شمارهٔ ۷ - در شمهای از حال خود و تأسف خرابی خانه و منقبت کاظمین علیهما السلام فرماید
منم که کرد فلک کشت زندگیم حصاد
منم که داد زمین خاک هستیم بر باد
مرا پدر بود آن مادر، این که میشنود
اگر از آن کنم افغان، وگر ازین فریاد!
وگر ز من شنود کس، چگونه بشمارم
شکایتی که نهایت نداردش تعداد!
هم، آن به خون دلم داد از ستم عادت
هم، این به شیر غمم کرد از جفا معتاد!
هم، آن دل از وطنم کند با لبی نالان
هم، این به غربتم افگند با دلی ناشاد!
ز حسرت وطنم، دل بغربت است غمین
چنانکه در وطنم جان ز جور اهل فساد!
اگر به خانه نشینم، نه بوریاست نه پوست
وگر رحیل گزینم، نه راحل است و نه زاد
به خاک غربتم، از دل غبار غم نبرد
به تحفه آوردم بویی از وطن گر باد
دل گرفتهٔ مرغ اسیر ازین که گهی
شنید بوی گل از رخنهٔ قفس، نگشاد
به گلشن وطنم، نیز نشکفد خاطر
به وصل همنفسان، از جفای اهل عناد!
چو بلبلی که بر او زاغ بسته راه نفس
به زخم دل، گلش از خنده مرهی ننهاد
چه عذر گویم، کآواره از وطن گشتم
جز اینکه اخترم از چشم آسمان افتاد!
وگرنه من نیم آن کس که بی سبب ز بهشت
کشم به جای دگر رخت، تا شوم دلشاد
خدای داند و، آنکو چو من بود دلتنگ
ز بیوفایی یاران، که رنجشان مرساد!
که هیچ دوست به خاطر، ز دوستان وطن
نکند دل، مگر از فتنه سازی حساد!
کنند قصد من اخوان، چو از ره نیرنگ
کنند چاه براهم، چو از طریق عناد
دهم به آهی من نیز مزدشان دم نزع
چنانکه رستم از آن تیر داد مزد شغاد
منم، که جان و تنم ز اشک و آه شد ناچیز
چو آتش از نم آب و، چو خاک از دم باد
چه آتش آتش خار و، چه خاک سوده غبار!
چه آب گریهٔ نوح و، چه باد صرصر عاد!
چو آسمان بود از دود آه من نیلی
فضای سینه و، داغش دهد ز اختر یاد!
به نسبتی بود افزون ز اختران داغش
کالوف از عشرات و، مآت از آحاد!
نمیرسد چو به فریادش، چه سود مرا
ازینکه خلق به فریاد آرم از فریاد
فغان، که طالعم این است و باز باید بود
غمین ز محنت اعدا و زحمت حساد
به کار خویش، شب و روز، مانده حیرانم
که بی کمال تر از من، کسی ندارد یاد
اگر، به یمن حیاتم، شماری از حیوان
وگر به دولت نطق، از بشر کنی تعداد
ازین چه سود که بی بهره داردم گردون
هم از نمای نبات و، هم از ثبات جماد!
نیم دبیر، که با صد هنر چو تکیه زنم
به صدر محکمه بر جای صاحب بن عباد
جگر خورم، که نیِ خامه از شکر خالی است
ورق درم، که مدادم نمیکند امداد!
نیم امیر، که روزی کشم چو مرغ به سیخ
شبش ز بیوه زنان بر فلک رود فریاد!
نیم وزیر، که پوشم لباس داد بر آن
گر از امیر رود بر ستمکشی بیداد!
نه والیم، که دهم عرض گنج با لشکر
نه طاغیم، که کنم عزم فتنه یا افساد!
نیم گدا، که شوم خاکروب ز آتش جوع
به خانهٔ که و مه، کآبرو دهم بر باد!
نیم طبیب، که ناچار بهر کسب معاش
شوم شکفته ز آزار خلق و رنج عباد!
ربایم از کف آن زر، به پنجهٔ محکم
گشایم از رگ این خون، به نشتر فولاد!
نه قاضیم، که به امید رشوه بنشینم
مدام چشم به ره، تا ازین رسم به مراد!
که در میان دو همسر، سخن کشد به طلاق
که در میان دو یکدل، رسد مهم به فساد!
نه شحنهام، که زنم بر سبوی رندان سنگ
نه شبروم، که برم زر ز مخزن شداد
نه ساقیام، که کشد گر پیالهای ز کفم
گدا نیاورد از روزگار خسرو یاد
چرا که نیست کنون کاسه سرنگون رندی
که کاسهای دهمش، کیسهای تواند داد!
نه مطربم، که به آواز رود و نغمهٔ عود
کنم به بزم طرب روح باربد را شاد
چرا که نیست کنون همدمی که همچون نی
اگر ز من شنود نالهای کند فریاد!
نه زاهدم، که به محراب از طمع شب و روز
دعا کنم که بود عمر عمرو زید زیاد
نه صوفیم، که کنم وجد اگر مریدی چند
زنند دم ز ارادت، مگر رسم به مراد!
نه تاجرم، که کشم ناقه زیر بار و روم
ز بلخ سوی صفاهان، ز ری سوی بغداد
نه کاسبم، که به نیروی پنجه ساز دهم
گهی ز سیم و زر و، گه ز آهن و فولاد
سوار و تاج، که تا زن شناسدم زرگر
سنان و تیغ، که تا مرد داندم حداد!
زنم دم از سخن، اما چه سود نشناسم
سواد را ز بیاض و، بیاض را ز سواد!
بریده باد زبانم، سیاه خامه اگر
کند ز مدح بدان وز هجو نیکان یاد
نیم ز اهل هنر، چون ظهیر، تا گویم
مرا ز دست هنرهای خویشتن فریاد
ولی هزار غم، از دست دوستان دارم
که هر یکی به دگرگونه داردم ناشاد
ستم ظریف حریفان من، مرا گویند
یکی ز مهر و وفا و، یکی ز طنز و عناد
صبور باش، که گردند کامران اخلاف
به شکر کوش، که بودند کام بخش اجداد
کنون که لقمه جوین است و خرقه پشمین است
به من ازین چه رسید و، مرا از آن چه گشاد!
