در بتکده گر خانه ای آباد توان کرد
از کعبه مسلمانم اگر یاد توان کرد
آهن دلش از ناله نشد نرم چه حاصل
کز سینه من کوره حداد توان کرد
انصاف که تا سینه توان کند به ناخن
در کیش وفا بحث به فرهاد توان کرد
هر مایه تنعم که ز گلزار شنیدیم
عیشی است که در خانه صیاد توان کرد
بس تجربه کردیم همان شام اجل بود
در هجرِ تو ، روزی که از او یاد توان کرد
خوش خواجگی عشق که صد بنده چو یوسف
شکرانه این بندگی آزاد توان کرد
گویند دلش نرم توان کرد به فریاد
آری بود ار قوت فریاد توان کرد
یغما ز چه آب و گلی آخر که ز خاکت
نه صومعه نه بتکده آباد توان کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از سنگدلی معشوق و ناکارآمدی ناله و سوز خود مینالد و وفاداریاش را با فرهاد میسنجد. او حتی اسارت در دام معشوق را خوشی میداند و بندگی عشق را ارزشمندتر از هر آزادی میشمارد. اما در پایان به سرزنش خود میپردازد و میگوید از خاک او نه صومعهای ساخته میشود و نه بتکدهای، یعنی نه به کار دین میآید و نه به کار عشق.
هوش مصنوعی: اگر بتوان در بتکده (کوی معشوق و آیین عشق) خانهای ساخت و ماندگار شد، دیگر مسلمان نیستم اگر یادی از کعبه کنم. یعنی دلبستگی به معشوق مرا از هر آیین دیگری بینیاز میکند.
هوش مصنوعی: دل آهنین معشوق با نالههای من نرم نشد. پس چه سود که سینهٔ من چنان سوزان است که میتوان آن را کورهٔ آهنگری کرد.
هوش مصنوعی: به انصاف، تا وقتی که بتوانم سینهام را با ناخن بخراشم و بکَنم، در آیین وفاداری میتوانم با فرهاد که کوه را کند همچشمی و برابری کنم.
هوش مصنوعی: هر ناز و نعمتی که از باغ گل شنیدهایم، همان خوشیای است که پرندهٔ گرفتار در خانهٔ صیاد هم میتواند داشته باشد. یعنی عاشق در اسارت معشوق همان کامی را مییابد که دیگران در گلزار.
هوش مصنوعی: بارها آزمودیم: در دوری از تو، تنها روزی که ارزش یادکردن داشت همان شام مرگ بود. یعنی جدایی از تو چنان تلخ است که مرگ تنها روز خوش آن به شمار میآید.
هوش مصنوعی: چه خوش است سروری عشق که آدمی به شکرانهٔ بندگی آن میتواند صد بنده همچون یوسف را آزاد کند. بندگی عشق چنان ارزشمند است که شایستهٔ چنین شکرانهای است.
هوش مصنوعی: میگویند دل او را با فریاد و زاری میتوان نرم کرد. آری درست است، اما به شرط آنکه نیرویی برای فریاد کشیدن مانده باشد؛ و عاشق ناتوان چنین توانی ندارد.
هوش مصنوعی: ای یغما، آخر از چه آب و گلی ساخته شدهای که از خاک تو نه صومعهای ساخته میشود و نه بتکدهای؟ یعنی نه به کار دین و زهد میآیی و نه به کار کفر و عشق.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دل را چه خیال است به می شاد توان کرد
این غمکده ای نیست که آباد توان کرد
گر دامن وحشت ادب عشق نگیرد
خون در دل بیرحمی صیاد توان کرد
معذور بود هر که فراموش کند از من
[...]
گفتی دل نا شاد تو را شاد توان کرد
آری چو یکی بوسه توان داد توان کرد
دیگر نکنم فکر دل خویش که چندان
ویران نشد این خانه که آباد توان کرد
یک بار در آن بزم مرا راه توان داد
[...]
از راه وفا گاه ز ما یاد توان کرد
گاهی به نگاهی دل ما شاد توان کرد
صید دل من لایق تیغ تو اگر نیست
از بهر خدا آخرش آزاد توان کرد
عالم مگر از ناله به رحم آورم ای دل
[...]
تا کی ز غمت ناله و فریاد توان کرد
ز افتاده به کُنج قفسی یاد توان کرد
آغوش و کنار از تو نداریم توقع
از نیم نگاهی دل ما شاد توان کرد
رخش ستم این قدر نباید که بتازی
[...]
تا کی ز غمت ناله و فریاد توان کرد
ز افتاده به کنج قفسی یاد توان کرد
آغوش و کنار از تو نداریم توقع
از نیم نگاهی دل ما شاد توان کرد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.