از انگشت بدشان همه پیرهن

دمان باد تاریک و دود از دهن

شده لاله از ژاله پُر دُر دهن

ز پیروزه پوشیده گل پیرهن

به آواز بلبل گشاده دهن

دریده گل از بانگ او پیرهن

بگشای چو گل به وعده راست دهن

ورنی ز تو چون لاله درم پیراهن

نه درازی ماند نه کوته نه پهن

گونه گونه سایه در خورشید رهن

چو غنچه گرت بسته بودی دهن

دریده ندیدی چو گُل،  پیرهن

گشوده سیه مار گیتی دهن

ز ماتم سیه ساخته پیرهن

«طهماسقلی» همان قرمساق کهن

کز سختی رو، طعنه زند بر آهن

خاید همه چوب و استخوان آن کودن

گوئی دندان اره دارد بدهن

می و نشئه با هم به یک پیرهن

صراحی و ساغر زبان در دهن

یک لگد زد خر بر آن گرگ کهن

هم شکستش آسیا و هم دهن

آنکه خواهد قرض، از او گیرید رهن

بهر اطمینان دل وین نیست وهن

پس بگفتند این مگر ابری است پهن

که به ما باران دهد بی نقص و وهن

هم به سوی ارض تا چون گشته پهن

جای هر کس را در آن بی ترس و وهن

هم قسم بر ارض و آن کش کرد پهن

بر نگهداری و حفظ اوست رهن

مگر روزگارت دَرَد پیرهن

گشوده شود مهرها از دهن

ربط ایام است ما را پیرهن

سوزنش حفظ روایات کهن

قدشان چون چنارهای کهن

سر و گردن چو برجی از آهن