که من نبودم و، بودند شهدنوش آبا
که من نباشم و، باشند حله پوش اولاد!
دگر یک از طرفی گویدم: غنیمت دان
که خوش همی گذرانند دوستان بلاد
مرا که با سر مخمور شد، مقامم قم
مرا که با لب تشنه، رهم به کوفه فتاد!
چه سود ازین که سبیل است باده در شیراز!
چه سود از اینکه روان است دجله در بغداد!
دگر یک از طرفی گویدم: مباش غمین
که چون غنی شوی، از عهد فاقه ناری یاد
مرا که تیر، شرابی چشاندم ز حمیم
مرا که دی غم آتش نشاندم بر باد
چه سود ازین که شود آب سرد در بهمن!
چه سود ازین که شود خاک گرم در مرداد!
دگر یک، از طرفی گویدم که :خوشدل باش
به نظم شعر و، منال از سپهر بدبنیاد!
دو چیز مایه شعر است و شاعری، گفتم
کزان دو شاعر اگر بهره یافت، شد استاد
یکی عطای دل آزادگان جم آیین
یکی هوای پریزادگان حور نژاد
ولی ز بخت بد من، درین زمانه نماند
یکی از آن دو که دل را کند کس از وی شاد
نه سروری، که بپایش سری توانم سود
نه دلبری که به دستش دلی توانم داد
زمانه، این گر از اهل زمانه میپرسی
ز بدگمان ایشان ندارد استبعاد
که گر قصیده فرستم، به خسرو کشمیر
وگر غزل بنویسم به دلبر نوشاد
ز نسبت طمعم، بر دل آن زند نشتر
بته همت هوسم، خاطر این کند ناشاد!
حذر ز نیسبت این عیب و عار، خاصه مراد
که جود شه پدرآموز و عشق مادر زاد
کمال جود و طمع، گمرهی است این نسبت!
جلال عشق و هوس، ابلهی است این اسناد!
هزار ناخنم اندر جگر خلید و فغان
که ناخن یکی ام، عقدهای ز دل نگشاد
مرا که جنس وفا، مایه شد درین بازار
در دکان چه گشایم به این متاع کساد!
به غیر من، که به کسب هنر، رخم زرد است
چو گل رخ همه کس سرخ شد، که زرد مباد!
بود ز سیلی استاد، سرخ رویی خلق
منم که کرد رخم زرد سیلی استاد
ز روز زادن من، چشم زال چرخ نخفت
به شوق اینکه قبول افتدم، ولی نفتاد
شب زفاف، نخسبد ازین خیال عروس
که روز ازو چه خیال است در دل داماد!
وحید عصرم و، چون عرفی این گواهم بس
که شرم این سخنم، خوی ز چهره بیرون داد
سری به تربیت اهل دل ندارد چرخ
اگر چو من دگران را، چه سود از استعداد!
منم که در همه ملک عراق معروفم
ولی بود وطنم اصفهان که باد آباد
وطن بهشت و من آدم، ولی نه آن آدم
که خورد گندم و، ز آن بزمگه برون افتاد
ز دوستداری اهل وطن، عجب دارم
که با نهایت یاری و با کمال وداد
اگرچه میشمرندم ز دودمان اصیل
که پاک گوهری و، پاک زاد و پاک نژاد
اگرچه هیچ یک از صحبتم نیند ملول
ندیده و نشنیده ز من نفاق و فساد
اگرچه اصل مرا قایلند از بد و خوب
وگرچه وصل مرا مایلند، از رد و راد!
مرا غریب پسندند و، خود مقیم وطن
مرا اسیر گذارند و، خود ز قید آزاد!
فغان که سرزنشم نیز میکنند که من
پی گشایش دل رفتهام به سیر بلاد
حکایت من و، آن دوستان ناانصاف
بود حکایت آن قوم رحم داده بباد
که بهر کسب شرف، میکنند بال همای
که تا دهند ازو زینت کلاه قباد!
ولی ز پستی همت، از آن گروه یکی
دگر ز بی پر و بالی آن نیارد یاد
عجب تر اینکه نکوهش کنندش ار بینند
که خود رود به تفرج به آشیانهٔ خاد
به غربتم، نوشتند نامه وین سهل است
به هر که نامه نوشتم، جواب نفرستاد
در آن دیار که آباد باد، دور فلک
خراب کرد بسی خانه، باز کرد آباد
به غیر قصر و سرای من و قبیلهٔ من
که خود به تیشهٔ بیداد، کندش از بنیاد!
ز اشک و آه من، آن خانه های عالی را
ز کین رساند به آب و، ز خشم داد به باد
چه قصرها، که به هر یک نشستی ار شیرین
سرای خسرو پرویز، رفتیش از یاد
هزار قصر و، به هر یک هزار نقش بدیع
کشیده خامهٔ ارژنگ و مانی و بهزاد
به هر یکی امرا کرده عمرها به نشاط
به هر یکی وزرا بوده سالها به مراد
نشسته بر در هر یک، خجسته دربانان
نداده ره به سلیمان و، بسته راه به باد
فتاد رخنه به ایوان آن کسان افسوس
که بر رواق فلکشان ز بیم رخنه فتاد
مگوی رخنه به ایوان فتادشان، که زمین
ز جور چرخ مشعبد، دهن به شِکوه گشاد
دریغ چشم ندارد حصار منظرشان
که تا زیاری کردی به زاریم امداد
زبان ندارد و، ای کاش داشت، تا میگفت
فسانه ها که ز یاران رفته دارد یاد!
ز دانش وزرای امین پاک نسب
ز صولت امرای گزین ترک نژاد
که داده غاشیه بر دوش آصف و یحیی
ربوده طاقیه از فرق اردشیر و قباد
ز کلک آنان، خاموش شمس دین و عمید
ز تیغ اینان، مدهوش قارن و کشواد
ز خوان نعمت آن جود پروران که بدی
سگان درگهشان به ز گربههای زیاد
ز رخش دولت آن عدل گستران که بدی
خران آخرشان به ز صافنات جیاد
ز جود و داد کرم پیشگان عدل آیین
که روح حاتم و نوشیروان ازیشان شاد
هم از عدالتشان بوده ظالمان مظلوم
هم از سخاوتشان گشته بندگان آزاد
ز نوخطان سهی قد، که روز و شب آنجا
به روی هم در صحبت گشاده با دل شاد
ز گلرخان شکرلب، که صبح و شام آنجا
به آب چشمه خم، داده خاک غم بر باد!
