چو گرسیوز او را بدید اندر آب

دو دیده پر از خون و دل پر شتاب

چو بشنید بگریست افراسیاب

همی ریخت خونین سرشک اندر آب

چنین گفت بی‌دولت افراسیاب

که این روز را دیده بودم به خواب

چو کاووس و چون جادو افراسیاب

که جز روی کژی ندیدی به خواب

چو بیدار شد رنج دیده ز خواب

ز خوی دید جای پرستش پر آب

من از درد ایرانیان چون عقاب

همی تاختم همچو کشتی بر آب

ز یک سو نبیرهٔ رد افراسیاب

که جز جادوی را ندیدی به خواب

به مادر هم از تخم افراسیاب

که با خشم او گم شدی خورد و خواب

دگر آبگیری که باشد خراب

از ایران وز رنج افراسیاب

کنیزک بدش چار چون آفتاب

ندیدی کسی چهر ایشان به خواب

کنون چون برآرد سنان آفتاب

مبینید دیگر مرا جز به خواب

از بهر که بایدت بدین سان شبگیر

وز بهر چه بایدت بدینسان تف و تاب ؟

هر سؤالی کز آن لب سیراب

دوش کردم همه بداد جواب

گفتمش جز شبت نشاید دید

گفت پیدا بشب بود مهتاب

گفتم از تو که برده دارد مهر

[...]

گفتم متاب زلف و مرا ای پسر متاب

گفتا که بهر تاب تو دارم چنین بتاب

گفتم نهی برین دلم آن تابدار زلف

گفتا که مشک ناب ندارد قرار و تاب

گفتم که تاب دارد بس با رخ تو زلف

[...]

شهریار دادگستر خسرو مالک‌رقاب

آنکه دریا هست پیش دست احسانش سراب

آسمان جود گشت و جود ماه آسمان

آفتاب ملک گشت و ملک چرخ آفتاب

بنگر اکنون با خداوند جهان شاه زمین

[...]

گل بر رخ توست و چشم من غرقه به آب

من تافته و زلف تو پیچیده به تاب

زلف تو بر آتش است و من گشته کباب

بی‌خواب من و نرگس تو مایهٔ خواب

بر ماه مشک بینم و بر سنبل آفتاب

آنسال نه بحلقه و این سال نه بخواب

آنرا درنگ نی و همه سال با درنگ

وین را شتاب نی و همه سال با شتاب

آن ماه را ز عنبر سازد همی طلی

[...]

ای رخ رخشان جانان زیر آن زلف بتاب

لالۀ سنبل حجابی یا مه عنبر نقاب

گفتم که چیست بر رخت آن زلف پر زتاب

گفتا ببوی و رنگ عبیرست و مشگ ناب

نتوان ساخت از کدو گوداب

نه ز ریکاشه جامۀ سنجاب