شکیبایی نداشتی که سر از رکوع برداری و آنگاه دست نیازمند را بگیری؛ پس در همان رکوع انگشتر را بخشیدی.
هوش مصنوعی: انگشتر را از دست دادی و آن نیازمند را از چنگ اندوه رهانیدی و دلش را به دست غمگساری سپردی.
هوش مصنوعی: اگر در بهشت مانند برق از زیر شمشیرت شعله برکشی، و اگر در دوزخ مانند ابر دستت را بارنده و بخشنده کنی...
هوش مصنوعی: ...مالک، نگهبان دوزخ، مانند ابراهیم پای در بهشت میگذارد و رضوان، نگهبان بهشت، مانند موسی دست در آتش مینهد؛ یعنی خشم تو بهشت را آتش و لطف تو دوزخ را گلستان میکند.
هوش مصنوعی: خورشید بارها پای دربان تو را بوسیده است؛ امید است که آن دربان در روز بار و دیدار دست بر سینهٔ خورشید نگذارد و او را باز نگرداند.
هوش مصنوعی: ای فرمانروای بهشت و ساقی کوثر، تو را سوگند میدهم به آن خدایی که در بهشت بر آن چشمه به تو اختیار داده است.
هوش مصنوعی: هنگامی که از آن آب جانبخش جام به دست میگیری، یک دست جامگیر است و از هر سو صدهزار دست به سوی تو دراز میشود.
هوش مصنوعی: هر تشنهای از هر کنار دست برمیآورد، جز من که از عرق شرمساری پایم در گل مانده است.
هوش مصنوعی: در آن روز گناه مرا منگر و لطف خود را ببین؛ زنهار روا مدار که دست من از کرم تو کوتاه بماند.
هوش مصنوعی: ای آذر، اکنون که دلت از اندوه زار و تنت لاغر شده است، از جان دست به دامن خاندان نزار، یعنی اهل بیت پیامبر، بزن.
هوش مصنوعی: از ستم چهار عنصر و هفت آسمان شکوه مکن؛ گوش کن و دست از دامن «هشت و چهار»، یعنی دوازده امام، برمدار.
هوش مصنوعی: صبح خندید و ستارگان اشک فشاندند؛ هان، اکنون هنگام دعاست، دست به دعا بردار.
هوش مصنوعی: تا هنگامی که شکوفه از نم ابر چشم میگشاید و درخت چنار در برابر خورشید دست (برگهای پنجهمانند) میگشاید...
هوش مصنوعی: ...دشمن تو هر زمستان آستینش در گل فرو رود و خوار باشد، و دوستدار تو هر بهار دستش به گل برسد و کامروا باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بگشاد عشق روی تو چون روزگار دست
دست غمت ببست مرا استوار دست
در پای محنت تو از آن دست می زنم
تا برنگیری از سر من دل افکار دست
پیش لبت به کدیه یک بوسه هر شبی
[...]
ایدل مده ببند سر زلف یار دست
مارست زلف یار مبر سوی مار دست
بر عهد دلبران نتوان استوار بود
ایدل بعهدشان ندهی زینهار دست
دارم بدست بوس وی امیدها و لیک
[...]
دوشم گرفت از سر مستی نگار دست
گفتم مدار زحمت و از من بدار دست
گفتا چرا ملول شدی از گرفت من
گفتم از این سبب که ندارم به یار دست
عهدی کنیم تازه که در عهد عشق او
[...]
از بس نهاده ام به دل داغدار دست
گشته است داغدار مرا لاله وار دست
ای ساقیی که توبه ما را شکسته ای
زنهار از شکسته نوازی مدار دست
ریزند می چو شیشه مگر در گلوی من
[...]
خوش در نگار بسته دگر نوبهارست
گل رنگ کرده باز به خون هزار دست
آب از نگار رنگ برد وین عجب که گل
از آب ابر بسته چنین در نگار دست
از حرص چیدن گل شاید که در چمن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.