چرا چو ابر نگریم بر آن قصور خراب!
چرا چو جغد ننالم بر آن خراب آباد!
که رفته خانه خدایان و، بایدم دیدن
در آن محله که از بوستان نشان میداد
به باد رفته گل و سرو و، خار در وی سبز
پریده بلبل و قمری و، زاغ در فریاد!
چو یاد آورم از هجر همدمان آنجا
به ناله آیم و چون نی کنم فغان بنیاد
تسلیی که به من دوستان دهند این است
که این خرابه که آبادیش تراست مراد
اگر به عهد تو نگرفت رنگ آبادی
پس از تو دیگری از بهر خود کند آباد!
من از فسانهٔ آن قوم، در خروش آیم
که ای گروه ملامت سرشت جور نهاد
امید من، همه این بود و هست و خواهد بود
که این دو روزه که هستم، چه هفت و چه هفتاد
کهن خرابهٔ خود، خود کنم ز نو تعمیر
نهم چو سوی وطن رو، بر غم اهل عناد
در آن خرابه، ز نو طرح باغی اندازم
که هر که بیندش، از باغ خلد نارد یاد
به صحن باغ فشانم، دود به جوی چو آب
به طرف جوی نشانم، وزد به باغ چو باد
قرنفل و گل و نسرین و لاله و سنبل
چنار و عرعر و سرو و صنوبر و شمشاد
تذرو و طوطی و قمری، همام و بلبل و سار
به شاخ سرو و گل، از دام و از قفس آزاد
غزل سرا و سخنگوی و نغمه سنج به کام
ترانه ساز و نواخوان، صفیر زن به مراد
چو آن مکان شود آباد از عنایت دوست
کنم مصاحبت دوستان پاک نهاد
من و چو من، دو دل آزردهای که یار منند
به وصل هم گذرانیم روزگاری شاد
وگرنه هر کف خاکی درین جهان گردد
هزار بار خراب و هزار بار آباد
دگر برای معاش، آن زمان چو ناچار است
مداخلی که نباشند همدمان بیزاد
چو هیچ شغل زمانه، ز من نیافت نظام
چو هیچ کار جهان را، گره زمن نگشاد
همای همت من، جا به هیچ قصر نکرد
که هم ز تنگی دل، رو به آشیان ننهاد
به آنکه مزرعهٔ آخرت چو شد دنیا
کنم ز مرحمت ذوالجلال استمداد
اگر مراحم شاهنشه زمان باشد
در آن زمین که به من بازمانده از اجداد
کنم شیار به ناخن زمین، که بر دوشم
بود ز بیل گران تر، کرشمهٔ حداد
به خاک، دانه فشانی کنم به این امید
که ایزدم کند از احتیاج زاد آزاد
دهم ز چشمهٔ چشم خود، آبش ار بینم
که کس ز جود در جو، به روی من نگشاد
شود پدید، ز هر دانه، هفت سنبل تر
وگر عنایت ایزد بود، شود هفتاد
دهد خدا برکت، چون به کشته بی منت
بسا گرسنه که سیرش کنم به وقت حصاد
جهانیان، همه گر قوت سالیانه برند
چه کم کنند، چو کرد آفریدگار زیاد!
ولی، دل از دو طریقم مشوش است و بُوَد
ز هر دو، زاری ارواح و خواری اجساد
یکی حوالهٔ دیوان، شهش معاف کند
یکی خیانت دهقان، خداش مرگ دهاد
ازین دو راه، اگر خاطرم بیاساید
نه از زمین کنم افغان، نه ز آسمان فریاد
ره عراق عرب، گیرم از عراق عجم
روم ازین ده ویران، به خطّهای آباد
چرا که من که به یک جرعه آب سیرابم
چه زنده رود صفاهان، چه دجلهٔ بغداد
دگر چه بهتر ازین، کاندرین خجسته زمین
به صبح و شام، چو مهر و چو مه ز روی وداد
رخ نیاز، بمالم بر آستان دو شاه
نخست موسی کاظم، دگر تقی جواد
هم آن سپهر نجوم کمال، چون آبا
هم این محیط لآل جلال، چون اجداد!
همان چو احمد مختار، باعث تکوین
هم این چو حیدر کرار علت ایجاد!
به علم دین، علما خواسته از آن تعلیم
به حکم حق، حکما یافته ازین ارشاد!
هم آن چو صلح کند در میانهٔ اعداد
هم این چو ربط دهد در میانهٔ اضداد
دگر ز مرحمت آن و لطف این نرسد
زیان به آتش از آب و ضرر به خاک از باد
کهینه چاکر ایوان آن، به جان اقطاب
کمینه خادم درگاه این، به دل اوتاد!
دلیل حضرت آن، هادی طریق حضور
مقیم سدهٔ این، ساکن سرای شداد!
کنم ستایش آن را، خلاصهٔ اذکار
کنم نیایش این را، ضمیمهٔ اوراد!
هم آن ز مسکنم آرام بخشد، این ز معاش
هم آن ز مبدأم آگاه سازد، این ز معاد!
امام هفتم آن، این بود امام نهم
اگر ائمهٔ اثنی عشر کنی تعداد
یکی پدر بود، آن یک پسر امامی را
که ماده آهوکی شیرده جدا ز اولاد
چو گشت صید و ازو جست یاوری در دم
به ضامنیّ وی آزاد ساختش صیاد
غریب خاک خراسان، حبیب اهل عراق
که والد و ولدش هر دو خفته در بغداد
فزون ازین نتوان داد دردسر آذر
به خادمان سرای ائمهٔ امجاد
اگرچه کلک زبان آورم به حمدالله
بود زبان درازش، که کوتهیش مباد
ولی، مدایح آل نبی، از آن بیش است
که از هزار یکی را کسی کند تعداد
شوند اگرچه مَلَک کاتب و، فَلَک دفتر
شوند اگرچه درختان قلم، بحار مداد
مدیح من نبود گرچه آن متاع نفیس
که هدیه گویم و خوانم، ولی ازینم شاد
که هر که ملک سلیمانیش بود، داند
که نمله را نبود تحفه، جز جناح جراد
همیشه تا کند از دور جم، حکایت جام
همیشه تا دهد آیینه از سکندر یاد
شوند اعادی آن، از خمار سر غمگین
بوند احبهٔ این، از صفای خاطر شاد
یگانهای که ز حکمت نظام دوران داد
به سنگ رنگ و به گل بو، به جانور جان داد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، احساسات عمیق خود را درباره غم غیبت وطن و دلتنگی برای دوستانش بیان میکند. او از مشکلات زندگی و دوری از سرزمین مادری مینالد و به تاسف از خرابی خانهها و قصرهای قدیم میپردازد. با تکیه بر ناملایمات زمان و بیوفایی دوستان، تأکید میکند که علیرغم تمامی زحمات، او به هیچ سمت و سویی نرسیده و تنها در حسرت وطن و یاران خویش باقی مانده است. شاعر در نهایت امید به بازگشت و آبادانی محل زندگیاش دارد و آرزو میکند که پس از بازگشتی موفق، دوباره آرامش و دوستی را در دیار خود برقرار کند.
