چو بادان پیروز و چون شیر زیل

که با داد بودند و با زور پیل

مرا سهم دادی که در پای پیل

تنت را بسایم چو دریای نیل

بزد مهره بر کوههٔ ژنده پیل

زمین شد بکردار دریای نیل

نگه کرد کیخسرو از پشت پیل

بدید آن سپه را زده بر دو میل

ز چاک سلیح و ز آوای پیل

تو گفتی بیاگند گیتی به نیل

ز نعل ستوران وز پای پیل

جهان شد بکردار دریای نیل

بدو گفت چندان سپاهست و پیل

که روی زمین گشت برسان نیل

بفرمود تا مهد بر پشت پیل

ببستند و شد روی گیتی چو نیل

ز بس تخت پیروزه بر پشت پیل

درفشان بکردار دریای نیل

نه چنگ پلنگ و نه خرطوم پیل

نه کوه بلند و نه دریای نیل

ورین نامداران ابا تخت و پیل

سپاهی بدین سان چو دریای نیل

برفتند یک بهره با ژنده پیل

سپه بود صف برکشیده دو میل

چو پیلان فگنده بهم میل میل

به رخ چون زریر و به لب همچو نیل

برستم چنین گفت کای ژنده پیل

ببینی کنون موج دریای نیل

بدل گفت پیکار با ژنده پیل

چو غوطه است خوردن بدریای نیل

نگه کرد خاقان ازان پشت پیل

زمین دید برسان دریای نیل

بزد کرنای از بر ژنده پیل

همی رفت آوازشان بر دو میل

بخواری فگندند بر پشت پیل

سپه بود گرد آمده بر دو میل

بایران کشیدند بر پشت پیل

زمین پر ز خون بود تا چند میل

نه برتابد آهنگ او ژنده پیل

نه کشتی سلیحش بدریای نیل