چو دیدند گفتندش ای پادشا

جهانگیر و روشن‌دل و پارسا

چنین داد پاسخ که ای پادشا

یکی پارسی مردم و پارسا

ابر هفت کشور بود پادشا

گو شاددل باشد و پارسا

جز او را نخواهیم کس پادشا

اگر دادگر باشد و پارسا

بدو گفت موبد که ای پادشا

خردمند و بادانش و پارسا

به فرزند و زن نیز هم پادشا

خنک مردم زیرک و پارسا

به راهام را گفت کای پارسا

گر آزادیم بشنود پادشا

همی گفت هرکس کزین پادشا

بپیچد دل مردم پارسا

ز گرگان بیامد به شهر نسا

یکی رهنمون پیش پر کیمیا

نبد بر زن و زاده کس پادشا

پر از غم دل مردم پارسا

بدو گفت بهرام کای پادشا

بهند اندرون شاه و فرمانروا

جفا برگزیدی به جای وفا

وفا را جفا کی پسندی سزا

گر ایدونک باشد زیان از هوا

نباشد کسی بر هوا پادشا

مباشید گستاخ با پادشا

بویژه کسی کو بود پارسا

چه باشد بگوید مرا پادشا؟

که این مرد دانا بد و پارسا

که اویست بر پادشا پادشا

جهاندار و پیروز و فرمانروا

کسی را که یزدان کند پادشا

بنازد بدو مردم پارسا

از آزردن مردم پارسا

و دیگر کشیدن سر از پادشا

دگر بهرهٔ مردم پارسا

سدیگر پرستنده پادشا

چو بازارگانی کند پادشا

ازو شاد باشد دل پارسا