هوش مصنوعی: من همان کسی هستم که آسمان کشتزار زندگیام را درو کرد و زمین خاک وجودم را به باد داد؛ یعنی روزگار هستیام را نابود کرد.
هوش مصنوعی: آسمان برای من چون پدر است و زمین چون مادر؛ اگر از آن یکی ناله کنم یا از این یکی فریاد برآورم، چه کسی میشنود؟
هوش مصنوعی: و اگر کسی هم سخنم را بشنود، چگونه میتوانم شکایتی را برشمارم که شمارش پایانی ندارد؟
هوش مصنوعی: آسمان با ستم مرا به خوردن خون دل عادت داد و زمین با جفا مرا به شیر غم خو داد.
هوش مصنوعی: آسمان با لبی نالان دلم را از وطن کند و زمین با دلی ناشاد مرا به غربت انداخت.
هوش مصنوعی: در غربت دلم از حسرت وطن غمگین است، همانگونه که در وطن جانم از ستم مردمان فاسد غمگین بود.
هوش مصنوعی: اگر در خانه بمانم، نه حصیری دارم نه پوستی برای نشستن؛ و اگر سفر برگزینم، نه مرکبی دارم نه توشهای.
هوش مصنوعی: در خاک غربت، حتی اگر باد بویی از وطن برایم ارمغان آورد، غبار غم را از دلم نمیزداید.
هوش مصنوعی: چنانکه دل گرفتهٔ پرندهٔ اسیر با شنیدن گاهگاه بوی گل از شکاف قفس گشوده نمیشود.
هوش مصنوعی: در گلزار وطن نیز، به سبب جفای دشمنان کینهور، دلم با دیدار همدمان شکفته نمیشود.
هوش مصنوعی: مانند بلبلی هستم که زاغ راه نفسش را بسته است و گل با خندهٔ خود مرهمی بر زخم دلش ننهاده است.
هوش مصنوعی: برای آواره شدنم از وطن چه عذری بیاورم، جز اینکه ستارهٔ بختم از چشم آسمان افتاد و بخت از من برگشت.
هوش مصنوعی: وگرنه من کسی نیستم که بیدلیل از وطنی چون بهشت کوچ کنم و به جای دیگری بروم تا شاد شوم.
هوش مصنوعی: این را خدا میداند و هر کسی که مانند من از بیوفایی یاران دلتنگ است؛ رنجی به آنان مرسد.
هوش مصنوعی: هیچ دوستی از دوستان وطن دل نمیکند، مگر به سبب فتنهانگیزی حسودان.
هوش مصنوعی: وقتی برادران از سر نیرنگ قصد جانم کنند و از سر کینه بر سر راهم چاه بکنند، همچون برادران یوسف.
هوش مصنوعی: من نیز در دم مرگ با آهی مزدشان را میدهم، چنانکه رستم در واپسین دم با آن تیر سزای شغاد را داد.
هوش مصنوعی: من کسی هستم که جان و تنم از اشک و آه نابود شد؛ همچون آتشی که از نم آب خاموش شود و خاکی که با وزش باد پراکنده گردد.
هوش مصنوعی: آتش وجودم چون آتش خار زودسوز است و خاکم چون غبار سوده؛ اشکم چون طوفان گریهٔ نوح و آهم چون باد سهمگین قوم عاد است.
هوش مصنوعی: فضای سینهام از دود آه، مانند آسمان کبود شده است و داغهایش ستارگان را به یاد میآورد.
هوش مصنوعی: شمار داغهای سینهام از ستارگان بیشتر است، به همان نسبت که هزارها از دهها و صدها از یکانها بیشترند.
هوش مصنوعی: چون کسی به فریاد سینهام نمیرسد، چه سودی دارد که با فریادم مردم را به فریاد درآورم؟
هوش مصنوعی: افسوس که بخت من چنین است و باز باید از رنج دشمنان و آزار حسودان غمگین باشم.
هوش مصنوعی: شب و روز در کار خود حیرانم، چون کسی را بیبهرهتر از هنر و کمال از خود به یاد ندارد.
هوش مصنوعی: اگر به سبب زنده بودنم مرا از جانوران بشماری، یا به سبب نعمت سخن گفتن از آدمیان به حساب آوری،
هوش مصنوعی: چه سود، وقتی آسمان مرا هم از رشد و بالیدن گیاهان و هم از پایداری و ثبات جمادات بیبهره ساخته است.
هوش مصنوعی: من دبیر و منشی دیوانی نیستم که با صد هنر در صدر دیوان، به جای صاحب بن عباد، تکیه بزنم.
هوش مصنوعی: خون جگر میخورم چون نی قلمم از شیرینی تهی است، و کاغذ را پاره میکنم چون مرکبم یاریام نمیکند.
هوش مصنوعی: من امیر نیستم که روز پرنده را به سیخ بکشم و کباب کنم و شب فریاد بیوهزنانِ ستمدیده از ستم من به آسمان برسد.
هوش مصنوعی: وزیر هم نیستم که اگر امیر بر ستمدیدهای ستم کرد، لباس عدالت بر آن بپوشانم و ستم او را با ظاهری دادگرانه بپوشانم.
هوش مصنوعی: نه حاکم و والیام که گنج و لشکر به نمایش بگذارم، و نه سرکش و یاغیام که قصد فتنه و تباهی کنم.
