چو بشنید بابک فرو ریخت آب

ازان چشم روشن که او دید خواب

چو هر دو رسیدند نزدیک آب

به زردی دو رخساره چون آفتاب

بیامد به دریا هم اندر شتاب

به هر سو برافگند زورق به آب

چو برزد سر از تیغ کوه آفتاب

به سوی صطخر آمد از پیش آب

سپیده چو برزد ز دریای آب

سر شاه ایران برآمد ز خواب

برآمد ز آرام وز خورد و خواب

به کشتی بیامد برین روی آب

به زن گفت چندان دهش نان و آب

که از داشتن زو نگیرد شتاب

چو بر زد سر از برج شیر آفتاب

ببالید روز و بپالود خواب

دگر روز چون بردمید آفتاب

ببالید کوه و بپالود خواب

بمان تا برآرد سپهر آفتاب

سر نامداران برآید ز خواب

یکی جام کافور بر با گلاب

چنان کن که بویا بود جای خواب

کسی را نیامد بران دشت خواب

می و گوشت نخچیر و چنگ و رباب

ز نخچیر دشت و ز مرغان آب

همی یافت خواهنده چندان کباب

نهادند کافور و مشک و گلاب

بگسترد مشک از بر جای خواب

می و زعفران برد و مشک و گلاب

سوی خانه شد با دلی پرشتاب

ز هرگونه تخم اندرافگن به آب

نباید که بیند ورا آفتاب

به مرو اندرون بانگ چنگ و رباب

کسی را نبد جای آرام و خواب

درفشی بزد چشمهٔ آفتاب

سر شاه گیتی سبک شد ز خواب

همه دیده کردند پیشش پر آب

ازان شاه پردانش و زودیاب

کلنگ‌اند شاهان و من چون عقاب

وگر خاک و من همچو دریای آب