گفت رنجِ احمقی قهرِ خداست

رنج و کوری نیست قهر آن ابتلاست

هر که گوید کو گوا گفتش گواست

کو نمی‌بیند گهر حبس عماست

یا مگر مرده تراشیدهٔ شماست

پشهٔ زنده تراشیدهٔ خداست

این غلط‌ده دیده را حرمان ماست

وین مقلب قلب را سؤ القضاست

او همی‌گفت این به فرمان خداست

این بچربکها نخواهد گشت کاست

آن دراز و کوتهی در جسمهاست

آن دراز و کوته اندر جان کجاست

در مثال قصه و فال شماست

در غم‌انگیزی شما را مشتهاست

هین چرا خشکی که اینجا چشمه هاست

هین چرا زردی که اینجا صد دواست

هی چه می‌گویی غلام من کجاست

هین نخواهی رست از من جز براست

اسپ کش گفتی سقط گردد کجاست

کور اخترگوی و محرومی ز راست

این ریاضتهای درویشان چراست

کان بلا بر تن بقای جانهاست

بعد از آن گفتند کین نعمت وراست

کو بجان بازی به جز صادق نخاست

مشت مشت تست و افکندن ز ماست

زین دو نسبت نفی و اثباتش رواست

نفی آن یک چیز و اثباتش رواست

چون جهت شد مختلف نسبت دوتاست

چون به باطن بنگری دعوی کجاست

او و دعوی پیش آن سلطان فناست

صد ره و مخلص بود از چپ و راست

از قضا بسته شود کو اژدهاست

ور ز جالینوس این گفت افتراست

پس جوابم بهر جالینوس نیست

تا بدانی ناله چون که را رواست

بی لب و دندان ولی را ناله‌هاست

مرگ بینی باز کو از چپ و راست

می‌کشد همسایه را تا بانگ خاست

که هلا فردا و پس فردا مراست

راه دین پویم که مهلت پیش ماست