هوش مصنوعی: گدا نیستم که از سوزِ گرسنگی در خانهٔ بزرگ و کوچک جاروکش شوم و آبروی خود را بر باد دهم.
هوش مصنوعی: پزشک نیستم که برای گذران زندگی ناچار از بیماری و رنج مردم شاد و شکفته شوم.
هوش مصنوعی: و با پنجهٔ محکم زر را از دست یکی بربایم و با نیشتر فولادی از رگ دیگری خون بگیرم.
هوش مصنوعی: قاضی نیستم که همیشه به امید رشوه چشم به راه بنشینم تا از این راه به خواستهٔ خود برسم.
هوش مصنوعی: قاضیای که به سبب او گاه کار میان زن و شوهر به طلاق میکشد و گاه میان دو دوستِ یکدل کار به دشمنی و تباهی میانجامد.
هوش مصنوعی: نه داروغهام که سبوی می رندان را با سنگ بشکنم، و نه دزد شبرو که از گنجینهٔ شدّاد زر بدزدم.
هوش مصنوعی: ساقی هم نیستم که اگر گدایی پیالهای از دستم بنوشد، چنان سرمست و بینیاز شود که روزگار خسرو را هم به یاد نیاورد.
هوش مصنوعی: زیرا اکنون رندی نیست که اگر جامی به او بدهم، در برابرش کیسهای زر به من ببخشد؛ یعنی ساقیگری نیز سودی ندارد.
هوش مصنوعی: مطرب نیستم که با آواز رود و نغمهٔ عود در بزم شادی روح باربد را شاد کنم.
هوش مصنوعی: زیرا اکنون همدمی نیست که اگر نالهای از من بشنود، مانند نی با من همناله شود و فریاد برآورد.
هوش مصنوعی: زاهد نیستم که از روی طمع شب و روز در محراب دعا کنم که عمر فلان و بهمان دراز باد.
هوش مصنوعی: صوفی نیستم که اگر چند مرید از ارادت به من دم بزنند، به وجد و سماع بپردازم به امید آنکه از این راه به کام برسم.
هوش مصنوعی: بازرگان نیستم که شتر را زیر بار بکشم و از بلخ به اصفهان و از ری به بغداد سفر کنم.
هوش مصنوعی: پیشهور هم نیستم که با نیروی دست، گاه از سیم و زر و گاه از آهن و فولاد چیزی بسازم.
هوش مصنوعی: از زر، دستبند و تاج بسازم تا زنان مرا زرگر بشناسند، و از آهن، سرنیزه و شمشیر بسازم تا مردان مرا آهنگر بدانند.
هوش مصنوعی: از سخن و شعر دم میزنم، اما چه سود که سیاه را از سفید و نوشته را از کاغذ سفید بازنمیشناسم؛ این سخن از سر فروتنی است.
هوش مصنوعی: زبانم بریده و قلمم روسیاه باد اگر بدان را ستایش کنم و نیکان را هجو کنم.
هوش مصنوعی: مانند ظهیر از اهل هنر نیستم که بگویم از دست هنرهای خودم فریاد.
هوش مصنوعی: اما از دست دوستان هزار غم دارم، زیرا هر یک به گونهای مرا اندوهگین میکند.
هوش مصنوعی: یاران ستمپیشه و طعنهزنِ من، یکی از سر مهر و وفا و دیگری از روی ریشخند و دشمنی به من میگویند:
هوش مصنوعی: «شکیبا باش که فرزندان و نسلهای بعد کامروا خواهند شد، و شکرگزار باش که نیاکانت بخشنده و کامبخش بودند.»
هوش مصنوعی: اکنون که لقمهام نان جو و جامهام خرقهٔ پشمین است، از این بزرگیِ نیاکان و آن آیندهٔ فرزندان چه چیزی به من رسیده و چه گرهی از کارم گشوده است؟
هوش مصنوعی: زیرا آن روزی که پدران شهد مینوشیدند من نبودم، و آن روزی که فرزندان جامهٔ فاخر بپوشند من نخواهم بود.
هوش مصنوعی: دیگری از سویی به من میگوید: غنیمت بشمار که دوستانت در شهرها به خوشی روزگار میگذرانند.
هوش مصنوعی: اما خوشیِ دیگران به حال من چه سودی دارد، منی که با سرِ خمار جایگاهم قم شد و با لب تشنه گذارم به کوفه افتاد؟
هوش مصنوعی: برای من که در قم گرفتارم، چه سود دارد که در شیراز باده فراوان و رایگان است و در بغداد دجله روان است؛ نعمتهای دیگر شهرها دردی از من دوا نمیکند.
هوش مصنوعی: دیگری از سویی به من میگوید: غمگین مباش، چون وقتی توانگر شوی روزگار تنگدستی را از یاد میبری.
هوش مصنوعی: اما من کسی هستم که گرمای ماه تیر به من شرابی از آب جوشان دوزخ چشاند و غم بیآتشی در ماه دی مرا بر باد داد و تباه کرد.
هوش مصنوعی: چه سود که آب در بهمن سرد شود و خاک در مرداد گرم؛ یعنی چیزی که بیهنگام برسد به کار نمیآید و توانگری دیرهنگام رنج گذشته را جبران نمیکند.
هوش مصنوعی: دیگری از سویی میگوید: به شعر گفتن دلخوش باش و از فلک بدنهاد گله مکن.
هوش مصنوعی: پاسخ دادم که شعر و شاعری دو مایه دارد و شاعری که از این دو بهره بیابد استاد میشود.
هوش مصنوعی: یکی بخشش بزرگواران آزاده و جمشیدمنش، و دیگری عشق زیبارویان پریزاد و حورسرشت.
هوش مصنوعی: اما از بدبختی من، در این روزگار هیچیک از این دو نمانده که کسی دلش را با آن شاد کند.
هوش مصنوعی: نه بزرگ و ممدوحی هست که سر بر پایش بسایم، و نه دلبری که دل به دستش بسپارم.
هوش مصنوعی: اگر سبب این را از مردم روزگار بپرسی، با بدگمانیای که دارند این کار از ایشان دور و عجیب نیست.
هوش مصنوعی: چون اگر قصیدهای برای پادشاه کشمیر بفرستم یا غزلی برای دلبری شادیبخش بنویسم،
هوش مصنوعی: آن پادشاه با نسبت دادن طمع به من دلم را نیش میزند و آن دلبر با تهمت هوسرانی خاطرم را ناشاد میکند.
هوش مصنوعی: باید از نسبت دادن چنین عیب و ننگی پرهیز کرد، بهویژه به من؛ زیرا بخشش شاه میراث پدر اوست و عشق من مادرزاد و ذاتی است.
هوش مصنوعی: در برابر کمال بخشش، نسبت دادن طمع گمراهی است و در برابر شکوه عشق، نسبت دادن هوس نادانی است.
هوش مصنوعی: هزار ناخن غم در جگرم فرو رفت و افسوس که هیچ ناخنی گرهی از دلم باز نکرد.
هوش مصنوعی: من که در این بازارِ روزگار سرمایهام کالای وفاست، با این متاع بیخریدار چرا در دکان بگشایم؟
هوش مصنوعی: جز من که از رنج آموختن هنر رویم زرد شده، روی همه مانند گل سرخ شد؛ که روی کسی زرد مباد.
هوش مصنوعی: سرافرازی و سرخرویی مردم از سیلی و تربیت استاد است، اما سیلی استاد روی مرا زرد کرد.
هوش مصنوعی: از روزی که زاده شدم، چشم فلکِ پیرزن از شوق اینکه کارم پذیرفته و کامیاب شود نخوابید، ولی چنین نشد.
هوش مصنوعی: همانگونه که عروس در شب زفاف از این اندیشه خوابش نمیبرد که فردا داماد دربارهاش چه خواهد اندیشید.
هوش مصنوعی: من یگانهٔ روزگارم و مانند عرفی همین گواه برایم بس است که شرمِ گفتن این ادعا عرق از چهرهام بیرون آورد.
هوش مصنوعی: فلک به پرورش اهل دل هیچ میلی ندارد؛ اگر دیگران هم مانند من باشند، استعداد چه سودی دارد؟
هوش مصنوعی: من در سراسر سرزمین عراق عجم نامدارم، ولی زادگاهم اصفهان است که آباد باد.
هوش مصنوعی: وطنم بهشت است و من آدم آن، اما نه آن آدمی که گندم خورد و از آن بزم بیرون افتاد؛ یعنی من گناهی نکردهام و بیسبب از وطن دور ماندهام.
هوش مصنوعی: از دوستی مردم وطنم در شگفتم که با همهٔ یاری و نهایت محبتی که دارند،
هوش مصنوعی: هرچند مرا از خاندانی اصیل میشمارند و پاکگوهر و پاکزاد و پاکنژاد میدانند،
هوش مصنوعی: و هرچند هیچیک از همنشینی با من دلتنگ نیستند و از من دورویی و تباهی ندیده و نشنیدهاند،
هوش مصنوعی: و هرچند نیک و بد همه به اصالت من اقرارند و فرومایه و جوانمرد همه خواهان پیوند و دیدار با منند، (باز هم چناناند که در ادامه گلایه میکند).
هوش مصنوعی: خویشان و دوستان میپسندند که من غریب و دور از وطن باشم و خودشان در وطن بمانند. مرا در بند رها میکنند و خود از هر قیدی آزادند.
هوش مصنوعی: دریغ که مرا سرزنش هم میکنند که برای گشودن دل گرفتهام به سیر شهرها رفتهام.
هوش مصنوعی: ماجرای من با این دوستان بیانصاف مانند ماجرای آن گروهی است که رحم و مروت را به باد دادهاند.
هوش مصنوعی: آن گروه برای کسب افتخار، پرهای همای را میکنند تا با آن کلاه پادشاهی چون قباد را بیارایند.
هوش مصنوعی: اما از پستی همت، هیچیک از آنان دیگر یادی از آن همای بیپروبالشده نمیکند.
هوش مصنوعی: عجیبتر آنکه اگر ببینند آن همای ناچار برای گردش به لانهٔ زغن رفته است، او را نکوهش میکنند. یعنی خود او را بیپناه کردهاند و باز پناهبردنش به فرومایگان را عیب میگیرند.
هوش مصنوعی: در غربت برایم نامهای ننوشتند، و این هنوز آسان است؛ بدتر آنکه به هر کس نامه نوشتم، پاسخی نفرستاد.
هوش مصنوعی: در آن دیار، که آباد بماند، گردش روزگار خانههای بسیاری را ویران کرد و دوباره آباد ساخت.
هوش مصنوعی: جز کاخ و سرای من و خاندانم که روزگار با تیشهٔ ستم آن را از بنیاد کند.
هوش مصنوعی: روزگار از سر کینه آن خانههای بلند را به سبب اشک و آه من به آب سپرد و از روی خشم به باد داد و نابود کرد.
هوش مصنوعی: چه کاخهایی بودند که اگر شیرین در یکی از آنها مینشست، کاخ خسرو پرویز را از یاد میبرد.
هوش مصنوعی: هزار کاخ بود و در هر یک هزار نقش شگفت، گویی قلم ارژنگ و مانی و بهزاد آنها را کشیده بود.
هوش مصنوعی: در هر یک امیران عمرها به شادی گذرانده و وزیران سالها به کام دل زیسته بودند.
هوش مصنوعی: بر در هر کاخ دربانان فرخنده نشسته بودند که حتی سلیمان را راه نمیدادند و راه را بر باد هم میبستند.
هوش مصنوعی: افسوس که در ایوان کسانی شکاف افتاد که از هیبتشان بر رواق آسمان از ترس شکاف میافتاد.
هوش مصنوعی: نگو در ایوانشان شکاف افتاده است؛ بلکه زمین از ستم آسمان حقهباز دهان به شکایت گشوده است.
هوش مصنوعی: افسوس که دیوار و منظرهٔ آن کاخها چشم ندارد تا با گریستن در زاریام یاریام کند.
هوش مصنوعی: زبان ندارد، و کاش داشت تا داستانهایی را که از یاران رفته به یاد دارد بازگوید.
هوش مصنوعی: داستان دانش وزیران امین و پاکنژاد و شکوه و هیبت امیران برگزیدهٔ ترکنژاد.
هوش مصنوعی: کسانی که آصف و یحیی را چون خدمتگزار به زینپوشکشی واداشته بودند و کلاه سروری را از سر اردشیر و قباد ربوده بودند؛ یعنی از وزیران و شاهان نامدار برتر بودند.
هوش مصنوعی: از قلم آن وزیران، دبیران نامداری چون شمسالدین و عمید خاموش بودند و از شمشیر این امیران، پهلوانانی چون قارن و کشواد مدهوش.
هوش مصنوعی: از سفرهٔ نعمت آن بخشندگان که سگان درگاهشان از دیگران بهرهمندتر و برتر بودند.
هوش مصنوعی: از اسب دولت آن دادگستران که حتی خران آخورشان از اسبان اصیل و تیزرو بهتر بودند.
هوش مصنوعی: از بخشش و دادگری آن کریمان عادل که روان حاتم و انوشیروان از ایشان شاد بود.
هوش مصنوعی: از عدالت ایشان ستمگران بیقدرت و زیردست شده بودند و از بخششان بندگان آزاد گشته بودند.
هوش مصنوعی: از جوانان نوخط و بلندقامت که شب و روز در آنجا با دل شاد درِ همنشینی را به روی یکدیگر گشوده بودند.
هوش مصنوعی: از زیبارویان شیرینلب که صبح و شام در آنجا با شراب خم، غبار غم را به باد میدادند.
هوش مصنوعی: پس چرا مانند ابر بر آن کاخهای ویران نگریم و مانند جغد بر آن ویرانه ناله نکنم؟
هوش مصنوعی: زیرا صاحبان خانهها رفتهاند و من ناچارم در آن محلهای که روزگاری به باغ میمانست، این ویرانی را ببینم.
هوش مصنوعی: گل و سرو از میان رفته و به جایشان خار روییده است. بلبل و قمری پریدهاند و اکنون زاغ در آنجا فریاد میکند.
هوش مصنوعی: هرگاه دوری از یاران آنجا را به یاد میآورم، ناله سر میدهم و مانند نی فغان میکنم.
هوش مصنوعی: دلداری دوستان به من این است که میگویند: این ویرانهای که آرزوی آبادکردنش را داری…
هوش مصنوعی: …اگر در روزگار تو آباد نشد، پس از تو کس دیگری آن را برای خود آباد خواهد کرد.
هوش مصنوعی: من از شنیدن این سخن آن گروه به خروش میآیم و میگویم: ای مردمی که سرشتتان ملامت و نهادتان ستم است!
هوش مصنوعی: امید من همیشه این بوده و هست و خواهد بود که در این عمر کوتاه، چه هفت سال باشد و چه هفتاد سال…
هوش مصنوعی: …هنگامی که رو به سوی وطن میکنم، ویرانهٔ کهن خود را به کوری چشم دشمنان، خودم از نو بسازم.
هوش مصنوعی: در آن ویرانه باغی تازه طرح میاندازم، چنان که هر کس آن را ببیند بهشت را از یاد ببرد.
هوش مصنوعی: در صحن باغ چیزی میافشانم که مانند آب در جوی روان شود، و در کنار جوی گیاهانی مینشانم که مانند باد در باغ به جنبش درآیند.
هوش مصنوعی: در آن باغ میخک و گل و نسرین و لاله و سنبل، و چنار و عرعر و سرو و صنوبر و شمشاد خواهد بود.
هوش مصنوعی: قرقاول و طوطی و قمری و کبوتر و بلبل و سار، رها از دام و قفس، بر شاخهٔ سرو و گل مینشینند.
هوش مصنوعی: این پرندگان به دلخواه خود آواز میخوانند و نغمه سر میدهند و سوت میزنند.
هوش مصنوعی: چون آن مکان به لطف خداوند آباد شود، با دوستان پاکسرشت همنشینی خواهم کرد.
هوش مصنوعی: من و دو یار دلآزردهای که مانند من هستند، در کنار هم روزگاری شاد میگذرانیم.
هوش مصنوعی: وگرنه، اگر این همنشینی در کار نباشد، آبادکردن ارزشی ندارد؛ چون هر مشت خاکی در این جهان هزار بار ویران و هزار بار آباد میشود.
هوش مصنوعی: در آن زمان برای گذران زندگی ناچار به درآمدی نیاز است تا یاران بیتوشه نمانند.
هوش مصنوعی: زیرا هیچ شغلی از مشاغل روزگار به دست من سامان نگرفت و هیچ گرهی از کارهای جهان به دست من گشوده نشد.
هوش مصنوعی: همای همت بلند من در هیچ کاخی (دربار بزرگان) جای نگرفت و از دلتنگی حتی رو به آشیانه هم نگذاشت.
هوش مصنوعی: از آنجا که دنیا کشتزار آخرت است، از رحمت خداوند بزرگ یاری میجویم.
هوش مصنوعی: اگر لطف پادشاه زمان یار باشد، در آن زمینی که از نیاکانم برایم مانده است…
هوش مصنوعی: …زمین را با ناخن شخم میزنم؛ زیرا ناز و منت آهنگر بر دوشم از خود بیل سنگینتر است.
هوش مصنوعی: به این امید در خاک دانه میافشانم که خداوند مرا از نیاز به توشه آزاد کند.
هوش مصنوعی: اگر ببینم کسی از سر بخشش آب جوی را به سوی من باز نمیکند، کشتزار را با اشک چشمانم آب میدهم.
هوش مصنوعی: از هر دانه هفت خوشهٔ تازه میروید و اگر لطف خدا باشد، هفتاد خوشه؛ که اشارهای است به مَثَل قرآنی دانهای که هفت خوشه میرویاند.
هوش مصنوعی: چون کشتهام بیمنت کسی است، خدا به آن برکت میدهد و هنگام درو بسیاری از گرسنگان را سیر میکنم.
هوش مصنوعی: اگر همهٔ مردم جهان خوراک یک سالشان را از آن ببرند، چیزی از آن کم نمیشود؛ زیرا آفریدگار آن را افزون کرده است.
هوش مصنوعی: اما دلم از دو جهت آشفته است و از هر دو، هم زاری جان پیش میآید و هم خواری تن.
هوش مصنوعی: یکی از آن دو نگرانی، مالیات و حوالهای است که دیوان بر من نوشته و امید دارم شاه مرا از آن معاف کند. دیگری خیانت دهقانی است که زمینم را میکارد؛ خدا مرگش دهد.
هوش مصنوعی: اگر از این دو گرفتاری آسوده شوم، دیگر نه از زمین شکایت میکنم و نه از آسمان ناله.
هوش مصنوعی: آنگاه از عراق عجم راه عراق عرب را در پیش میگیرم و از این ده ویران به سرزمینی آباد میروم.
هوش مصنوعی: چون من با یک جرعه آب سیراب میشوم، برایم فرقی نمیکند که آب زایندهرود اصفهان باشد یا دجلهٔ بغداد.
هوش مصنوعی: چه چیزی بهتر از این است که در آن سرزمین مبارک، هر صبح و شام، مانند خورشید و ماه و از سر محبت (کاری را که در بیت بعد میآید انجام دهم).
هوش مصنوعی: چهرهٔ نیاز خود را بر آستانهٔ دو امام بسایم: نخست امام موسی کاظم و سپس امام محمد تقی جواد.
هوش مصنوعی: آن یک، مانند پدرانش، آسمانی پر از ستارگان کمال است و این یک، مانند نیاکانش، دریایی پر از مرواریدهای بزرگی و شکوه.
هوش مصنوعی: آن یک، مانند پیامبر، سبب آفرینش جهان است و این یک، مانند علی، علت هستی است.
هوش مصنوعی: دانشمندان دین، علم دین را از آن یک آموختهاند و حکیمان، راه حکم حق را به راهنمایی این یک یافتهاند.
هوش مصنوعی: آن یک میان کثرت و شمارها سازگاری پدید میآورد و این یک میان چیزهای ناسازگار و متضاد پیوند برقرار میکند.
هوش مصنوعی: از مهربانی آن یک و لطف این یک، عناصر با هم سازگارند؛ آب به آتش زیان نمیرساند و باد به خاک آسیبی نمیزند.
هوش مصنوعی: قطبهای اهل معرفت از جان، کمترین غلامان ایوان آن یکاند و اوتاد از دل، کوچکترین خادمان درگاه این یک.
هوش مصنوعی: کسی که راهنمای زائران به آستان آن یک است، به راه حضور و قرب حق رهنمون است و کسی که مقیم آستان این یک است، گویی در بهشتی چون باغ ارم شداد ساکن است.
هوش مصنوعی: ستایش آن یک را چکیدهٔ همهٔ ذکرها میکنم و نیایش این یک را به وردهای خود میافزایم.
هوش مصنوعی: آن یک به خانه و مسکنم آرامش میدهد و این یک به معاش و روزیام؛ آن یک مرا از آغاز آفرینش آگاه میکند و این یک از معاد و رستاخیز.
هوش مصنوعی: اگر دوازده امام را بشماری، آن یک امام هفتم و این یک امام نهم است.
هوش مصنوعی: یکی پدر و دیگری پسر امامی است که آهوی مادهٔ شیردهی که از بچههایش جدا افتاده بود (به او پناه برد).
هوش مصنوعی: وقتی آن آهو شکار شد و بیدرنگ از او یاری خواست، صیاد به ضمانت آن امام آهو را آزاد کرد؛ اشاره به امام رضا، ضامن آهو.
هوش مصنوعی: همان امام غریبی که در خاک خراسان آرمیده و محبوب مردم عراق است و پدر و پسرش هر دو در بغداد (کاظمین) به خاک رفتهاند.
هوش مصنوعی: ای آذر، بیش از این نمیتوان خادمان آستان امامان بزرگوار را به زحمت انداخت.
هوش مصنوعی: هرچند، خدا را شکر، قلم من زبانآور و سخنور است و زبانی دراز دارد که امیدوارم هرگز کوتاه نشود،
هوش مصنوعی: اما ستایشهای خاندان پیامبر بیش از آن است که کسی بتواند حتی یکی از هزار آن را برشمارد.
هوش مصنوعی: حتی اگر فرشتگان نویسنده و آسمان دفتر شوند و درختان قلم و دریاها مرکب، باز هم ستایش آنان تمام نمیشود.
هوش مصنوعی: هرچند ستایش من آن کالای گرانبهایی نیست که بتوانم آن را هدیه بنامم و پیش کش کنم، اما از این بابت خشنودم،
هوش مصنوعی: که هر کس فرمانروایی سلیمان را دارد، میداند که مورچه هدیهای جز بال ملخ ندارد؛ یعنی بزرگان هدیهٔ ناچیز ناتوانان را میپذیرند.
هوش مصنوعی: تا وقتی جام از روزگار جمشید حکایت میکند و آینه یاد اسکندر را زنده میدارد (یعنی همیشه)،
هوش مصنوعی: دشمنان آن یک از خماری سرگشته و اندوهگین باشند و دوستان این یک از صفای دل شاد.
هوش مصنوعی: آن خدای یگانهای که با حکمت خود به گردش روزگار نظم داد و به سنگ رنگ، به گل بو و به جانداران جان بخشید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مرا ز دست هنرهای خویشتن فریاد
که هریکی به دگرگونه داردم ناشاد
همین شعر » بیت ۴۹
نیم ز اهل هنر، چون ظهیر، تا گویم
مرا ز دست هنرهای خویشتن فریاد
جهان به کام خداوند باد و دیر زیاد
بر او به هیچ حوادث زمانه دست مداد
درست و راست کناد این مثل خدای ورا
اگر ببست یکی در، هزار در بگشاد
خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد
[...]
خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد
که گاه مردم ازو شادمان و گه ناشاد
مباش غمگین یک لفظ یاد گیر لطیف
شگفت و کوته ، لیکن قوی و با بنیاد
یمین دولت شاه زمانه با دل شاد
بفال نیک کنون سوی خانه روی نهاد
بتان شکسته و بتخانه ها فکنده ز پای
حصارهای قوی بر گشاده لاد از لاد
هزار بتکده کنده قوی تر از هرمان
[...]
همی ستیزه برد زلف یار با شمشاد
شگفت نیست گر از وی همیشه باشم شاد
گهی بپیچد و بستر بسیجد از دیبا
گهی بتازد و زنجیر سازد از شمشاد
ز قیر بر گل خندان هزار سلسله بست
[...]
دگر نخواهم گفتن همی ثنا و غزل
که رفت یکسره بازار و قیمت سرواد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.